Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 19 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. ε΄ 12-20)
‘Eν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός· μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν. συνήρχετο δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν πέριξ πόλεων εἰς ῾Ιερουσαλὴμ φέροντες ἀσθενεῖς καὶ ὀχλουμένους ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, οἵτινες ἐθεραπεύοντο ἅπαντες. Ἀναστὰς δὲ ὁ ἀρχιερεὺς καὶ πάντες οἱ σὺν αὐτῷ, ἡ οὖσα αἵρεσις τῶν Σαδδουκαίων, ἐπλήσθησαν ζήλου καὶ ἐπέβαλον τὰς χεῖρας αὐτῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, καὶ ἔθεντο αὐτοὺς ἐν τηρήσει δημοσίᾳ. ἄγγελος δὲ Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἐξαγαγών τε αὐτοὺς εἶπε· πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση
Στὴν ἐποχὴ τῆς πρώτης Ἐκκλησίας μᾶς μεταφέρει ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς περιγράφει τὴν ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Πεντηκοστή. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς πληροφορεῖ ὅτι οἱ Ἀπόστολοι ἐπιτελοῦσαν «σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά»· πολλὰ καὶ ἐντυπωσιακὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα συγκλόνιζαν τὸν λαό. Μάλιστα ὁ ἱερὸς συγγραφέας τῶν Πράξεων προσθέτει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς πλατεῖες, ἐπάνω σὲ φορεῖα, ὥστε, ὅταν θὰ περνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ ὁ ἀπόστολος Πέτρος, νὰ πέσει ἔστω καὶ ἡ σκιά του ἐπάνω σὲ κάποιον ἀσθενή. Ἀρκοῦσε καὶ μόνο αὐτὸ γιὰ νὰ τὸν θεραπεύσει. Μαζεύονταν ἐπιπλέον ἀπὸ τὶς γύρω πόλεις ἄνθρωποι καὶ ἔφερναν ἀσθενεῖς κάθε εἴδους καὶ ἀνθρώπους ποὺ εἶχαν ἐπήρεια δαιμονική. Ὅλους δὲ τοὺς θεράπευαν οἱ Ἀπόστολοι.
Καὶ ὅλοι αὐτοὶ δὲν θεραπεύονταν μόνο σωματικά. Τὸ σημαντικότερο εἶναι ὅτι θεραπεύονταν πνευματικά. Ὅλα αὐτὰ τὰ ἐντυπωσιακὰ «σημεῖα» ὁδηγοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους στὴν ἀληθινὴ πίστη. Πίστευαν στὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Διαπίστωναν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τὸν Ὁποῖο οἱ ἴδιοι εἶχαν σταυρώσει, ἦταν ζωντανός. Ἄλλωστε, «ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Πράξ. γ΄ 6) ἐπιτελοῦσαν τὰ θαύματα οἱ Ἀπόστολοι· μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου. Ὁ ἀναστημένος Χριστὸς ἐνεργοῦσε τὰ θαύματα διὰ τῶν Ἀποστόλων. Πίστευαν τελικὰ στὴ θεότητα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Πίστευαν στὴν Ἀνάστασή του. Γίνονταν μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
Τὰ θαύματα συνεχίσθηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τῶν Ἀποστόλων. Συνεχίζονται αἰῶνες τώρα μέσα στὴν Ἐκκλησία μας διὰ τῶν Ἁγίων καὶ διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ χῶρος τοῦ θαύματος! Ὁ ἱερὸς τόπος, στὸν ὁποῖο ἐνεργεῖ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὅλα τὰ θαύματα μᾶς ἀνάγουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. «Εἰ οὐκ ἀνέστη, ἀλλά μένει νεκρός, πῶς ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ οἱ ἀπόστολοι σημεῖα ἐποίησαν;» (PG 60, 19), εὔλογα ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἐὰν δὲν ἀναστήθηκε ὁ Κύριος, ἀλλὰ μένει νεκρός, πῶς ἐπιτέλεσαν τόσα σημεῖα οἱ Ἀπόστολοι, ἐπικαλούμενοι τὸ ὄνομά του; Τὰ ἐπιτέλεσαν μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀναστημένου Κυρίου Ἰησοῦ. Γι᾿ αὐτὸ τὰ θαύματα βεβαιώνουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Βεβαιώνουν τελικὰ τὴ θεότητά του.
2. Ἡ Ἀνάσταση ἀλλάζει τὴ ζωή μας
Ὅλα αὐτὰ βέβαια τὰ ἐντυπωσιακὰ σημεῖα κίνησαν τὸν φθόνο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τῶν Σαδδουκαίων. Βλέποντας τὴ δυναμικὴ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας θέλησαν νὰ ἀνακόψουν τὴν πορεία της. Συνέλαβαν ἔτσι τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα καὶ τὰ θαύματά τους. Τότε ὅμως ἐπενέβη καὶ πάλι ὁ Θεὸς μὲ τρόπο θαυμαστό. Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίσθηκε στοὺς Ἀποστόλους κατὰ τὴ διάρκεια τῆς νύχτας, ἄνοιξε τὶς πύλες τῆς φυλακῆς καὶ τοὺς ἐλευθέρωσε, δίνοντάς τους τὴν ἑξῆς προτροπή: «Πορεύεσθε, καὶ σταθέντες λαλεῖτε ἐν τῷ ἱερῷ τῷ λαῷ πάντα τὰ ρήματα τῆς ζωῆς ταύτης». Δηλαδή, πηγαίνετε καὶ σταθεῖτε μὲ θάρρος στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ κηρύξτε στὸν λαὸ τὰ θεῖα λόγια τῆς νέας ζωῆς, ποὺ ἔφερε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου, συνεπῶς, δὲν περιέχει ἀνθρώπινους στοχασμούς, ἀλλὰ ἐξαγγέλλει τὴν ἀλήθεια, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θεάρεστο τρόπο ζωῆς. Τὸ Εὐαγγέλιο ἀλλάζει τὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ δὲν τὸ ἄντεχαν οἱ Σαδδουκαῖοι, οὔτε ὁ ἀρχιερέας, ὁ ὁποῖος πιθανότατα ἀνῆκε στὴ δική τους θρησκευτικὴ ὁμάδα. Ἦταν ἄνθρωποι ὑλόφρονες, οἱ ὁποῖοι δὲν πίστευαν στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Δὲν ἄντεχαν ν’ ἀκοῦν τὸ κήρυγμα γιὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση, γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωή, γιὰ τὴν αἰώνια ἀνταπόδοση τῶν πράξεων τῶν ἀνθρώπων. Ἐνοχλοῦσαν ὅλα αὐτὰ τὴ βεβαρημένη συνείδησή τους, ἔλεγχαν τὸν τρόπο ζωῆς τους, ποὺ ἦταν βυθισμένος στὴν ὕλη. Ἢ ἔπρεπε νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀλλάξουν ζωή, ἢ νὰ ἐμποδίσουν τὸ κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων. Οἱ Σαδδουκαῖοι προτίμησαν τὸ δεύτερο.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου λοιπὸν ὁρίζει τὴ ζωή μας. Ἔχει καὶ πρέπει νὰ ἔχει ἄμεση συνέπεια στὸν τρόπο τῆς ζωῆς μας. «Τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, πνεῦμά ἐστι καὶ ζωή ἐστι» (Ἰω. ϛ΄ 63), εἶχε πεῖ ἄλλωστε ὁ Χριστός. Δηλαδή, τὰ λόγια ποὺ σᾶς λέω, ἐπειδὴ εἶναι λόγια Θεοῦ, ἔχουν μέσα τους Πνεῦμα καὶ γι᾿ αὐτὸ μεταδίδουν ζωή. Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ ὅτι καὶ ἡ δική μας ζωὴ πρέπει νὰ εἶναι ἀναστημένη ζωή· ἀναστημένη ἀπὸ τὰ πάθη· ζωὴ σύμφωνη μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου. Νὰ μὴν εἴμαστε ὑποταγμένοι στὸ ὑλιστικὸ φρόνημα, ποὺ κυριαρχεῖ στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ νὰ ζοῦμε ἀπὸ τώρα τὴν ἀναστημένη ζωή· τὴ ζωὴ ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος καὶ ἡ ὁποία συνεχίζεται στὴν αἰωνιότητα.
