ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΜΑΪΟΥ

Ἀπόστολος: τῆς ἡμέρας (Πρξ. γ΄ 1-8):

Ἐπὶ τὸ αὐτὸ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀνέβαινον εἰς τὸ ἱερὸν ἐπὶ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς τὴν ἐνάτην. 2 καί τις ἀνὴρ χωλὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ὑπάρ­χων ἐβαστάζετο, ὃν ἐτίθουν καθ᾿ ἡμέραν πρὸς τὴν θύραν τοῦ ἱεροῦ τὴν λεγομέ­νην ὡραίαν τοῦ αἰτεῖν ἐ­λε­­ημοσύνην πα­ρὰ τῶν εἰσπο­ρευομένων εἰς τὸ ἱερόν· 3 ὃς ἰδὼν Πέτρον καὶ Ἰω­άννην μέλλοντας εἰσιέ­ναι εἰς τὸ ἱερὸν ἠρώτα ἐλε­η­μοσύνην. 4 ἀτενίσας δὲ Πέτρος εἰς αὐτὸν σὺν τῷ Ἰωάννῃ εἶπε· βλέψον εἰς ἡμᾶς. 5 ὁ δὲ ἐπεῖχεν αὐτοῖς προσ­δοκῶν τι παρ᾿ αὐτῶν λα­βεῖν. 6 εἶπε δὲ Πέτρος· ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι· ὃ δὲ ἔχω τοῦτό σοι δίδωμι· ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου ἔ­­γει­ρε καὶ περιπάτει. 7 καὶ πιάσας αὐτὸν τῆς δε­ξιᾶς χειρὸς ἤγειρε· παρα­χρῆμα δὲ ἐστερεώθησαν αὐ­τοῦ αἱ βάσεις καὶ τὰ σφυρά, 8 καὶ ἐξαλλόμενος ἔστη καὶ περιεπάτει, καὶ εἰσῆλθε σὺν αὐτοῖς εἰς τὸ ἱερὸν περιπατῶν καὶ ἁλλόμενος καὶ αἰνῶν τὸν Θεόν.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Κάποια μέρα ἀπ’ αὐτές ἀνέβαιναν μαζί στό ἱερό ὁ Πέτρος καί ὁ Ἰωάννης τήν ἐνάτη ὥρα τῆς προ­σευ­χῆς, δηλαδή στίς τρεῖς τό ἀπόγευμα. 2 Τή στιγμή ἐκείνη ἔφερναν στά χέρια ἐκεῖ κάποιον ἄν­θρω­πο πού ἦταν ἀπό τήν κοιλιά τῆς μητέρας του χωλός, δηλαδή ἀνάπηρος στά πόδια. Τόν ἄνθρωπο αὐτόν τόν ἔβαζαν κάθε μέρα μπροστά στήν πόρτα τοῦ ἱεροῦ περιβόλου τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ὀνομαζόταν «Ὡ­ραία», γιά νά ζητᾶ ἐλεημοσύνη ἀπό ἐκείνους πού ἔμπαι­­ναν στό ἱερό. 3 Αὐτός λοιπόν, ὅταν εἶδε τόν Πέτρο καί τόν Ἰωάννη, οἱ ὁποῖοι σκόπευαν νά μποῦν στό ἱερό, ἄρχισε νά ζητᾶ κι ἀπ’ αὐτούς ἐλεημοσύνη. 4 Τότε ὁ Πέτρος ἔστρεψε τό βλέμμα του σ’ αὐτόν καί τό προσήλωσε πάνω του μαζί μέ τόν Ἰωάννη καί εἶπε: Κοί­ταξέ μας προσεκτικά. 5 Κι ἐκεῖνος στράφηκε μέ ἐνδιαφέρον σ’ αὐτούς περιμένοντας νά πάρει ἀπ’ αὐτούς κάποια ἐλεημο­σύνη. 6 Ἀλλά ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε: Οὔτε ἀσημένια οὔτε χρυσά νο­μίσματα ἔχω. Ἐκεῖνο ὅμως πού ἔχω, αὐτό καί σοῦ δί­νω. Μέ τή δύναμη πού δίνει ἡ ἐπίκληση μέ πίστη τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, σή­κω ὄρ­θι­ος καί περπάτα. 7 Κι ἀφοῦ τόν ἔπιασε ἀπό τό δεξί του χέρι, τόν σήκωσε ὄρθιο. Ἀμέσως τότε στερεώθηκαν τά πέλματά του καί οἱ ἀστράγαλοί του. 8 Καί γεμάτος χαρά ὁ χωλός σηκώθηκε ἀπό τή θέση του μέ πηδήματα, στάθηκε ὄρθιος κι ἄρχισε νά περπατά­ει ἐ­λεύ­θε­ρα. Κι ἔπειτα μπῆκε μαζί μ’ αὐτούς στό ἱερό, περπατώ­ν­τας ἄνετα καί πηδώντας καί δοξάζοντας τόν Θεό πού τόν θεράπευσε.