«“Φῶς” στὴν ἔκταση τοῦ φαινομένου τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας ρίχνουν τὰ στοιχεῖα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας. Οἱ ἀριθμοὶ “μιλᾶνε” ἀπὸ μόνοι τους: Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο ἕως καὶ τὸν Αὔγουστο τοῦ 2026 ἔχουν γίνει καταγγελίες στὶς ἁρμόδιες ἀστυνομικὲς ὑπηρεσίες γιὰ 14.519 περιστατικὰ ἐνδοοικογενειακῆς βίας. Καὶ πραγματοποιήθηκαν 8.920 συλλήψεις γιὰ σχετικὰ ἀδικήματα. Τὸ ἴδιο διάστημα 14.978 πρόσωπα καταγράφηκαν ὡς δράστες ἀδικημάτων τοῦ νόμου περὶ ἐνδοοικογενειακῆς βίας: 11.950 ἄνδρες καὶ 3.028 γυναῖκες.
Παράλληλα, ἀπὸ τὴν ἔναρξη λειτουργίας τοῦ “Panic Button”, τὸν Μάρτιο τοῦ 2023, ἕως τὶς 31 Αὐγούστου 2026, στὴν ἐφαρμογὴ εἶχαν ἐγγραφεῖ 15.113 γυναῖκες καὶ 1.470 ἄνδρες, ἐνῶ εἶχαν ἀποσταλεῖ 2.935 αὐτοματοποιημένα μηνύματα πρὸς τὴν Ἀστυνομία ὕστερα ἀπὸ ἐνεργοποίησή της. Τὰ στοιχεῖα ἀφοροῦν σὲ περιστατικὰ ποὺ ἔφθασαν στὶς Ἀρχὲς καὶ δὲν ἀποτυπώνουν ἀπὸ μόνα τους τὴ συνολικὴ ἔκταση τῆς βίας» («cnn.gr» 9-10-2026).
Τὰ 14.519 περιστατικὰ ποὺ καταγγέλθηκαν στὴν Ἀστυνομία ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο ἕως τὸν Αὔγουστο τοῦ 2026 εἶναι κάτι ποὺ πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει πολύ. Ἐκεῖ ὅπου θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ἀσφάλεια καὶ στοργή, κυριαρχοῦν ὁ φόβος, ἡ ἀπειλή, ὁ ἐξευτελισμὸς ἢ ἡ σωματικὴ βία. Καὶ ὅταν τὰ παιδιὰ ζοῦν ἢ γίνονται μάρτυρες τέτοιων περιστατικῶν, τραυματίζεται καὶ ἡ δική τους αἴσθηση γιὰ τὸ τί σημαίνει ἀγάπη καὶ οἰκογένεια.
Πῶς φθάσαμε ὅμως ὣς ἐδῶ; Δὲν φθάσαμε ὣς ἐδῶ ἀπὸ τὴ μία ἡμέρα στὴν ἄλλη. Ἐπὶ δεκαετίες τὰ ΜΜΕ προβάλλουν ταινίες βίας καὶ ἐγκληματικότητος καὶ «ἥρωες» ποὺ δροῦν μὲ τὴ νοοτροπία «βία στὴ βία». Ὅταν λοιπὸν οἱ ἄνθρωποι μεγαλώνουν ἐπὶ τόσες δεκαετίες μὲ τέτοιες παραστάσεις, συνηθίζουν τὴ βία ὡς κάτι τὸ «φυσιολογικό», ὡς ἕνα θεμιτὸ τρόπο ἐπιλύσεως τῶν προβλημάτων τους. Ἐπίσης ἐπὶ τόσες δεκαετίες τὰ ΜΜΕ προβάλλουν παραμορφωμένη τὴν ἀγάπη μὲ τὴν ἔννοια τῆς κτητικότητος καὶ τῆς σαρκικότητος.
Ἀλλὰ δὲν περιφρονήσαμε μόνο τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Πολὺ περισσότερο ἐγκαταλείψαμε τὸν Θεὸ καὶ τὸν νόμο του, γι’ αὐτὸ δρέπουμε τώρα τὶς συνέπειες τῆς ἀποστασίας μας. Ἀποστατήσαμε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀγριέψαμε, χάσαμε τὴν ἀνθρωπιά μας, τὴν ἀγάπη, τὴν πραότητα, τὸν σεβασμό. Ἐγκαταλείψαμε τὴ θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀναζητήσαμε μία ἡδονοθηρικὴ ψεύτικη ἀγάπη χωρὶς θυσία, χωρὶς σεβασμό, χωρὶς ὑπομονὴ ἢ ἀλληλοπεριχώρηση.
Γι’ αὐτὸ τώρα, μπροστὰ στὸ πρόβλημα τῆς ἐνδοοικογενειακῆς βίας, δὲν φθάνει νὰ μένουμε στὴ θλίψη ἢ στὴν καταδίκη. Οὔτε μόνο στὸ νὰ διακηρύσσουμε ὅτι θὰ πρέπει νὰ στηρίζουμε ἔμπρακτα ὅσους ζητοῦν βοήθεια. Χρειάζεται πάνω ἀπ’ ὅλα νὰ κατανοήσουμε ὅλοι μας ὅτι, ἂν δὲν βροῦμε τὸν Θεό, ἡ κατάσταση θὰ χειροτερεύει ὅλο καὶ περισσότερο, θὰ γίνει δὲ ἡ ζωὴ μέσα στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις κόλαση. Μετάνοια λοιπὸν μᾶς χρειάζεται καὶ ἐπιστροφὴ στὸν Θεό. Πρὶν ἀγριέψουμε περισσότερο καὶ καταντήσουμε ἄγρια θηρία, νὰ βροῦμε τὸν Θεό μας καὶ τὸν ἑαυτό μας. Ἔτσι θὰ βροῦμε καὶ στὸ πρόσωπο τοῦ πλησίον τὸν ἀδελφό μας.
