Ἀντιδράσεις προκάλεσε στὴ Γαλλία ἡ τοποθέτηση σὲ δημόσιο χῶρο στὴ Μασσαλία γλυπτοῦ ποὺ ἀπεικονίζει τὸν Χριστὸ ἐσταυρωμένο νὰ κρατεῖ δύο πολυβόλα. Τὸ γλυπτὸ εἶχε ἀρχικὰ ἐγκατασταθεῖ σὲ ἐξωτερικὸ δημόσιο χῶρο, ἀλλὰ οἱ διοργανωτὲς τελικὰ ἀποφάσισαν νὰ τὸ μετακινήσουν σὲ ἐσωτερικὸ χῶρο, οὐσιαστικὰ λόγῳ τῶν ἀντιδράσεων, ἀλλὰ μὲ τὴν πρόφαση ὅτι «μπορεῖ νὰ ὑποστεῖ ζημιά».
«Τὸ βλάσφημο αὐτὸ “ἔργο τέχνης” ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Γάλλο καλλιτέχνη James Colomina, ἔχει ὕψος δύο μέτρα, εἶναι φτιαγμένο ἀπὸ ρητίνη καὶ βαμμένο ἐξ ὁλοκλήρου κόκκινο». Φέρει τὸν τίτλο (στὰ Γαλλικά) «Οὐ φονεύσεις». «Παρὰ τὶς σφοδρὲς ἀντιδράσεις ἀπὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὴν τοπικὴ Ἐπισκοπή, ἡ φιγούρα δὲν ἔχει ἀφαιρεθεῖ ἀπὸ τὴν ἔκθεση. Ἁπλῶς ἔπαψε νὰ ἐκτίθεται σὲ ἐξωτερικοὺς χώρους (…), ἐνῶ τὸ πρόγραμμα ὁρίζει ὅτι θὰ παραμείνει ἐκεῖ μέχρι τὴν 1η Νοεμβρίου. (…) Ἡ Γαλλία, μετὰ τὶς σφοδρὲς ἀντιδράσεις ποὺ εἶχαν προκληθεῖ στὴν τελετὴ ἔναρξης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων μὲ σκηνικὸ τὸ ὁποῖο διακωμωδοῦσε τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο, ἔρχεται καὶ πάλι στὸ προσκήνιο μὲ αὐτὴ τὴν “καλλιτεχνικὴ” ἔκφραση» («eeod.gr» 15-9-2026).
Ἀκόμη μία ἔκφραση ὕβρεως καὶ βλασφημίας πρὸς τὸ πανίερο πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὰ ἄχραντα αὐτὰ χέρια, ποὺ ἁπλώθηκαν στὸν Σταυρὸ γιὰ τὴν εἰρήνευση τοῦ ἀνθρώπου, νὰ ἐμφανίζονται πολεμοχαρὴ καὶ αἱμοσταγή! Γιὰ τί μέγεθος διαστροφῆς μιλᾶμε… Καὶ δυστυχῶς ὄχι σὲ κάποια μουσουλμανικὴ χώρα, ἀλλὰ σ᾿ αὐτὴ τὴν Εὐρώπη, μὲ τὶς χριστιανικὲς ρίζες καὶ τὶς παραδοσιακὲς χριστιανικὲς ἀξίες. Βέβαια εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ Γαλλία ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἔχει ἐπισήμως ἀρνηθεῖ καὶ ἀπεμπολήσει τὴ χριστιανική της ταυτότητα. Ἑπομένως ἀπολαμβάνει τώρα τὰ ἐπίχειρα αὐτῆς τῆς ἐπιλογῆς της μὲ τὸ νὰ μετατρέπεται σταδιακὰ σὲ μουσουλμανικὴ ἀποικία. Ὅμως παρόμοια φαινόμενα εἰκαστικῶν δημιουργιῶν ἐμφανίζονται, μὲ αὐξανόμενη μάλιστα τάση, καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς γηραιᾶς ἠπείρου, καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν πατρίδα μας στὸ ὄνομα τῆς «ἐλευθερίας τῆς τέχνης». Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς ζωγραφικοὺς πίνακες ποὺ εἶχαν ἐκτεθεῖ τελευταῖα στὴν Ἐθνικὴ Πινακοθήκη ὑβρίζοντας πανίερα πρόσωπα: τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας κ.ο.κ. Πολυσυζητημένο βέβαια τὸ θέμα, ἀλλὰ ὅσο δὲν ἀντιδροῦμε συνολικὰ καὶ δυναμικὰ σ᾿ αὐτὸ τὸ ἐπαναλαμβανόμενο φρικτὸ δημόσιο ἀνοσιούργημα, τὸ ὁποῖο μάλιστα συντελεῖται εἰς βάρος τῶν συνειδήσεων τῆς πλειονότητας τῶν πολιτῶν, θὰ ἐμπέσουμε στὸ κρίμα ποὺ βαρύνει τοὺς «ἀνασταυροῦντας (…) τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντας» (Ἑβρ. ς΄ 6)· αὐτοὺς δηλαδὴ οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ ἀπήλαυσαν μὲ κάθε τρόπο τὸν πλοῦτο τῶν δωρεῶν τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἐντούτοις ἐξέπεσαν ἀργότερα, καὶ μὲ τὴν ἀποστασία τους αὐτὴ οὐσιαστικὰ ξανασταυρώνουν τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν διαπομπεύουν.
Αὐτὴ ἡ διαπόμπευση συντελεῖται δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας στὴ «χριστιανικὴ» Εὐρώπη. Καὶ ἂς μὴ μᾶς διαφεύγει ὅτι «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Ἑβρ. ι΄ 31).
