06. Ἀφιέρωμα στήν Παναγία (16-22/11)

Τόν Αὔγουστο πού πέρασε, συμπληρώθηκαν 1.400 χρόνια ἀπό τή θαυμα­στή διάσωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπό τούς Ἀβάρους, πού ἀποδόθηκε σέ θαῦμα προστασίας τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τό Περιοδικό «Ὁ Σωτήρ» στό τεῦχος τοῦ Αὐγούστου εἶχε ἐπετειακό κύριο ἄρθρο μέ τίτλο: «1.400 χρόνια Θεομητορικῆς δοξολογίας». Ἐπίσης ἀφιερώσαμε στήν προστασία τῆς Παναγίας καί τό 3ο Ἐφεδρικό (καλοκαιρινό) θέμα τῶν Κύκλων μας. Ἐπειδή ὅμως μέσα στήν καλοκαιρινή περίοδο δέν μπόρεσαν ὅλοι οἱ Κύκλοι νά κάνουν τό θέμα «1.400 χρόνια Θεομητορικῆς δοξολογίας», τήν ἑβδομάδα αὐτή πού θά γιορτάσουμε τή μεγάλη Θεομητορική ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, θά ἀφιερώσουμε καί δεύτερο θέμα στήν προστασία τῆς Παναγίας, ἀντλώντας αὐτή τή φορά τό ἄρθρο μας ἀπό τό Περιοδικό «Πρός τή Νίκη». Τό Περιοδικό «Πρός τή Νίκη» ἀφιερώνει ὅλο τό τεῦχος τοῦ μηνός Νοεμβρίου στήν Παναγία μέ 12 ὑπέροχα ἄρθρα καί πολύ θά ὠφεληθοῦμε, ἄν τό διαβάσουμε ἀπό τήν ἀρχή μέχρι τό τέλος. Στό θέμα τοῦ Κύκλου πού θά κάνουμε σήμερα θά μελετήσουμε τό ἄρθρο: «Πῶς νά σοῦ μιλήσω, Μάνα μου;», «Πρός τή Νίκη», τεῦχ. 919/ Νοέμβριος 2026/ σελ. 14-15.

1. Θά διαβάσουμε τό μισό ἄρθρο ἕως ἐκεῖ πού λέει: «Θά τό ξέρεις, βέβαια, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο κάθε Παρασκευή τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς», σελ. 15, α΄ στήλη, καί θά ρωτήσουμε τά Μέλη: Ποῦ θεμελιώνει τό ἄρθρο τή μεγάλη ἀλήθεια ὅτι εἴμαστε ὅλοι παιδιά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου; (Σκέψεις Μελῶν…) Τή θεμελιώνει στόν τρίτο λόγο τοῦ Κυρίου ἐπί τοῦ Σταυροῦ. Εἶπε ὁ Ἐσταυρωμένος μέ πολλή στοργή στήν Παναγία Μητέρα Του: «Νά ποιός ἀπό τώρα θά εἶναι ὁ υἱός Σου»· καί στόν Ἰωάννη τόν μαθητή Του: «Νά ἡ Μητέρα σου» («Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου… ἰδού ἡ μήτηρ σου») (Ἰω. ιθ΄ 26-27). Μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος ὡς πνευματική Μητέρα μας τήν Παναγία Μητέρα Του, ἡ ὁποία εἶναι πνευματική Μητέρα ὅλου τοῦ κόσμου, ὅλων τῶν πιστῶν, ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι εἴμαστε δικά Της παιδιά. Πόσο ἐνισχυτικό εἶναι νά αἰσθανόμαστε ὅτι ἔχουμε πνευματική Μητέρα, τήν Παναγία «Μητέρα τοῦ Θεοῦ καί μάμμην πάντων τῶν Χριστιανῶν· διότι ἄν ὁ Υἱός της εἶναι πατήρ καί ἀδελφός μας καί πνεῦμα, ἀκόλουθον εἶναι νά εἶναι καί αὐτή μάμμη καί μήτηρ μας γλυκυτάτη, ἡ ὁποία μᾶς ἐδόθη βοηθός καί συνήγορος διά τοῦτο τό τέλος, διά νά μεσιτεύῃ εἰς τόν Υἱόν της δι᾿ ἡμᾶς ὡς μήτηρ τοῦ ἐλέους», γράφει ὁ ἅγιος Νικόδημος στά «Πνευματικά Γυμνάσματα» (Ἐξέτασις Ζ΄, σελ. 335, α΄ στήλη).

2. Πῶς μιλᾶμε στήν Παναγία Μητέρα μας; (Σκέψεις Μελῶν…) Τῆς μιλᾶ­με, ὅπως μιλάει ὁ καθένας στή μάνα του. Μέ ἁπλότητα, μέ ἐμπιστοσύνη. Ἀ­πό Αὐτή ζητᾶμε βοήθεια, προστασία! Στή δυσκολία μας ὅλοι φωνάζουμε: Πανα­γία μου! Τήν Παναγία παρακαλεῖ ὁ ναυτικός πού θαλασσοδέρνεται· τήν Παναγία ὁ ὁδηγός πού ταξιδεύει· τήν Παναγία οἱ μητέρες γιά τά παιδιά τους· τήν Παναγία οἱ σύζυγοι, πού ἔμειναν χωρίς δουλειά· τήν Παναγία οἱ γέροντες μέ τά λευκασμένα μαλλιά· τήν Παναγία οἱ νέοι, γιά νά μείνουν ἁγνοί καί καθαροί ἀπό τούς μολυσμούς τῆς ἁμαρτίας· τήν Παναγία ἐπικαλοῦνται οἱ ταραγμένες οἰκο­γένειες, καί σώζονται ἀπό βέβαιο ναυάγιο· τήν Παναγία οἱ ἀσθενεῖς, καί βρίσκουν τή θεραπεία τους· τήν Παναγία οἱ ἀπελπισμένοι, καί βρίσκουν τό χα­μόγελο τῆς ἐλπίδας στά χείλη τους. Ὅταν ἔχει ἀναβροχιά, τήν Παναγία πα­ρακαλοῦμε γιά νά βρέξει! Ὅταν γίνεται σεισμός, τήν Παναγία παρακαλοῦμε, γιά νά σταματήσει ἡ γῆ νά σείεται!  Ὅταν ἀπειλεῖται ἡ ἐδαφική ἀκεραιότητα τῆς Πα­τρίδας μας, τήν Παναγία ἀναγνωρίζουμε ὡς Ὑπέρμαχο Στρατηγό στό πεδίο τῆς μάχης!

Καί ἡ Παναγία φροντίζει γιά ὅλους μας «ὡσάν διά παιδιά της»! Καταλαβαίνει τούς πόνους μας, ἀφουγκράζεται τούς παλμούς μας, τῆς ψυχῆς τά σκιρτήματα, τῆς καρδιᾶς τά μιλήματα, τῶν χειλέων τά ψελλίσματα. Εἶναι ἡ μεγάλη Μητέρα τοῦ λαοῦ, πού στέκεται πάνω ἀπό τίς πολιτεῖες καί τά χωριά, τούς κάμπους καί τά βουνά, τή θάλασσα καί τή στεριά, καί μᾶς σκεπάζει μέ τήν κραταιά προστασία Της. Σάν κλώσσα μᾶς μαζεύει ὅλους κάτω ἀπό τίς φτεροῦγες Της. «Ὡς ὄρνις ἐπισυνάγει τά νοσσία ἑαυτῆς»! Ὅταν κινδυνεύουμε, σπεύδει νά μᾶς βοηθήσει χωρίς χρονοτριβή. Εἶναι «ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα»! Ὅταν ἐχθροί μᾶς πολεμοῦν, γίνεται ἡ ἁγία Σκέπη πού προστατεύει τήν Πατρίδα μας ἀπό τίς ἐπιβουλές τῶν πολεμίων. Τό ὁμολογεῖ μέ εὐγνωμοσύνη ἡ ἱστορία μας αἰῶνες τώρα: «Λεφούσια τῶν Ἀγαρηνῶν/ καράβια τῶν Ἀβάρων/ κι ἡ Παναγιά τῶν Βλαχερνῶν/ κι ἡ Παναγιά τῆς Πόλης/ κάνανε πόλεμο/ καί ἰδές, ἡ Παναγιά νικάει». Ἀλλά καί στή νεότερη ἱστορία μας καί ἰδιαίτερα στό Ἔπος τοῦ ᾿40 ἡ Παναγία μᾶς προστάτευσε. Ὁ ἑλληνικός Στρατός τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου πέρασε στήν ἀντεπίθεση καί ἐλευθέρωσε τήν Κορυτσά! Μέχρι τότε σ᾿ ὅλες τίς ἀναμετρήσεις νικοῦσαν οἱ δυνάμεις τοῦ Ἄξονα. Ἡ Κορυτσά ἦταν ἡ πρώτη πόλη στόν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πού καταλαμβανόταν ἀπό ἀντιαξονικό στρατό. Ἡ περιφανής αὐτή νίκη μας ἀποδόθηκε στήν προστασία τῆς Παναγίας.

3. Τό ὄνομά τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου εἶναι τόσο γλυκύ, πού πολλοί Χριστιανοί τό προφέρουν κάθε ὥρα καί κάθε στιγμή, ἐπανα­λαμβάνοντας τή μονολόγιστη εὐχή: «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Τί ἔχετε νά πεῖτε πάνω σ’ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Ἡ εὐχή «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» εἶναι εὐκολομνημόνευτη εὐχή καί ὑπάρχουν Χριστιανοί πού τήν ἐπαναλαμβάνουν κάθε στιγμή καί ὥρα τῆς ζωῆς τους. Ἐπίσης τήν εὐχή «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» τήν προτάσσουμε καί στόν κανόνα τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν πρίν ἀπό τά τροπάρια πού ἀναφέρονται στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἐπίσης ὑπάρχουν Χριστιανοί, πού προσθέτουν στήν Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου τούς «Χαιρετισμούς» τῆς Παναγίας.

Εἰδικότερα τή Μεγάλη Τεσσαρακοστή ὅλοι τό ξέρουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει κάθε Παρασκευή ἀπό μία στάση τῶν Χαιρετισμῶν καί τήν 5η Παρασκευή τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ψάλλει ὁλόκληρο τόν Ἀκάθιστο Ὕμνο, δηλαδή καί τίς 4 Στάσεις τῶν Χαιρετισμῶν.

1. Ἔπειτα θά διαβάσουμε τό ὑπόλοιπο ἄρθρο καί θά ποῦμε στά Μέλη: Πολύ προσφιλής σέ ὅλους τούς Χριστιανούς εἶναι καί ἡ Παράκληση πού ψάλλουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Τί ἔχουμε νά ποῦμε γι’ αὐτήν; (Σκέψεις Μελῶν…) Παράκληση στήν Παναγία σημαίνει θερμή δέηση καί ἱκεσία πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Πολύ συχνά καταφεύγουμε στήν Παναγία μας διαβάζοντας τήν «Παράκλησή» Της, γιά νά ζητήσουμε βοήθεια γιά κάποιο σοβαρό θέμα ἤ καί ἕνα θαῦμα, ὅταν βρισκόμαστε σέ ἀδιέξοδο. Ἔχουμε τή «Μικρή Παράκληση» καί τή «Μεγάλη Παράκληση». Τό πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Αὐγούστου, πού ἑτοιμαζόμαστε νά γιορτάσουμε τήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει καθημερινά ἐναλλάξ τή Μικρή καί τή Μεγάλη Παράκληση καί πλῆθος κόσμου γεμίζει τίς ἐκκλησίες γιά νά ζητήσει τή βοήθειά Της. Ὑπάρχουν Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο τό Δεκαπενταύγουστο, ἀλλά καθημερινά ὅλο τόν χρόνο ψάλλουν τήν Παράκληση στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.

2. Ἀλλά ὄχι μόνο τήν Παράκληση, ἀλλά καί ἄλλους ὕμνους ψάλλουν οἱ Χριστιανοί στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Μποροῦμε νά θυμηθοῦμε τούς πιό γνωστούς ὕμνους πού ψάλλονται στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο; (Σκέψεις Με­λῶν…) Ψάλλουμε τόν ὕμνο: «Προστασία τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετε, μή παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλά πρόφθασον ὡς ἀγαθή, εἰς τήν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι. Τάχυνον εἰς πρεσβείαν καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ἡ προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε τῶν τιμώντων σε»· τόν ὕμνο: «Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν»· τόν ὕμνο «Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα…» τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου: 1. «Ἁγνή Παρθένε Δέσποινα Ἄχραντε Θεοτόκε/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε/. Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσε τε πόκε/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. 2. Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε/ Χαρά Παρθενικῶν Χορῶν, ἀγγέλων ὑπερτέρα/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε. 3. Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτός καθαρωτέρα/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε/ τῶν οὐρανίων στρατιῶν πασῶν ἁγιωτέρα/ Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε…».

Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει πλῆθος ὕμνων, παρακλητικῶν κανόνων καί προσευχῶν πρός τή Μητέρα τοῦ κόσμου. Κι ἐμεῖς νά ψάλλουμε ὕμνους στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Σέ κάθε πειρασμό καί δύσκολη περίστασή μας νά καταφεύγουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο μέ τή βεβαιότητα ὅτι εἶναι Μάνα καί ἀκούει κάθε στεναγμό μας. Δέν τῆς ξεφεύγει οὔτε ἕνα δάκρυ μας. Ἔλεγε ὁ ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης: «Ἔχεις πειρασμό; Πιάσε τήν Παναγία ἀπό τό φουστάνι καί φώναξέ την. Μάνα εἶναι, θά σέ ἀκούσει». Πάρα πολύ ἐκφραστική εἶναι ἡ εἰκόνα αὐτή. Ὅπως ἕνα μικρό παιδί κρατιέται ἀπό τό φόρεμα τῆς μητέρας του, ἔτσι κι ἐμεῖς νά κρατηθοῦμε γερά ἀπό τό φόρεμα τῆς Θεοτόκου καί αὐτή ἀσφαλῶς θά μᾶς ὁδηγήσει στόν Υἱόν της.

Παναγία Μητέρα μας, μέ ἐμπιστοσύνη, ὅπως τά μικρά παιδιά, ἀφηνόμαστε στήν προστασία Σου! Ἔχουμε τόσο μεγάλη ἀνάγκη ἀπό τήν ἀγάπη καί τή φροντίδα Σου! Σκύψε ἀπό τόν θρόνο τῆς δόξας Σου νά δεῖς τούς πόνους μας, τά προβλήματά μας. Νά ἀκούσεις τούς στεναγμούς μας, τίς ἱκεσίες μας. Λυπήσου μας πού βασανιζόμαστε στήν κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος καί δῶσε μας σθένος καί δύναμη. Λύτρωσε τίς ψυχές μας ἀπό τόν θάνατο καί ἀξίωσέ μας νά τύχουμε τοῦ θείου ἐλέους. Ἐπίβλεψε, Παναγία, καί στό πολύπαθο Ἔθνος μας καί σῶσε το ἀπό τούς ἐχθρούς πού τό ἀπειλοῦν. Σέ θέλουμε καί σήμερα νά εἶσαι ὅπως πάντοτε ἡ ἁγία Σκέπη, ἡ προστάτις καί σώτειρα τῆς Πατρίδας μας. Σέ Σένα ἀναθέτουμε τήν ἐλπίδα μας.

Τό ἑπόμενο θέμα μας θά εἶναι ἀπό τό ἄρθρο: «Γιά μιά θεάρεστη Ἐξομο­λόγηση», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2355/15.6.26/σελ. 273-274.