Κυριακή Δ΄ Ἐπιστολῶν – Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 28 Ἰουνίου 2026

1. Τὸ θανατηφόρο δηλητήριο

Ὁ θεσμὸς τῆς δουλείας ἦταν ἤδη ἑδραιωμένος στὴ Ρώμη κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἔζησε ὁ ἀπόστολος Παῦλος (1ος αἰ. μ.Χ.). Ἀπὸ αὐτὸ παίρνει ἀφορμὴ ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος, στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή, γιὰ νὰ κάνει λόγο γιὰ μιὰ ἄλλη δουλεία, τὴ δουλεία στὴν ἁμαρτία. Ὅταν ἤσασταν δοῦλοι στὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, γράφει, ποιά ὠφέλεια εἴχατε ἀπὸ αὐτά; «Τὸ γὰρ τέλος ἐκείνων θάνατος». Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἔργων ἐκείνων εἶναι ὁ πνευματικὸς θάνατος. Ἡ δουλεία στὴν ἁμαρτία λοιπὸν ὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο.

Ὁ διάβολος μᾶς παρουσιάζει τὴν ἁμαρτία ὡς ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν δῆθεν δυνάστη Θεό. Μᾶς ὠθεῖ κατόπιν στὸ κυνήγι τῆς δόξας, τοῦ πλούτου καὶ τῆς ἡδονῆς, τελικὰ δὲ μᾶς αἰχμαλωτίζει. Νομίζουμε μάλιστα ὅτι οἱ ἀπολαύσεις ποὺ μᾶς ὑπόσχεται θὰ εἶναι διαρκεῖς. Ὅταν ὅμως ὁ πρόσκαιρος αὐτὸς βίος πλησιάσει στὸ τέλος του, ὅλο αὐτὸ τὸ προηγούμενο κυνήγι τῆς ἁμαρτίας γίνεται ἕνα πυκνὸ σύννεφο καπνοῦ ποὺ μᾶς πνίγει καὶ γεμίζει τὴν καρδιά μας μὲ ἀπογοήτευση. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος τὸ τονίζει ξεκάθαρα καὶ στὴ συνέχεια τοῦ λόγου του: «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος». Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ζωῆς, ποὺ ἔχει σκορπισθεῖ σὲ ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, εἶναι ὁ θάνατος. Ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο πληρώνει ἡ ἁμαρτία τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος.

Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἡ ἁμαρτία, δηλη­τή­ριο! Ἕνα θανατηφόρο δηλητήριο μὲ ἐπικάλυμμα ἑλκυστικό. Ἂς μὴ μᾶς δελεάζει ἡ ὄψη της. Ἂς μὴν παίζουμε μαζί της, δοκιμάζοντας τὴ γεύση της. Στὸν θάνατο ὁδηγεῖ τὰ θύματά της!

2. Ἡ σωτήρια ὑποδούλωση

Ὑπάρχει ὅμως καὶ μιὰ ἀλλιώτικη δου­λεία, ἡ «δουλεία» στὸν Θεό. «Νυνὶ δὲ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας δουλωθέντες δὲ τῷ Θεῷ ἔχετε τὸν καρπὸν ὑμῶν εἰς ἁγιασμόν», τονίζει ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος. Δηλαδή, τώρα ποὺ ἐλευθερωθήκατε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ὑποδουλώσατε τὸν ἑαυτό σας στὸν Θεό, ἔχετε βέβαιο κέρδος τὴν ἁγιότητα. Στὰ μάτια τοῦ κόσμου ἡ «ὑποδούλωση» στὸν Θεὸ σημαίνει στέρηση τῆς ἐλευθερίας καὶ ὑποταγὴ σὲ ἐντολές, σὲ «μὴ» καὶ σὲ «πρέπει».

Τὸ παράδοξο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ «ὑποδούλωση» αὐτὴ ἐλευθερώνει τελικὰ τὸν πιστό. Τὸν ἐλευθερώνει κατ᾿ ἀρχὰς ἀπὸ τὰ πάθη. Διότι ὁ Χριστὸς τοῦ δίνει Χάρι νὰ ξεπεράσει τὶς ἀδυναμίες του, τὶς μικρότητές του καὶ νὰ προοδεύσει στὴν ἀρετή. Συγχωρεῖ προπάντων διὰ τῆς σταυρικῆς Θυσίας του τὶς ἁμαρτίες τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γράφει ἕνα φοβερὸ λόγο: «Οὐκ ἔστιν ἐλεύθερος, ἀλλ᾿ ἢ μόνος ὁ Χριστῷ ζῶν» (PG 47, 314). Ἐλεύθερος εἶναι τελικὰ μόνο ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τὸν Χριστό, γιὰ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ· ὁ πιστὸς ποὺ παραδίδει τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστὸ καὶ «ὑποδουλώνει», ὑποτάσσει, θὰ λέγαμε, σὲ Αὐτὸν τὸ αὐτεξούσιό του, τὸ θέλημά του. Ὁ Κύριος τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ πάθη. Τὸν λυτρώνει καὶ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο!

Ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ βρισκόταν στὴ φυλακή, ἐνῶ ὁ Φαραὼ βασίλευε στὴν Αἴγυπτο. Ἀντίστοιχα καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος βρέθηκε δέσμιος, ἐνῶ ὁ Ἡρώδης καθόταν σὲ θρόνο βασιλικό. Ποιοί ἦταν, ἀλήθεια, οἱ ἐλεύθεροι καὶ ποιοί οἱ δοῦλοι; Ἡ δουλεία στὸν Θεὸ ἑπομένως ὁδηγεῖ στὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία. Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἔχουμε χρέος νὰ ἀκολουθοῦμε, ὅσο παράδοξο ἢ δύσκολο κι ἂν μᾶς φαίνεται. Διότι αὐτὸ μᾶς ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴ γῆ καὶ τὶς ἐπίγειες δεσμεύσεις, ἀπὸ τὸν πνευματικὸ θάνατο καὶ τὴ φθορὰ τῆς ἁμαρτίας.

3. Τὸ πολυτιμότερο δῶρο

Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἐπισημαίνει καὶ ποιό εἶναι τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα τῆς «ὑποδουλώσεως» τοῦ ἀνθρώπου στὸν Θεό. Ἐνῶ ὁ μισθός, μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἁμαρτία πληρώνει τοὺς δούλους της, εἶναι ὁ θάνατος, «τὸ χάρισμα τοῦ Θεοῦ ζωὴ αἰώνιος». Τὸ χάρισμα, τὸ δῶρο ποὺ δίνει ὁ Θεὸς στοὺς δούλους του, εἶναι ἡ αἰώνια ζωή.

Ἔχει σημασία ὅτι, ἐνῶ στὴν περίπτωση τῆς ἁμαρτίας ὁ Ἀπόστολος κάνει λόγο γιὰ μισθό, ποὺ δηλώνει τὴ δίκαιη ἀνταμοιβή, στὴν περίπτωση τῆς ὑποδουλώσεως στὸν Θεὸ κάνει λόγο γιὰ χάρισμα. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι οἱ πιστοὶ δὲν θὰ ἀπολαύσουμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὡς τὴν ἀντάξια ἀμοιβὴ τῶν ἔργων μας. Ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ δὲν θὰ εἶναι ἕνα βραβεῖο ποὺ δικαιούμαστε, ἀκόμη κι ἂν ὑπακούσαμε στὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ χάρισμα, δωρεὰ τοῦ Θεοῦ. Ὅλα θὰ ἀποτελοῦν τὸ ἀκριβότερο δῶρο τῆς ἀγάπης του.

Ἂς Τὸν δοξάζουμε γιὰ τὸ χάρισμά του αὐτό. Καὶ ἂς θυμόμαστε ὅτι ἡ ἑκούσια ὑποταγή μας στὸν Κύριο, ὄχι μόνο δὲν εἶναι στέρηση ἐλευθερίας, ἀλλὰ ἀντίθετα εἶναι μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ἐλευ­θερίας ποὺ Ἐκεῖνος χαρίζει· ἕνα πέ­ρασμα στὸν χῶρο τῆς ἀληθινῆς ἐλευ­θερίας· μιὰ ἀποδοχὴ τῆς ὕψιστης δωρεᾶς τοῦ Κυρίου, τῆς αἰώνιας ζωῆς κοντά Του.