Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Νοεμβρίου 2026, ΚE΄ Κυριακὴ Ἐπιστολῶν (Ἐφεσ. δ΄ 1-7)
Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἓν σῶμα καὶ ἓν Πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν. ῾Ενὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Ἀνταπόκριση στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ
Ἁλυσοδεμένος ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴ φυλακὴ τῆς Ρώμης, γράφει στοὺς πιστοὺς τῆς Ἐφέσου ὅσα ἀκούσαμε στὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπή. Ταλαιπωρημένος, ἐξουθενωμένος, μὲ ἀβέβαιο τὸ μέλλον του, τοὺς ἀπευθύνει μία παράκληση, μία θερμὴ ἱκεσία. Δὲν παρακαλεῖ, ὡστόσο, ὅπως θὰ περίμενε κανείς, νὰ τοῦ ἀποστείλουν κάποια βοήθεια γιὰ τὶς στερήσεις ποὺ ἀντιμετώπιζε στὸ δεσμωτήριο· οὔτε νὰ τὸν ἐλευθερώσουν ἀπὸ τὰ δεσμὰ ἢ νὰ τὸν ἀθωώσουν. Δὲν παρακαλεῖ γιὰ τὸν ἑαυτό του. Κάτι ἄλλο τὸν ἀπασχολεῖ πολὺ περισσότερο. «Παρακαλῶ ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε», τοὺς γράφει. Σᾶς παρακαλῶ ἐγώ, ποὺ εἶμαι φυλακισμένος γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, νὰ πορευθεῖτε καὶ νὰ ζήσετε μὲ τρόπο ἄξιο τῆς ὑψηλῆς κλήσεως ποὺ σᾶς ἔκανε ὁ Θεός. Σὰν νὰ τὸν ἐνδιαφέρει ἡ πνευματικὴ προκοπή τους περισσότερο ἀπὸ τὶς δυσκολίες, ποὺ ὁ ἴδιος ἀντιμετώπιζε, ἢ ἀπὸ τὸ ἐνδεχόμενο μαρτύριό του. Αὐτὸ ποὺ τὸν ἀπασχολεῖ εἶναι νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ, νὰ πορευθοῦν σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο.
Ἀντίστοιχη κλήση ἔχει ἀπευθύνει καὶ σ᾿ ἐμᾶς ὁ Κύριος. Μᾶς ἔβαλε μέσα στὴν ἁγία Ἐκκλησία του καὶ μᾶς ἔχει καλέσει νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε· νὰ πορευθοῦμε ὡς Χριστιανοί, νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιό του, νὰ γίνουμε Ἅγιοι. Εἶναι ὑψηλή, ἱερὴ ἡ κλήση αὐτή. Καλούμαστε νὰ ἀνταποκρινόμαστε στὴν κλήση αὐτὴ ὄχι μόνο κάποιες στιγμὲς τῆς ζωῆς μας, ἢ σὲ ὅσα μᾶς φαίνονται εὔκολα, ἀλλὰ ὅλη μας ἡ ζωὴ νὰ εἶναι μιὰ ἔμπρακτη ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλήθεια, ἐμεῖς ζοῦμε ἀντάξια πρὸς τὴν κλήση τοῦ Θεοῦ;
2. Ὁδοδεῖκτες στὴν πνευματικὴ πορεία
Γιὰ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ οἱ πιστοί, ὁ Ἀπόστολος τοὺς ἀπευθύνει στὴ συνέχεια καὶ πιὸ συγκεκριμένες προτροπές. Τοὺς συνιστᾶ νὰ ζήσουν «μετὰ πάσης ταπεινοφροσύνης καὶ πρᾳότητος, μετὰ μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ». Δηλαδή, σὲ κάθε περίσταση νὰ φέρονται μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ πραότητα, μὲ μακροθυμία καὶ ἐπιείκεια· νὰ ἀνέχονται μὲ ἀγάπη καὶ ὑπομονὴ ὁ ἕνας τὰ ἐλαττώματα τοῦ ἄλλου.
Ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία, ὑπομονή. Φαίνονται πολὺ ἁπλὲς καὶ πρακτικὲς οἱ συμβουλὲς τοῦ Ἀποστόλου. Ἔχουν ὅμως πολὺ μεγάλη σημασία. Στὶς ἀρετὲς αὐτὲς θεμελιώνεται ἡ ἁρμονικὴ συνύπαρξη τῶν ἀνθρώπων. Σὲ αὐτὲς κρύβεται τελικὰ ἡ εὐτυχία τῆς ζωῆς. Αὐτὲς οἱ ἀρετὲς ἀξίζουν πολὺ περισσότερο ἀπὸ ἄλλα ἐντυπωσιακὰ χαρίσματα καὶ ἔνδοξα κατορθώματα. Εἶναι ὁδοδεῖκτες στὴν πνευματικὴ πορεία καὶ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὸν οὐράνιο προορισμό του.
Στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, λοιπόν, δὲν φθάνει κανεὶς μόνο μὲ τοὺς μεγάλους ἀγῶνες τῶν ὁσίων ἀσκητῶν, ἢ τὰ ὀδυνηρὰ παθήματα τῶν μεγαλομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας. Μπορεῖ νὰ φθάσει καὶ μὲ τὶς καθημερινές, ἀφανεῖς ἀρετές· μὲ τὴν ὑπομονὴ στὶς ἀδυναμίες τῶν ἄλλων, τὴν πραότητα στὴ συμπεριφορά, τὴν ἀνοχὴ στὸν δύστροπο ἢ στὴ δύστροπη σύζυγο, στὸν ἄδικο συγγενή, στὸν ἰδιόρρυθμο γείτονα. Ἔτσι πορεύεται κανεὶς στὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων, ἀποβλέποντας στὴν αἰώνια χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ.
3. Ἡ κοινὴ ἐλπίδα τῶν πιστῶν
Ὁ Ἀπόστολος στὴν Ἐπιστολή του κάνει λόγο ἐπίσης γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἑνότητας στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναφέρει λοιπόν: Οἱ πιστοὶ ἀποτελεῖτε ἕνα σῶμα, τὴν Ἐκκλησία, καὶ τὸ ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ζωοποιεῖ τὸ σῶμα αὐτό. Ἐπιπλέον ὅλοι σας μία ἐλπίδα ἔχετε: «Ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν». Ὁ Θεὸς σᾶς κάλεσε ὅλους γιὰ τὴν ἴδια οὐράνια Βασιλεία, γιὰ τὰ ἴδια αἰώνια ἀγαθά. Ἡ κοινὴ αὐτὴ ἐλπίδα ἑνώνει τοὺς πιστούς.
Συμβαίνει βεβαίως πολλὲς φορὲς ἡ ἐλπίδα σὲ ἐπίγεια ἀγαθὰ νὰ μὴν ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἐπίγειες προσδοκίες κάποτε δημιουργοῦν ἀνταγωνισμὸ καὶ ἀπόσταση. Γιὰ παράδειγμα, δύο ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ καταλάβουν τὸ ἴδιο ἀξίωμα· δύο φοιτητὲς τὴν ἴδια τιμητικὴ διάκριση ἢ ὑποτροφία στὸ Πανεπιστήμιο. Ἔτσι συχνὰ δημιουργοῦνται ἀντιζηλίες καὶ διχόνοιες.
Δὲν συμβαίνει ὅμως τὸ ἴδιο μὲ τὴν ἐλπίδα στὰ οὐράνια ἀγαθά, γιὰ τὰ ὁποῖα μᾶς ἔχει καλέσει ὁ Θεός. Ὅλοι μποροῦν νὰ τὰ ἀπολαύσουν στὴν πληρότητά τους, χωρὶς αὐτὰ νὰ ἐξαντλοῦνται· χωρὶς νὰ ὑπάρξει κάποιος, ὁ ὁποῖος θὰ τὰ στερηθεῖ, ἐπειδὴ τὰ ἀπόλαυσαν οἱ ἄλλοι. «Ὁ Θεὸς ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἐκάλεσεν, οὐδὲν ἑτέρῳ πλέον ἀπένειμε τοῦ ἑτέρου, πᾶσιν ἀθανασίαν, πᾶσι δόξαν ἀθάνατον ἐχαρίσατο» (PG 62, 79), γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὁ Θεὸς κάλεσε ὅλους στὰ ἴδια οὐράνια ἀγαθά. Δὲν ἔδωσε στὸν ἕνα τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὸν ἄλλο. Σὲ ὅλους χάρισε τὴν ἀθανασία καὶ τὴν ἀθάνατη δόξα.
Ἡ κοινὴ λοιπὸν αὐτὴ ἐλπίδα μας στὴν αἰώνια ζωὴ δὲν δημιουργεῖ ἀνταγωνισμοὺς καὶ διαιρέσεις μεταξύ μας, ἀλλὰ μᾶς φέρνει κοντά. Μᾶς ἑνώνει, ὥστε ἀπὸ κοινοῦ νὰ ἀγωνιζόμαστε οἱ πιστοὶ γιὰ τὴν ἀπόλαυσή τους καὶ νὰ βρεθοῦμε ὅλοι μαζὶ ἐκεῖ, στὴν ἄληκτη μακαριότητα τοῦ οὐρανοῦ, αἰώνια ἑνωμένοι μὲ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας.

