«Τρεῖς στοὺς τέσσερις νέους ἡλικίας 17 ἕως 24 ἐτῶν στὴ χώρα μας βιώνουν τὸ φαινόμενο τοῦ “doomscrolling”, ὅπως ὀνομάζεται ἡ ἐπαναλαμβανόμενη παρακολούθηση ἀρνητικῶν καὶ δυσάρεστων εἰδήσεων στὰ “social media” (=κοινωνικὰ δίκτυα). Τὸ 40% τῶν νέων βιώνει τὸ φαινόμενο “πολὺ συχνὰ” καὶ “συχνὰ” καὶ τὸ 37,25% “μερικὲς φορές”. Τὸ 42% συνεχίζει νὰ “σκρολάρει”, ἀκόμη καὶ ὅταν τὸ περιεχόμενό του προκαλεῖ ἄγχος.
Τὸ περιεχόμενο ποὺ ὁδηγεῖ συχνότερα σὲ “doomscrolling”, εἶναι τὰ ἐγκλήματα καὶ ἡ βία, θέματα ὑγείας, οἱ πολιτικὲς ἐξελίξεις, οἱ πολεμικὲς συγκρούσεις, ἡ οἰκονομικὴ ἀνασφάλεια καὶ ἡ κοινωνικὴ ἀδικία. Ἔπειτα ἀπὸ παρατεταμένο “scrolling” ἔρχεται ἡ λύπη, τὸ ἄγχος, ὁ θυμὸς καὶ ἡ κούραση. Στὸ 40,6% ὅσων κάνουν “doomscrolling” ἐπηρεάζεται καὶ ὁ ὕπνος, ἐνῶ στὸ 39,6% τῶν περιπτώσεων ἐπηρεάζεται καὶ ἡ παραγωγικότητα καὶ ἡ συγκέντρωση.
Αὐτὰ εἶναι ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματα ἔρευνας ποὺ διενήργησε ἡ ἑταιρεία MARC, στὸ πλαίσιο τῆς ἐθνικῆς δράσης Προαγωγῆς Ὑγείας, Παιδιοῦ καὶ Οἰκογένειας» τὸν περασμένο Μάιο. «Σύμφωνα μὲ τὴν ἔρευνα, κύρια πηγὴ ἐνημέρωσης γιὰ τὸ 77,6% τῶν νέων 17 ἕως 24 ἐτῶν ἀποτελοῦν τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης. Τὸ 89% τῶν νέων χρησιμοποιεῖ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καθημερινά, ἐνῶ τὸ 60% τῶν νέων χάνει τὴν αἴσθηση τοῦ χρόνου κατὰ τὸ σκρολάρισμα».
«Ἡ ἔρευνα καταδεικνύει ὅτι ὁ ἐθισμὸς στὴν ἀρνητικὴ εἰδησεογραφία ἐπηρεάζει ἄμεσα τὴν ψυχικὴ ὑγεία. Τὰ παιδιὰ παγιδεύονται μέσα σὲ ἕνα ψηφιακὸ περιβάλλον καὶ οὐσιαστικὰ ἐκπαιδεύουν τὸν ἐγκέφαλό τους νὰ καταναλώνει ὅλο καὶ περισσότερες ἀρνητικὲς εἰδήσεις», ἀνέφερε ἀνώτατο στέλεχος τοῦ Ὑπουργείου Ὑγείας. Ἐπιπλέον «σοβαρὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι μόνο τὸ 18% τῶν γονιῶν ἡλικίας 35-44 ἐτῶν (…) γνωρίζουν τί εἶναι τὸ “doomscrolling”, ὥστε νὰ μποροῦν νὰ παρέμβουν γιὰ νὰ βοηθήσουν τὸ παιδί τους» («Καθημερινὴ» 30-5-2026).
Ἡ κατάσταση τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας σχετικὰ μὲ τὸ συγκεκριμένο πρόβλημα παρουσιάζεται πολὺ σοβαρή, σχεδὸν ἀπελπιστική. Βέβαια τὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας σὲ συνεργασία μὲ τὴ UNICEF ἔχει ἀρχίσει νὰ ἐφαρμόζει «πανελλαδικὰ ἕνα δομημένο σύστημα ὑποστήριξης τῶν γονέων», πράγμα τὸ ὁποῖο ὡστόσο δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ τὴ συνολικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος. Ἡ μόνη οὐσιαστικὴ λύση γιὰ τὴ θεραπεία τῆς νέας αὐτῆς μάστιγας πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ στὴν ἄνωθεν βοήθεια. Δηλαδὴ οἱ Χριστιανοὶ γονεῖς εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀφουγκράζονται τὰ παιδιά τους, ἀλλὰ καὶ νὰ ζητοῦν τὴ συμπαράσταση τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας, ὥστε μέσῳ τῆς κατηχήσεως τῶν παιδιῶν καὶ τῆς μυστηριακῆς ζωῆς νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἡ ἀλλοτρίωση τῆς ψυχικῆς τους ὑγείας ἀπὸ τὰ δυσμενὴ ἐπακόλουθα τῆς χωρὶς μέτρο χρήσεως τῶν σύγχρονων ἠλεκτρονικῶν μέσων.
