08. «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» (30/11-6/12)

Λέγαμε στό προηγούμενο θέμα τοῦ Κύκλου μας πόσο πολύ βοηθεῖ νά συμμετέχουμε συνειδητά στό φιλάνθρωπο Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως· πόσο πολύ βοηθεῖ νά πηγαίνουμε συχνά στόν Πνευματικό γιά ἱερά Ἐξομολόγηση· πόσο πολύ βοηθεῖ νά κάνουμε εἰλικρινή, καθαρή, θεάρεστη ἐξομολόγηση, χωρίς νά δικαιολογοῦμε σέ τίποτε τόν ἑαυτό μας! Στό θέμα τοῦ Κύκλου πού θά κάνουμε σήμερα θά ἐξετάσουμε πόσο πολύ βοηθεῖ νά  συμμετέχουμε συνειδητά στό ἁγιότατο Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας· πόσο πολύ βοηθεῖ νά προσερχόμαστε «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς καί νά κοινωνοῦμε «ἀκατακρίτως» τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον»· πόσο πολύ βοηθεῖ νά ἑνούμεθα διά τῆς θείας Κοινωνίας μέ τόν Κύριο καί νά γινό­μαστε «σύσσωμοι» καί «σύναιμοι» Χριστοῦ, «Χριστοφόροι» καί «Θεοφόροι»! Θά μελετήσουμε τό ἄρθρο «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2355/15.6.2026/σελ. 271-272, θά κάνουμε τίς ἀνάλογες προεκτάσεις καί θά βγάλουμε τά ἀνάλογα διδάγματα.

1. Θά διαβάσουμε τό Α΄ Μέρος τοῦ ἄρθρου «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2355/15.6.2026/σελ. 271-272, ἕως ἐκεῖ πού λέει: «Ἔρχεται κατόπιν ἡ Μετάληψη τοῦ θείου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί φέρνει αὐτά τά θαυμαστά ἀποτελέσματα: τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ἁμαρτία, τή λύτρωσή μας ἀπό τόν θάνατο καί τήν πρόγευση τῆς αἰώνιας ζωῆς», σελ. 272, α΄ στήλη, καί θά ποῦμε στά Μέλη: Ἄν ἡ κορυφαία στιγμή τῆς θείας Λειτουργίας ὡς θυσίας εἶναι ἡ ὥρα τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Τιμίων Δώρων, ἡ κορυφαία στιγμή τῆς θείας Λειτουργίας ὡς Μυστηρίου εἶναι ἡ ὥρα τῆς θείας Κοινωνίας. Προσερχόμαστε οἱ πιστοί μέ κατάνυξη στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς καί κοινωνοῦμε «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον». Τί ἔχετε νά πεῖτε πάνω σ’ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Εἶναι ὄντως ἱερή ἡ στιγμή τῆς θείας Κοινωνίας τῶν πιστῶν. Ὁ Λειτουργός ἐξέρχεται ἀπό τήν Ὡραία Πύλη κρατών­τας στά χέρια του τό ἅγιο Ποτήριο καί μᾶς καλεῖ νά προσέλθουμε στά Ἄ­χραντα Μυστήρια λέγοντας: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε»!

Τότε ὅσοι πιστοί Χριστιανοί εἶναι προετοιμασμένοι νά κοινωνήσουν, προσέρχονται μέ εὐλάβεια ὁ ἕνας κατόπιν τοῦ ἄλλου. Προηγοῦνται οἱ νέες μητέρες μέ τά μικρά παιδιά στήν ἀγκαλιά καί ἀκολουθοῦν οἱ μεγαλύτεροι. Προσέρχονται ὅλοι μέ πίστη, μέ πόθο καί μέ σφοδρή ἐπιθυμία γιά νά κοινωνήσουν καί νά γιορτάσουν Πάσχα! «Πάσχα θά κάνω πάλι σήμερα/ κι εἶν’ ἡ λαχτάρα μου μεγάλη/ Πάσχα θά κάνω πάλι σήμερα/ γιατί θά κοινωνήσω πάλι… «Ἰδού βαδίζω…» Γήινο τίποτα/ δέν ἔχει τώρα ὁ λογισμός μου/ γιατί μέ κάλεσε συντράπεζο/ ὁ Βασιλιάς ὅλου τοῦ κόσμου» («Ὁ Κοινωνικός», Γ. Βερίτη).

Ὁ Λειτουργός δανείζει τώρα τό χέρι του στόν Θεό. Κρατᾶ τήν ἁγία λαβίδα καί καθώς μεταδίδει στόν κάθε πιστό τό πανάγιο Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Κυρίου, λέει τοῦτα τά λόγια: «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος (ἤ ἡ δούλη) τοῦ Θεοῦ…. τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον». Ἄς ἀναλογισθοῦμε πόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος! Μᾶς τρέφει, λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Ἴδιος μέ τό δικό Του Σῶμα καί τό δικό Του Αἷμα καί μέ κάθε τρόπο μᾶς συμπλέκει μέ τόν Ἑαυτό Του… Μέ τά ἅγια Μυστήρια (τό ἅγιο Σῶμα καί Αἷμα Του), ἀναμειγνύει τόν Ἑαυτό Του μέ τόν κάθε πιστό καί ἐκείνους πού γέννησε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα τούς τρέφει μέ τόν ἑαυτό Του, χωρίς νά τούς παραδίδει σέ ἄλλον (Εἰς τό κατά Ματθαῖον, Ὁμιλία 82α, PG 58, 744). Ἐμεῖς κοινωνώντας μέ εὐλάβεια τά Ἄχραντα Μυστήρια, μεταλαμβάνουμε «τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ». Μεταλαμβάνουμε «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον»!

2. Τί σημαίνει «μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος (ἤ ἡ δούλη) τοῦ Θεοῦ… εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν»; (Σκέψεις Μελῶν…)

Ἡ φράση «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» ἀντλεῖται ἀπό τούς συστατικούς λόγους τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, πού θά εἶναι καί τό ἁγιογραφικό μας Ἀνάγνωσμα: «Ἐσθιόντων δέ αὐτῶν λαβών ὁ Ἰησοῦς τόν ἄρτον καί εὐχα­ριστήσας ἔκλασε καί ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καί εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τό σῶμα μου· καί λαβών τό ποτήριον καί εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμά μου τό τῆς καινῆς Διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Ματθ. κς΄ 26-28). Κι ἐνῶ ἔτρωγαν, πῆρε ὁ Ἰησοῦς στά χέρια Του τόν ἄρτο, κι ἀφοῦ εὐχαρίστησε, τόν ἔκοψε σέ κομμάτια κι ἄρχισε νά τόν μοι­ρά­ζει στούς μαθητές λέγοντας: Λάβετε, φάγετε, αὐτό εἶναι τό Σῶμα μου. Κι ἀφοῦ πῆρε τό Ποτήριο καί εὐχαρίστησε, τό ἔδωσε σ’ αὐτούς καί εἶπε: Πιεῖτε ἀπό αὐτό ὅλοι· διότι αὐτό εἶναι τό Αἷμα μου, πού ἐπικυρώνει τή νέα Διαθήκη καί χύνεται γιά τή σωτηρία πολλῶν, γιά νά τούς συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους.

Τό «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» πού εἶπε ὁ Κύριος στούς συστατικούς λόγους τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας καί τό ἐπαναλαμβάνει ὁ Λειτουργός ἱερέας, ὅταν μᾶς μεταδίδει τά ἅγια Μυστήρια τῆς θείας Κοινωνίας, ἀναφέρεται στή σταυρική θυσία τοῦ Κυρίου μας, ἀπό τήν ὁποία ἐξαρτῶνται καί ἀντλοῦν τήν ἐξαγιαστική Χάρι τους τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως καί τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας δέν καταργεῖ τό φιλάνθρωπο Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως, ἀλλά τό προϋποθέτει. Ἀλλά μπορεῖ κάποιοι Χριστιανοί νά ρωτήσουν: Ἄφεση ἁμαρτιῶν σέ ποιό Μυστήριο δίνεται; Στό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως; Στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας; Ἤ καί στά δύο; Ἐξηγεῖ ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας στό ἐξαίρετο βιβλίο του «Άπό τήν Ὀρθόδοξη Λατρεία μας», ὅτι τό Μυστήριο τῆς Μετανοίας καί Ἐξομολογήσεως μᾶς καθαρίζει ἀναντίρρητα ἀπό τά ἁμαρτήματα πού ἐξομολογούμαστε. Ὑπάρχουν ὅμως καί ἁμαρτήματα πού γίνονται παρά τή θέλησή μας, ἐκ συναρπαγῆς, χωρίς προμελέτη, ἀπό ἀδυναμία τῆς στιγμῆς, ἀπό ἄγνοια. Τό «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» τοῦ Λειτουργοῦ ἱερέως ἀναφέρεται σ’ αὐτά τά ἁμαρτήματα, πού γίνονται παρά τή θέλησή μας, ἀπό συναρπαγή καί ἀπό ἄγνοια. («Ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Λατρεία μας», σελ. 300-301). Πόσο εὐγνώμονες ὀφείλουμε νά εἴμαστε στόν Κύριο καί Θεό μας, πού ἡ Μετάληψη τοῦ θείου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ φέρνει αὐτά τά θαυμαστά ἀποτελέσματα: τήν ἀπαλλαγή μας ἀπό τήν ἁμαρτία καί τή λύτρωσή μας ἀπό τόν θάνατο! Ἀλλά φέρνει καί τήν αἰώνια ζωή, ὅπως θά δοῦμε στό δεύτερο Μέρος τοῦ θέματος.

Θά διαβάσουμε τό ὑπόλοιπο ἄρθρο καί θά ρωτήσουμε τά Μέλη: Τί σημαίνει «μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος (ἤ ἡ δούλη) τοῦ Θεοῦ… εἰς ζωήν αἰώνιον»; (Σκέψεις Μελῶν…) Σημαίνει ὅτι μεταλαμβάνοντας τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων ἀπολαμβάνουν ἀπό τήν παρούσα ζωή τήν αἰώνια ζωή. Τήν ἀλήθεια αὐτή τήν ἐπιβεβαιώνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος στόν λόγο Του περί θείας Κοινωνίας λέγοντας: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς. Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον» (Ἰω. ς΄ 53-54). Ἐφόσον μέ τή θεία Κοινωνία ἑνώνονται μέ τόν Χριστό πού εἶναι «ὁ ἀληθινός Θεός καί ζωή αἰώνιος» (Α΄ Ἰω. ε΄ 20), γίνονται κι αὐτοί μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου.

Ὁ Χριστός πού κοινωνοῦμε, ἔρχεται καί κατοικεῖ μέσα μας καί μᾶς χαρί­ζει ζωή ἀληθινή, ἀνώτερη, πνευματική, αἰώνια. Λέει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξαν­δρείας ὅτι ἡ θεία Κοινωνία πού μεταλαμβά­νουμε, κρύβει σάν σπόρο στήν καρ­διά μας τή ζωή καί τήν ἀθανασία καί ἐξαφανίζει ὅλη τή φθορά πού ὑπάρ­χει στό ἐσωτερικό μας (PG 73, 581). Αὐτός ὁ Μαργαρίτης, ὁ σπόρος τῆς ἀθα­νασίας πού κοινωνοῦμε, μᾶς ἀφθαρτοποιεῖ καί μᾶς χαρίζει ἀπό τήν παρούσα ζωή τήν αἰώνια ζωή. Πόσο ὡραῖα διατυπώνει τήν ἀλήθεια αὐτή ὁ ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας μας, πού ψάλλεται στόν κανόνα τῆς Ἀκολουθίας τῆς θείας Κοινωνίας! «Ὤ φρικτοῦ Μυστηρίου! ὤ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ! πῶς θείου Σώματος καί Αἵματος ὁ πηλός μετέχω καί ἀφθαρτοποιοῦμαι;» (Θεοτοκίον ζ΄ ᾠδῆς).

Ὅσοι προσέρχονται στά Ἄχραντα Μυστήρια μέ εὐλάβεια, μέ φόβο Θεοῦ, μέ πίστη καί μέ ἀγάπη, ἁγιάζονται καί ἀφθαρτοποιοῦνται. Παίρνουν ἁγιασμό καί «μετέχουν τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας».

Καί ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος λέει ὅτι ἡ θεία Κοινωνία πού κοινωνοῦμε προσφέρεται ὡς «φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτον τοῦ μή ἀποθανεῖν, ἀλλά ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διά παντός» (Ἐπιστολή πρός Ἐφεσίους, κεφ. xx [20ό], ΕΠΕ 4, 90). Προσφέρεται ὡς φάρμακο ἀθανασίας, ὡς ἀντίδοτο γιά νά μήν πεθάνουμε πνευματικῶς, ἀλλά νά ζοῦμε μέ τόν Χριστό γιά πάντα.

Νά παρακαλοῦμε τόν ἅγιο Θεό νά μᾶς ἀξιώσει μέχρι τήν τελευταία μας ἀναπνοή νά προσερχόμαστε ἀκατακρίτως στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς καί νά μεταλαμβάνουμε «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».

ᾨδή ς΄. Νοῦν ψυχήν καί καρδίαν ἁγίασον, Σῶτερ, καί τό σῶμα μου καί καταξίωσον ἀκατακρίτως, Δέσποτα, τοῖς φρικτοῖς Μυστηρίοις προσέχεσθαι.

Ξενωθείην παθῶν καί τῆς χάριτος σχοίην τε προσθήκην ζωῆς τε ἀσφάλειαν διά τῆς μεταλήψεως τῶν ἁγίων Χριστέ Μυστηρίων σου.

Ὁ Θεοῦ Θεός Λόγος ὁ Ἅγιος, ὅλον μέ ἁγίασον νῦν προσερχόμενον τοῖς θείοις Μυστηρίοις σου, τῆς ἁγίας Μητρός σου δεήσεσιν.

Τό ἑπόμενο θέμα μας θά εἶναι ἁγιογραφικό, τῶν Χριστουγέννων: Ματθ. α΄ 1-25: Ἡ γενεαλογία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.