ΕΦ4. Μνήματα ἐπιθυμίας

Μία πολύ παραστατική καί διδακτική ἱστορία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θά μελετήσουμε σήμερα ἀπό τό ἑνδέκατο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τῶν Ἀριθμῶν. Μᾶς λέει ὅτι ἐπιστρέφοντας οἱ Ἰσραηλίτες ἀπό τήν Αἴγυπτο στή γῆ Χαναάν στάθμευσαν στό ὄρος Σινά. Ἀπό τό Σινά θά κατευθύνονταν πρός τήν ἔρημο Φαράν καί θά ἔφθαναν στή γῆ Χαναάν, τόν τελικό προορισμό τους. Ἀλλά μόλις ἡ φωτεινή νεφέλη τούς ἔδωσε τό μήνυμα τῆς ἀναχώρησης, ἀντί νά χαροῦν πού θά ἔφθαναν στή γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ἄρχισαν τίς γκρίνιες καί τά παράπονα. Σάν τιμωρία γιά τήν ἀχαριστία τους ξέσπασε πυρκαϊά, ἡ ὁποία μετέτρεψε σέ στάχτη ἕνα μέρος τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ στρατοπέδου. Πανικόβλητοι ἔτρεξαν στόν Μωυσῆ νά προσευχηθεῖ κι αὐτός προσευχήθηκε στόν Θεό καί ἡ φωτιά ἔσβησε. Ἀλλά ἀντί νά ποῦν· «Δόξα σοι ὁ Θεός», ἄρχισαν νέες γκρίνιες καί νέα παράπονα. Αὐτή τή φορά ἔκλαιγαν σάν μικρά παιδιά καί ζητοῦσαν ἀπό τόν Μωυσῆ κρέας, ὅπως θά δοῦμε στό ἄρθρο «Μνήματα ἐπιθυμίας», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2350/1.4.26/σελ. 163-164, πού θά μελετήσουμε σήμερα.

«Μνήματα ἐπιθυμίας»

Θά διαβάσουμε ὁλόκληρο τό ἄρθρο καί θά ποῦμε στά Μέλη: Τί μᾶς λέει τό ἄρθρο καί ποιά διδάγματα μποροῦμε νά βγάλουμε ἀπό αὐτή τήν ὡραία διήγηση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; (Σκέψεις Μελῶν…) α) Μᾶς λέει ὅτι «ὁ ἐπίμικτος ὄχλος», οἱ οἰκογένειες δηλαδή πού εἴτε ὁ σύζυγος εἴτε ἡ σύζυγος ἦταν Αἰγυπτιακῆς καταγωγῆς, γκρίνιασαν στόν Μωυσῆ λέγοντας: «τίς ἡμᾶς ψωμιεῖ κρέα;» Ποιός θά μᾶς προμηθεύσει κρέας νά φᾶμε; Ἐπιθυμήσαμε τά ψάρια τοῦ Νείλου, τά λαχανικά καί τά φροῦτα τῆς Αἰγύπτου. Ἐδῶ στήν Ἔρημο δέν φυτρώνει οὔτε ἀγριόχορτο. Ξεραΐλα παντοῦ. «Ἡ ψυχή ἡμῶν κατάξηρος». Τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό «μάννα» δέν βλέπουν τά μάτια μας. Τό μπουχτήσαμε τό κούφιο αὐτό ψωμί (Ἀριθμ. ια΄ 4-9). Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Τό μάννα ἦταν ἐκλεκτή, νοστιμότατη τροφή μέ γεύση γλυκιᾶς τηγανίτας ξεροψημένης στό λάδι. Ὅταν τό πρωτοεῖδαν, τούς φάνηκε ἐξαίρετη τροφή, ἔκαναν σάν τρελοί ἀπ᾿ τή χαρά τους καί φώναζαν: Μάννα, μάννα! Τώρα τό ψιλοβαρέθηκαν καί ἔλεγαν: Ἀηδιάσαμε νά τρῶμε συνέχεια μάννα. Ἐπιθυμήσαμε τά κρεμμυδάκια, τά σκόρδα καί τό κρέας τῆς Αἰγύπτου! Ὅμως ἡ περιφρόνησή τους στό «μάννα» πού τούς ἔστελνε ὁ Κύριος ἦταν χλευασμός καί προσβολή πρός τόν Δωρεοδότη. Δέν εἶναι σωστό νά ἐκφραζόμαστε μέ τόση περιφρόνηση γιά τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ, ἀλλά νά δίνουμε δόξα στόν Μεγαλοδύναμο γιά τό πλῆθος τῶν δωρεῶν πού μᾶς ἐπιδαψιλεύει.

β) Ἡ συνέχεια τῆς διήγησης μᾶς ἔλεγε ὅτι ὁ Μωυσῆς ὀργίσθηκε γιά τήν ἀχαριστία τῶν Ἰσραηλιτῶν καί παραπονέθηκε στόν Θεό λέγοντας: «Δέν μπορῶ νά σηκώνω ἄλλο τό βάρος αὐτοῦ τοῦ λαοῦ». «Ποῦ νά τά βρῶ τόσα κρέατα νά χορτάσω ὅλο αὐτό τόν λαό;… Προτιμῶ νά μέ πάρεις ἀπ᾿ τή ζωή, γιά νά μή βλέπω τή δυστυχία πού μέ βρῆκε» (Ἀριθμ. ια΄ 10-15). Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Τόν ἔπιασε τό παράπονο. Αἰσθανόταν πιεστικό τό βάρος τῆς εὐθύνης πού τοῦ ἀνατέθηκε καί φοβόταν ὅτι δέν θά μπορέσει νά τά βγάλει πέρα. Ἔχουν καί οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ στιγμές ἀπογοητεύσεων. Ἐπιτρέπει ὁ Θεός νά λιποψυχοῦν κι αὐτοί, γιά νά ταπεινώνονται. Ὥστε λοιπόν δέν τά χάνει μόνο ὁ λαός. Τά χάνουν καί οἱ ἡγέτες, γιά νά φαίνεται ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία.

γ) Ἡ συνέχεια τῆς διήγησης μᾶς ἔλεγε ὅτι στήν προσευχή – παράπονο τοῦ Μωυσῆ ἀπάντησε ὁ Θεός: Θέλεις βοηθούς, γιά νά μή σηκώνεις μόνος σου τό βάρος τῆς εὐθύνης; Θά σοῦ δώσω ἑβδομήντα βοηθούς. Θέλεις καί κρέατα γιά τόν λαό; Θά σᾶς δώσω ὅσα θέλετε, γιά νά τρῶτε ὄχι μόνο μιά μέρα, οὔτε δύο, οὔτε πέντε, οὔτε δέκα, οὔτε εἴκοσι ἡμέρες. Θά τρῶτε ἐπί ἕναν ὁλόκληρο μήνα, ὥσπου νά βγεῖ τό κρέας ἀπ᾿ τά ρουθούνια σας. Ἀπό τά πολλά κρέατα πού θά φᾶτε, θά σᾶς πιάσει χολέρα. Γιατί ἀπειθήσατε στόν Θεό καί κλαῖτε παραπονούμενοι λέγοντας: Γιατί φύγαμε ἀπό τήν Αἴγυπτο; (Ἀριθμ. ια΄ 16-20). Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Ὁ Θεός ὑποσχέθηκε στόν Μωυσῆ ὅτι θά τοῦ δώσει βοηθούς καί κρέατα πολλά. Ἀλλά τούς προειδοποίησε ὅτι, ἐφόσον δέν κυριαρχοῦν στίς ἐπιθυμίες τους, θά τούς πιάσει χολέρα. Οἱ Ἰσραηλίτες, μόλις τό ἄκουσαν αὐτό, ὄφειλαν νά ζητήσουν συγγνώμη ἀπό τόν Θεό καί νά κυριαρχήσουν στίς ἐπιθυμίες τους. Ἄν τό ἔκαναν αὐτό, ὁ Θεός ἀσφαλῶς θά τούς προστάτευε. Αὐτοί ὅμως προτιμοῦσαν νά ἱκανοποιηθοῦν οἱ ἐπιθυμίες τους κι ἄς πεθάνουν.

δ) Ἡ συνέχεια τῆς διήγησης μᾶς ἔλεγε ὅτι ὁ Μωυσῆς στήν ὑπόσχεση τοῦ Θεοῦ ὅτι θά τοῦ δώσει βοηθούς καί κρέατα πολλά, ἐξέφρασσε ἀνθρώπινο δισταγμό. Εἶπε: «Μόνο οἱ στρατεύσιμοι πεζοί εἶναι 600 χιλιάδες. Κι Ἐσύ λές ὅτι θά τρῶνε κρέας γιά ἕνα μήνα; Ὅλα τά πρόβατα καί ὅλα τά βόδια νά τά σφάξει κανείς καί ὅλα τά ψάρια τῆς θάλασσας νά τά συγκεντρώσει, δέν θά φθάσουν γιά νά σιτίζουν τόσους ἀνθρώπους γιά ἕνα μήνα». Ὁ Θεός τοῦ ἀπάντησε: «Φαντάζεσαι ὅτι δέν θά μπορέσω νά τούς θρέψω; Θά δεῖς καί θά καταλάβεις καλά ἐάν ὁ λόγος μου αὐτός ἐκπληρωθεῖ ἀμέσως ἤ ὄχι» (Ἀριθμ. ια΄ 21-23). Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) ¨Ο Μωυσῆς ἔδειξε ὀλιγοπιστία σ’ αὐτή τήν περίσταση. Νά μήν ἔχουμε καμιά ἀμφιβολία ὅτι ὁ Θεός ὅλα μπορεῖ νά τά κάνει καί νά στηρίζουμε στόν Θεό ὅλη τή ζωή καί τήν ἐλπίδα μας.

ε) Ἡ συνέχεια τῆς διήγησης μᾶς ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός χάρισε στόν Μωυσῆ 70 βοηθούς ἀπό τούς γεροντότερους τοῦ λαοῦ (Ἀριθμ. ια΄ 24-30) καί τούς ἔστειλε ὡς κρέας πλῆθος ἀπό ὀρτύκια (Ἀριθμ. ια΄ 31-32). Σηκώθηκε τή νύχτα ἰσχυρός ἀνατολικός ἄνεμος καί ἔφερε ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα σμήνη ἀπό ὀρτύκια. Ἡ «ὀρτυγομήτρα» κάλυπτε πολύ μεγάλη ἀπόσταση καί τά ὀρτύκια πετοῦσαν πολύ χαμηλά, σέ ὕψος χαμηλότερο ἀπό τό μπόι τοῦ κάθε ἀνθρώπου, καί ἦταν τόσο πολλά, πού μποροῦσαν μέ εὐκολία οἱ Ἰσραηλίτες νά πιάσουν ὅσα ὀρτύκια ἤθελαν. Δύο ἡμέρες μάζευαν μέ ἀπληστία ὀρτύκια. Καί γιά νά μή βρωμίσουν τόσο πολλά ὀρτύκια πού ἔπιασαν, τά ἔβαλαν ἐπάνω σέ σύρμα στόν ἥλιο, γιά νά τά ἀποξηράνουν. Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Τό θαῦμα τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει κάθε ἀνθρώπινο ὑπολογισμό. Ὁ Μωυσῆς ἔλεγε, «ποῦ θά βρεθοῦν τόσα κρέατα;» Καί ὁ Θεός τούς ἔστειλε τόνους ἀπό κρέατα, χωρίς νά σφάξουν οὔτε ἕνα ἀρνάκι! Ἄν τό καλοσκεφθοῦμε, αὐτό τό θαῦμα τῆς εὐλογίας τοῦ Θεοῦ συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ὁ Δωρεοδότης Κύριος χαρίζει στήν ἀνθρωπότητα ὑπερεπάρκεια ὑλικῶν ἀγαθῶν, γιά νά ᾿χουμε νά τρῶμε ὄχι μόνο τρία ἑκατομμύρια, ἀλλά ἕξι δισεκατομμύρια ἄνθρωποι. Καί ὄχι μία μόνο ἡμέρα ἤ ἕνα μόνο μήνα, ἀλλά ὅλο τόν χρόνο. Λέμε, γιά παράδειγμα, ὅτι θά χρειασθοῦμε γιά τήν Ἀνάσταση τόσα ἀμνοερίφια καί ὁ Θεός μᾶς χαρίζει γιά ὅλο τόν χρόνο πλούσια τά ἀγαθά Του. Δέν εἶναι αὐτό ἕνα παρατεινόμενο θαῦμα τῆς ἀγαθῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας;

ς) Ἡ συνέχεια τῆς διήγησης μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ Ἰσραηλίτες ἔπεσαν μέ βουλιμία στήν κρεοφαγία. Ἔψηναν καί ἔτρωγαν ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ, μία, δύο, πέντε, δέκα, εἴκοσι ἡμέρες, ὁλόκληρο μήνα τόσο πολλά κρέατα, πού κόντεψαν νά βγοῦν τά κρέατα ἀπό τά ρουθούνια τους. Ὅμως ὅταν κάνει πολλή ζέστη, δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νά φάει πολλά κρέατα καί μάλιστα ἀποξηραμένα στόν ἥλιο. Διότι εἶναι δύσπεπτα. Παρασύρθηκαν οἱ Ἰσραηλίτες ἀπό τή λαιμαργία τους. Ἔφαγαν πάρα πολλά κρέατα, καί μετά δέν μποροῦσαν νά τά χωνέψουν. Τά ἀποτελέσματα τῆς ἄμετρης κρεοφαγίας εἶναι θλιβερά! Δέν τηροῦσαν οἱ Ἰσραηλίτες οὔτε τούς κανόνες ὑγιεινῆς, ἐκεῖ στήν ὕπαιθρο πού βρίσκονταν, καί τούς ἔπιασε χολέρα. «Ἔτι τῆς βρώσεως οὔσης ἐν τῷ στόματι αὐτῶν», ἐνῶ ἀκόμη τά κρέατα βρίσκονταν στά δόντια τους, «ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἀνέβη ἐπ᾿ αὐτούς». Ἔπεσε λοιμική ἀσθένεια στό Ἰσραηλιτικό στρατόπεδο καί ἄρχισαν νά πεθαίνουν ἀράδα, ὁ ἕνας κατόπιν τοῦ ἄλλου. Γέμισε ὁ τόπος ἀπό τάφους. Μετατράπηκε ἡ περιοχή σ᾿ ἀπέραντο νεκροταφεῖο. «Καί ἐκλήθη τό ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Μνήματα τῆς ἐπιθυμίας». Διότι ἐκεῖ θάφθηκαν πάρα πολλοί, πού εἶχαν κυριευθεῖ ἀπό τή λαιμαργία νά φᾶνε κρέατα (Ἀριθμ. ια΄ 33-35). Τί δίδαγμα μποροῦμε νά βγάλουμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Οἱ κακές ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων δημιουργοῦν ἕνα πλῆθος ἀπό «μνήματα ἐπιθυμίας». Ἀπό τήν πολυφαγία καί τήν πολυποσία πεθαίνουν οἱ πιό πολλοί. Ἄλλοι κυριεύονται ἀπό σαρκικά πάθη, τά ὁποῖα φέρνουν πολλές ἀσθένειες καί δημιουργοῦν πλῆθος ἀπό «μνήματα ἐπιθυμίας». Ἄλλοι ἀργοπεθαίνουν μέ δόσεις ναρκωτικῶν. Ἄλλοι ἐπιθυμοῦν τόν εὔκολο πλουτισμό. Παίζουν τά χρήματά τους στό χρηματιστήριο ἤ στό καζίνο καί καταστρέφονται ἀπό τά τυχερά παιχνίδια! Ὄχι μόνο τά παλιά, ἀλλά καί τά σύγχρονα «μνήματα ἐπιθυμίας» εἶναι ἀμέτρητα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Παρόλο πού τό παράδειγμα πού ζωντανέψαμε στή μνήμη μας ἦταν ἀρνητικό, ἐμεῖς νά πάρουμε θετικό μήνυμα: Νά μήν κυριευόμαστε ἀπό τήν «ἐπιθυμίαν τῆς σαρκός», τήν «ἐπιθυμίαν τῶν ὀφθαλμῶν» καί τήν «ἀλα­ζονείαν τοῦ βίου», ἀλλά τόν Θεό θερμά νά ποθοῦμε, τόν Χριστό νά ἐσθίουμε καί νά πίνουμε, καί νά μήν μπορεῖ τίποτε νά μᾶς «χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ»! Ψυχή, καρδιά, νοῦς, θέληση, πόθοι, ἐπιθυμίες, ὅλα νά εἶναι στραμμένα πρός τόν Θεό, ὅπως στρέφονται τά λουλούδια πρός τό φῶς!

ΣΥΝΘΗΜΑ
«καί ἐκλήθη τό ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Μνήματα ἐπιθυμίας,
ὅτι ἐκεῖ ἔθαψαν τόν λαόν τόν ἐπιθυμητήν» (Ἀριθμ. ια΄ 34)

ΥΓ. Τό θέμα αὐτό νά γίνει, κατά προτίμηση, τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2026.