Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 12 Ἀπριλίου 2026, Κυριακή τοῦ Πάσχα (Πράξ. α΄1-8)
Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη· οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ ῾Ιεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· ὅτι ᾿Ιωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ ᾿Ισραήλ; εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε ῾Ιερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ιουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Τὸ πανηγύρι τῆς κτίσεως
Χριστὸς ἀνέστη! Τὰ χείλη μας δὲν χορταίνουν νὰ ψάλλουν ξανὰ καὶ ξανὰ τὸν ἀναστάσιμο παιάνα. Τὰ πρόσωπά μας φωτίζονται ἀπὸ τὶς ἀναμμένες λαμπάδες καὶ ἀντανακλοῦν τὴ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως. Νικήθηκε ὁ θάνατος, καταργήθηκε τὸ κράτος τῆς ἁμαρτίας, εἶναι γιὰ ὅλους μας ἀνοιχτὴ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου.
Στὴ χαρὰ αὐτὴ συμμετέχει ὅλη ἡ κτίση. «Ἀνέτειλε τὸ ἔαρ, δεῦτε εὐωχηθῶμεν, ἐξέλαμψεν ἡ Ἀνάστασις Χριστοῦ, δεῦτε εὐφρανθῶμεν», θὰ ψάλουμε σὲ λίγες ἡμέρες. Ἄρχισε ἡ ἄνοιξη· ἐλᾶτε νὰ τὴν ἀπολαύσουμε. Ἄστραψε ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· ἐλᾶτε νὰ εὐφρανθοῦμε. Ἑορτάζουμε τὴ νίκη τῆς Ζωῆς κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀνοίξεως, τὴν ἐποχὴ ποὺ σφύζει ἀπὸ ζωὴ ὅλη ἡ κτίση. Πανηγυρίζει κι αὐτὴ μαζί μας. Τὸ περιγράφει γλαφυρὰ ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Ὅλη ἡ κτίση, ἂν καὶ δὲν ἔχει δυνατότητα λόγου καὶ αἰσθήσεις, χαίρεται μὲ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ὅλα τὰ ὁρατὰ κτίσματα, ὅπου κι ἂν γυρίσεις νὰ δεῖς, προκαλοῦν εὐχαρίστηση, εὐωδιάζουν, εἶναι γεμάτα δροσιὰ καὶ χάρη, εὐφραίνουν καὶ εὐχαριστοῦν τὶς πέντε αἰσθήσεις τοῦ σώματος. «Φαίνονται ὡσὰν νὰ συνανεστήθησαν μὲ τὸν Χριστὸν καὶ αὐτὰ καὶ νὰ ἐζωντάνευσαν ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου ἦσαν πρότερον ὡσὰν νεκρωμένα καὶ ἀποθαμένα ἀπὸ τὴν προλαβοῦσαν ψύχραν καὶ δριμύτητα τοῦ χειμῶνος» (Γυμνάσματα Πνευματικά, Μελέτη λβ΄).
2. Ὁ ζωντανὸς Θεὸς
Σχετικὴ μὲ τὸ περιεχόμενο τῆς ἡμέρας εἶναι ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων. Μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Κύριος «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις». Δηλαδή, παρουσίασε τὸν Ἑαυτό του ζωντανὸ στοὺς Μαθητὲς μετὰ τὸ Πάθος του. Μάλιστα μὲ πολλὲς ἀποδείξεις τοὺς βεβαίωσε ὅτι εἶναι πραγματικὰ ζωντανός. Ἐπὶ σαράντα ἡμέρες ἐμφανιζόταν σὲ αὐτούς. Τοὺς ὁμιλοῦσε καὶ ἔτρωγε μαζί τους.
Ἐμφανίσθηκε ἐπιπλέον στὶς Μυροφόρες, ἀλλὰ καὶ σὲ πλῆθος μεγαλύτερο τῶν πεντακοσίων ἀνθρώπων, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Μποροῦσαν νὰ διαπιστώσουν μὲ τὶς αἰσθήσεις τους ὅτι ἦταν ζωντανὸς ὁ Κύριος. Ἄλλωστε τὸ ὁμολογεῖ ὁ Ἴδιος στὴν Ἀποκάλυψη: «Ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀποκ. α΄ 17-18). Ἐγὼ εἶμαι Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχω προαιώνια καὶ πάντοτε θὰ ὑπάρχω· Αὐτὸς ποὺ πάντοτε ζεῖ, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Κι ἐνῶ ἔγινα νεκρός, πεθαίνοντας γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἐξακολουθῶ νὰ ζῶ αἰώνια.
Αὐτὸ ἑορτάζουμε σήμερα καὶ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου: τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου. Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας νεκρὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ζωντανὸς Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Θεὸς ποὺ ἔπαθε ὡς ἄνθρωπος καὶ ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ συναναστήσει «παγγενῆ τὸν Ἀδάμ»· γιὰ νὰ ἀναστήσει ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
Αὐτὸ ἑορτάζουμε σήμερα καὶ ὅλες τὶς ἡμέρες τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου: τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, τὴ νέκρωση τοῦ θανάτου. Ὁμολογοῦμε ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας νεκρὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ ζωντανὸς Θεός, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὁ Θεὸς ποὺ ἔπαθε ὡς ἄνθρωπος καὶ ἀναστήθηκε, γιὰ νὰ συναναστήσει «παγγενῆ τὸν Ἀδάμ»· γιὰ νὰ ἀναστήσει ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
3. Ἡ «χώρα τῶν ζώντων»
Ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ὁ συγγραφέας τῶν Πράξεων, στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς σημειώνει καὶ κάτι ἀκόμη πολὺ σημαντικό. Μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ ἀναστημένος Κύριος στὶς ἐμφανίσεις του ἔλεγε στοὺς Μαθητὲς «τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Τοὺς ἐξηγοῦσε τὶς ἀλήθειες σχετικὰ μὲ τὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ποιά εἶναι ἡ Βασιλεία αὐτή; Εἶναι κατ᾿ ἀρχὴν ἡ ἐπίγεια Βασιλεία του, δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία, ἡ Βασιλεία τῆς Χάριτος. Ὁ Κύριος θεμελίωσε τὴ Βασιλεία αὐτὴ μὲ τὴν Ἀνάστασή του. Κεφαλή της εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἀναστημένος Χριστός. Γιὰ τὴν ἐξάπλωση δὲ τῆς Βασιλείας του ἐπρόκειτο οἱ Ἀπόστολοι νὰ ὀργώσουν τὴν οἰκουμένη καὶ νὰ κηρύξουν τὶς ἀλήθειες τοῦ Εὐαγγελίου στὰ ἔθνη.
Μέσα στὸν ἱερὸ χῶρο της ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἐξαγιάζει τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀναγεννᾶ. Ἀπὸ ἄσωτος γίνεται παιδὶ τοῦ Θεοῦ. Προσκυνεῖ καὶ λατρεύει τὸν Θεάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. Μεταλαμβάνει τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα του. Ἀνασταίνεται πνευματικά, ζωοποιεῖται. Δέχεται ζωὴ ἀπὸ τὸν ἀναστημένο Χριστὸ καὶ ὁδηγεῖται στὴν αἰώνια ζωή, στὴν ἐπουράνια πλέον Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα τοῦ οὐρανοῦ, στὴν ἄφθαρτη δόξα τοῦ ἀναστημένου Κυρίου. Ἐκεῖ ὅπου εὐφραίνεται ἡ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ οἱ πιστοὶ ποὺ ἔζησαν κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.
Αὐτὴ τὴν οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ προγευόμαστε οἱ πιστοὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Διὰ τῆς Ἐκκλησίας εἰσερχόμαστε στὴν αἰωνιότητα. Ἐκεῖ ὅπου δὲν θὰ ὑπάρχει πόνος, οὔτε λύπη, οὔτε στεναγμός, ἀλλὰ ἀνέσπερη ζωὴ στὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὁ Κύριος μᾶς ἔχει διαβεβαιώσει γι᾿ αὐτό: «Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰω. ια΄ 26). Ὅποιος πιστεύει σ’ Ἐμένα, ἀκόμη κι ἂν πεθάνει σωματικά, θὰ ζήσει. Γι᾿ αὐτὸ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ὀνομάζεται «χώρα τῶν ζώντων», δηλαδὴ τόπος τῶν ἀληθινὰ ζωντανῶν. Ἐκεῖ ἂς μᾶς ἀξιώσει ὁ Κύριος νὰ βρεθοῦμε, στὸ οὐράνιο πανηγύρι τῶν Δικαίων καὶ τῶν Ἁγίων. Ἐκεῖ, ὅπου θὰ δοξάζουμε αἰώνια τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου.
