Μὲ τὸν τίτλο αὐτὸ κυκλοφόρησε πρόσφατα βιβλίο τοῦ ψυχίατρου, ψυχαναλυτῆ καὶ συγγραφέα κ. Νικολάου Σιδέρη. Ὁ κ. Σιδέρης θέτει σαφὴ ὅρια στὴν ἀνάγκη γιὰ εἰδικοὺς τῆς ψυχικῆς ὑγείας στὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν, ἀπέναντι στὴ διαρκῶς ἐπεκτεινόμενη πρακτικὴ τῶν γονέων νὰ ὁδηγοῦν τὰ παιδιά τους στὸν ψυχολόγο ἢ ψυχίατρο, γιὰ δυσκολίες ποὺ ἐμφανίζουν στὴ συμπεριφορά τους ἢ τὸ συναίσθημα. Ὁ συγγραφέας ὁμιλεῖ γιὰ τὸν καθοριστικὸ ρόλο τῶν γονέων στὴν ψυχικὴ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν καὶ ἀπαντᾶ στὸ πότε ἕνα παιδὶ χρειάζεται πραγματικὰ τὴ βοήθεια ἑνὸς εἰδικοῦ (ψυχολόγου ἢ ψυχιάτρου).
Ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν παρουσία καὶ τῶν δύο γονέων τους στὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀνάπτυξή τους, διαφαίνεται ἤδη ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ βιβλίου. Πέρα καὶ πάνω ἀπὸ κάθε τι ἄλλο τὸ παιδὶ χρειάζεται τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα στὴ ζωή του, νὰ εἶναι πραγματικὰ παρόντες, νὰ τὸ ἀκοῦν, νὰ τὸ ἀποδέχονται καὶ νὰ τὸ καθοδηγοῦν.
Τὸ βιβλίο «Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν ψυχολόγο. Γονεῖς θέλουν!» «ἀπευθύνεται σὲ καθημερινοὺς γονεῖς: σὲ ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν βαθιὰ τὰ παιδιά τους, φοβοῦνται μήπως κάνουν λάθη, ἀναρωτιοῦνται πότε χρειάζεται νὰ βάλουν ὅρια καὶ πότε νὰ κάνουν ἕνα βῆμα πίσω, πότε νὰ ἐπιμείνουν καὶ πότε νὰ ἀφήσουν χῶρο». Ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος «ὑπογραμμίζει ὅτι ὑπάρχουν περιπτώσεις, ὅπου ἡ βοήθεια εἰδικοῦ εἶναι ἀπαραίτητη. Ἀπότομες ἀλλαγὲς στὴ συμπεριφορά, ἐπίμονη ἀπομόνωση, ἔντονη συναισθηματικὴ δυσκολία ἢ ἀναφορὲς σὲ αὐτοκτονία χρειάζονται ἄμεση καὶ σοβαρὴ διερεύνηση». Ὡστόσο τὸ κυριότερο ὅλων καὶ προκειμένου νὰ ἀποφευχθοῦν τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, εἶναι τὸ νὰ βρίσκονται οἱ γονεῖς παρόντες στὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους, μὲ καθοδηγητικὴ παρουσία καὶ ρόλο.
Εἶναι πολὺ σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὰ γράφονται ἀπὸ ἕναν εἰδικὸ τῆς ψυχικῆς ὑγείας. Τὸ νὰ λέει ἕνας ψυχαναλυτὴς ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν χρειάζονται ψυχολόγο· γονεῖς χρειάζονται, ἔχει πολὺ μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τὸ νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἴδια φράση ἀπὸ κάποιον ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας καὶ ψυχιατρικῆς. Καὶ δείχνει τὸ σημαντικότατο καὶ ἐπικίνδυνο ἔλλειμμα ποὺ χαρακτηρίζει σήμερα τὴν οἰκογενειακὴ ζωή: τὴν ἔλλειψη τῶν γονέων ἀπὸ τὴ σωματική, νοητική, συναισθηματική, ψυχικὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους. Ἀπόντες οἱ γονεῖς ἀπὸ τὰ παιδιά τους· τὶς περισσότερες ὧρες τῆς ἡμέρας τοπικὰ μὲ τὴν ἐργασία τους. Ἀλλὰ καὶ ὅταν βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια στέγη, πόσο κοντὰ βρίσκονται ψυχικὰ στὰ παιδιά τους; Νὰ τὰ στηρίξουν, νὰ τὰ ἐνισχύσουν, νὰ τὰ παρηγορήσουν, νὰ τὰ συντρέξουν στὶς τόσες ἀνησυχίες καὶ ἀγωνίες τους… Ἕνα μεγάλο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ ἀπασχολήσει ὅλους ὅσοι ἀξιώθηκαν αὐτῆς τῆς μεγάλης τιμῆς καὶ εὐθύνης: νὰ εἶναι γονεῖς καὶ νὰ τοὺς ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους.
