Συγκλονίσθηκε τὸ πανελλήνιο ἀπὸ τὴν κοινὴ αὐτοκτονία τῶν δύο 17χρονων κοριτσιῶν, τὰ ὁποῖα τὸν περασμένο Μάιο ἔπεσαν πιασμένα χέρι-χέρι ἀπὸ τὴν ταράτσα ἑξαώροφης πολυκατοικίας στὴν Ἡλιούπολη τῆς Ἀθήνας. Εἰδικοὶ ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, κοινωνικοὶ λειτουργοὶ κ.ο.κ. ἀσχολήθηκαν ἐκτενῶς μὲ τὸ συμβάν, τὸ ὁποῖο ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα (πράγμα ποὺ μάλιστα στιγματίσθηκε) ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. Ἡ ὅλη συζήτηση στράφηκε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ γύρω ἀπὸ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν καὶ ἐφήβων καὶ ὅσα τὴν ἀπειλοῦν στὴν ἐποχή μας. Μάλιστα τὸ περιστατικὸ ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ νὰ δημοσιευθοῦν καὶ στατιστικὰ δεδομένα, μὲ τὰ ὁποῖα καταδεικνύεται ἡ αὐξητικὴ τάση στὶς αὐτοκτονίες παιδιῶν καὶ ἐφήβων τὰ τελευταῖα ἔτη, μὲ τὸν ἀριθμὸ νὰ αὐξάνει ἀπὸ τὸ 2021 ἕως σήμερα κατὰ 31,6% καὶ τὴν πλειονότητα τῶν περιστατικῶν νὰ ἀφορᾶ νεαρὰ κορίτσια.
Ὡς συνήθως, σὲ πολλοὺς λόγους ἀποδόθηκε τὸ ἀνησυχητικὸ φαινόμενο. Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὁπωσδήποτε, κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἰσχύουν. Θὰ ἑστιάσουμε στὴ βάση τοῦ προβλήματος, ἡ ὁποία δὲν ἀκούγεται συχνὰ ἀπὸ τὰ Μέσα ἐνημερώσεως καὶ ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης. Τὰ ἴδια τὰ γραφόμενα τῆς μίας ἀπὸ τὶς δύο κοπέλες ποὺ κατέφυγαν στὸ ἀπονενοημένο διάβημα, τὸ σημείωμα ποὺ ἄφησε πίσω της, εἶναι, νομίζουμε, πολὺ εὔγλωττο. Μὲ αὐτὸ προβαίνει τὸ δύστυχο κορίτσι σ᾿ ἕνα δριμὺ «κατηγορῶ» κατὰ τοὺ κόσμου ποὺ χτίσαμε γιὰ τὰ παιδιά μας. Μιὰ κραυγή, ποὺ γίνεται κραυγὴ καὶ ὅλων τῶν παιδιῶν, γιὰ τὸ ὅτι τοὺς στερήσαμε τὴν πνοὴ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ τοὺς δώσαμε· τὸ ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς: τὸν Χριστό. Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὀμορφιά, ὄρεξη γιὰ ζωὴ στὸ παιδὶ ποὺ μένει χωρὶς καμία χαρά, καμία ἐλπίδα, καμία πίστη, ἀφοῦ δὲν ἔχει Χριστό; Χρόνια τώρα ἀποδομήσαμε καὶ ἀποδομοῦμε κάθε πνευματικὴ ἔννοια καὶ ἀξία ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν καὶ τὰ ἀφήνουμε ἕρμαια τῶν βδελυρῶν παθῶν καὶ τοῦ δαιμονικοῦ σκότους. Μὲ τὴν εἰκόνα δὲ τοῦ Θεοῦ ποὺ διαθέτουν μέσα τους, ὑποψιάζονται τὰ παιδιὰ ὅτι «ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νὰ εἶναι καλύτερος». Ποιός βρέθηκε νὰ τοὺς μιλήσει γι᾿ αὐτὸ τὸν «ἄλλον κόσμο», τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ;
Ἂν τὸ συντομότερο δὲν ἀλλάξουμε γραμμὴ πλεύσεως, καὶ ἄλλα ἀκόμη θύματα θὰ θρηνήσουμε…
