Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 7 Ἰουνίου 2026, Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων (Ἑβρ. ια΄ 33 – ιβ΄ 2)
Ἀδελφοί, οἱ ἅγιοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι. Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Μ ιὰ ἡρωικὴ παράταξη Ἁγίων παρελαύνει σήμερα μπροστά μας. Μιὰ μεγάλη χορεία πνευματικῶν ἀθλητῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ ἀγωνίσθηκαν στὸν ἐπίγειο βίο τους, ἔλαβαν τὸ στεφάνι τῆς νίκης ἀπὸ τὸν ἀθλοθέτη Χριστό. Εἶναι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τὴν ἐποχή μας, οἱ ὁποῖοι συγκροτοῦν τὴ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Αὐτοὺς τιμοῦμε σήμερα, τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων.
1. Σύντριψαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, μᾶς περιγράφει τὰ κατορθώματα τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Μεταξὺ τῶν ἄλλων μᾶς ἐπισημαίνει ὅτι οἱ Ἅγιοι «διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας». Δηλαδή, μὲ τὴ δύναμη τῆς πίστεως καταπολέμησαν καὶ ὑπέταξαν ὁλόκληρα βασίλεια. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρονται οἱ νίκες τοῦ Γεδεών, τοῦ Βαράκ, τοῦ Σαμψών, τοῦ Ἰεφθάε, τοῦ Δαβίδ, τοῦ Σαμουὴλ καὶ πολλῶν ἄλλων ἐναντίον τῶν ἀλλοφύλων. Ἀλλὰ καὶ στὴν ἐποχὴ τῆς Καινῆς Διαθήκης οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἀντιτάχθηκαν σὲ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες ποὺ δίωκαν τὴν Ἐκκλησία. Στάθηκαν ἀκλόνητοι στὶς ἀπειλές τους. Δὲν δείλιασαν στὰ βασανιστήρια. Δὲν φοβήθηκαν τὸν μαρτυρικὸ θάνατο.
Ἐπιπλέον ὅλων αὐτῶν, οἱ Ἅγιοι σύντριψαν καὶ τὰ πνευματικὰ βασίλεια τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖ ἔδωσαν τὶς πιὸ σκληρὲς μάχες. Περιφρόνησαν τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, τὰ θέλγητρα τῆς ἁμαρτίας, τὶς ἀναπαύσεις, τὸν πλοῦτο, τὶς ἁμαρτωλὲς ἀπολαύσεις, τὶς τιμές, μὲ τὰ ὁποῖα ὁ διάβολος καὶ τὰ ὄργανά του προσπαθοῦσαν νὰ κλέψουν τὴν καρδιά τους. Ἔμειναν ἀνίκητοι στὶς παγίδες τοῦ διαβόλου, πιστοὶ ὑπήκοοι στὸν «Βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριον τῶν κυριευόντων» (Χερουβικὸς ὕμνος Μεγάλου Σαββάτου).
Τὸ θυσιαστικὸ καὶ γενναῖο φρόνημά τους ἂς μᾶς συγκινεῖ κι ἂς μᾶς ἐμπνέει, ὥστε νὰ μὴ μᾶς ἑλκύουν τὰ ἐφήμερα βασίλεια τοῦ κόσμου, ἀλλὰ νὰ ὑποτασσόμαστε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνον νὰ ἀναγνωρίζουμε Κύριο καὶ πνευματικὸ Βασιλιά μας.
2. Τὸ παράδοξο σύννεφο ποὺ μᾶς περιβάλλει
Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος στὴ συνέχεια ὀνομάζει «νέφος μαρτύρων» ὅλο αὐτὸ τὸ σύνολο τῶν γενναίων ἀθλητῶν τῆς πίστεως, δηλαδὴ πυκνὸ σύννεφο Ἁγίων. Ἡ λέξη «νέφος» εἶναι πολὺ παραστατική. Ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται μὲ αὐτὴ στὸ μεγάλο πλῆθος τῶν Προφητῶν καὶ τῶν Δικαίων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοί μας εἶναι δυσεξαρίθμητοι: Ἀπόστολοι, Μάρτυρες, Ἱεράρχες, Ὅσιοι, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, βρέφη καὶ γέροντες, μορφωμένοι καὶ ἀγράμματοι, πλούσιοι καὶ φτωχοί, γνωστοὶ καὶ ἄγνωστοι. Ἕνα πραγματικὸ σύννεφο εἶναι τὸ πλῆθος τῶν Ἁγίων μας.
Καὶ ὅπως ἕνα σύννεφο στέκεται μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ μὲ τὴ σκιά του ἀνακουφίζει ἀπὸ τὸν καύσωνα, ἀντίστοιχα καὶ οἱ Ἅγιοι μᾶς παρηγοροῦν στὶς δοκιμασίες, στὶς θλίψεις, στοὺς πειρασμούς. Πρεσβεύουν γιὰ ἐμᾶς. Κοντά τους βρίσκουμε ἀναψυχή. Μάλιστα τὸ παράδοξο αὐτὸ σύννεφο βρίσκεται πολὺ κοντά μας. Μᾶς περιβάλλει. Εἶναι «περικείμενον ἡμῖν». Βρισκόμαστε μέσα στὸ σύννεφο αὐτό. Τόσο κοντά μας εἶναι οἱ Ἅγιοι. Μᾶς κυκλώνουν, μᾶς περιβάλλουν, μᾶς συνοδεύουν.
Αὐτὸς εἶναι ὁ χορὸς τῶν Ἁγίων μας· ἕνα πυκνὸ σύννεφο, ποὺ βρίσκεται δίπλα μας καὶ μᾶς προστατεύει. Αὐτὸς εἶναι ὁ θησαυρὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, «νέους καὶ παλαιοὺς ἔχων μαργαρίτας· ἀλλ᾿ ἓν ἁπάντων τὸ κάλλος» (PG 50, 571), σχολιάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Διαθέτει νέα καὶ παλιὰ μαργαριτάρια·ὅλα ὅμως ἔχουν τὴν ἴδια ὀμορφιά. Ἂς δοξάζουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὰ πολύτιμα αὐτὰ μαργαριτάρια, ποὺ μᾶς στέλνει σὲ κάθε ἐποχὴ γιὰ νὰ μᾶς στρέφουν στὸν οὐρανὸ μὲ τὴ ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά τους.
3. Μὲ ὑπομονὴ στὸν ἀγώνα
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς δίνει καὶ μιὰ πολὺ σοφὴ καὶ πρακτικὴ προτροπή: «Δι᾿ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα». Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸν ἀγώνα ποὺ ἀνοίγεται μπροστά μας. Ποιός εἶναι ὁ ἀγώνας αὐτός; Εἶναι ἡ ἐπίγεια ζωή μας. Ἕνας ἀγώνας μετ᾿ ἐμποδίων, μὲ δυσκολίες, προβλήματα, πειρασμούς, ποὺ ξεπροβάλλουν στὸ διάβα μας καὶ ἀπειλοῦν τὴν ψυχή μας. Γιὰ νὰ νικήσουμε καὶ νὰ στεφθοῦμε νικητὲς στὸν ἀγώνα αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε ὑπομονή. Μακάριος καὶ πανευτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σηκώνει μὲ ὑπομονὴ τὴ δοκιμασία του, «ὅτι δόκιμος γενόμενος λήψεται τὸν στέφανον τῆς ζωῆς» (Ἰάκ. α΄ 12), γράφει ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀδελφόθεος. Μὲ τὴ δοκιμασία θὰ γίνει σταθερὸς καὶ θὰ λάβει τὸ λαμπρὸ καὶ ἔνδοξο στεφάνι τῆς αἰώνιας ζωῆς.
Ὑπομονὴ ἔκαναν καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας στὸν ἐπίγειο βίο τους. Δὲν ἔζησαν ἄνετη ζωή, ἀλλὰ πάλεψαν σκληρά, κοπίασαν, μάτωσαν, ἵδρωσαν, δάκρυσαν, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς «ἐξάγει εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλ. ξε΄ [65] 12), τοὺς λυτρώνει. Τὰ δικά τους ἴχνη καλούμαστε ν᾿ ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς. Ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ στὴ ζωή μας. Διότι ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἡ μυστικὴ δύναμη τῆς ψυχῆς. Αὐτὴ θὰ φέρει μὲ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ τὴ νίκη.
