Συγκίνησε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας μὲ τὴ στάση ποὺ ἐπέδειξε στὸ ἐνδεχόμενο ἀναβολῆς τῆς παρελάσεως στὴ Μάνη λόγῳ ἀντίξοων καιρικῶν συνθηκῶν. Ἡ σχετικὴ ἀναφορὰ εἶναι ἀποκαλυπτική:
«Ἐκεῖνοι στάθηκαν τότε ὄρθιοι ἀπέναντι στὴν ἱστορία καὶ στὰ πεπρωμένα τῆς Φυλῆς, σηκώνοντας τὸ λάβαρο τῆς Ἐπαναστάσεως ποὺ διατράνωνε τὴν ἀπόφαση: “Νίκη ἢ Θάνατος”. Ἦταν 17 Μαρτίου 1821 στὴν Ἀρεόπολη τῆς Μάνης. Τὸ ἐλάχιστο ποὺ τοὺς ὀφείλουμε εἶναι νὰ τιμοῦμε τὴν μνήμη ἐκείνης τῆς ἡμέρας. Καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τὸ ἔπραξε, ἀπορρίπτοντας τὶς προτάσεις ἀναβολῆς τῶν ἐκδηλώσεων λόγῳ τοῦ καιροῦ. Ἄνεμοι 6 μπωφὸρ καὶ δυνατὴ βροχή (…) στὴν Ἀρεόπολη. Ἡ κακοκαιρία εἶχε ξεσπάσει νωρὶς τὸ πρωί, ἀλλὰ ἡ βροχὴ ἄρχισε μὲ ἀκόμη μεγαλύτερη ἔνταση, ἀκριβῶς τὴν ὥρα ποὺ ἄρχιζε ἡ παρέλασις. Ὁ Κώστας Τασούλας, ἀπτόητος, ἀπήντησε “νὰ γἰνει κανονικά” στὴν ἐρώτηση τοῦ δημάρχου Ἀνατολικῆς Μάνης Πέτρου Ἀνδρεάκου ἂν θὰ ἤθελε νὰ ματαιωθεῖ ἡ παρέλασις λόγῳ τῶν καιρικῶν συνθηκῶν».
Ἐπὶ μισὴ ὥρα ὁ Πρόεδρος ὑπέμεινε τὸ κρύο, τὸν δυνατὸ ἀέρα καὶ τὴ βροχή, μαζί του δὲ καὶ ὅλοι οἱ ἐπίσημοι, ἐκπρόσωποι τῆς Κυβερνήσεως, ὑπουργοί, βουλευτές, ὁ ἀρχηγὸς ΓΕΕΘΑ, στελέχη τῶν Δήμων καὶ τῆς Περιφέρειας. «Παρέλασαν ὅλοι, ἀπὸ νήπια μέχρι λύκεια καὶ ὅμιλοι παραδοσιακοί, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὸ κρύο ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ἂν ἡ βροχὴ “ἀπειλοῦσε” τὶς πανάκριβες στολές. Εἶχε προηγηθεῖ ἐνωρίτερα ἡ ἀνακήρυξις τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας σὲ ἐπίτιμο δημότη καὶ ἡ ἀναπαράστασις τῆς Ὁρκωμοσίας τῶν Μανιάτικων οἰκογενειῶν ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τῶν σχολείων τῆς περιοχῆς. (…) Τέτοιες ἱστορικὲς ἐπετείους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὶς διαταράσσει μιὰ βροχὴ κι ἕνας ἄνεμος» («Ἑστία» 18-3-2026).
Πράξη μὲ βαθὺ σημαινόμενο, πραγματικά, αὐτὴ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας. Δηλωτικὴ τῆς τιμῆς καὶ τοῦ σεβασμοῦ ποὺ ὀφείλουμε νὰ δείχνουμε οἱ Νεοέλληνες στοὺς προγόνους μας αὐτοὺς ποὺ ἀψήφησαν ὄχι κρύο καὶ βροχὴ καὶ ἄνεμο, ἀλλὰ κανόνια καὶ μπαρούτι καὶ φωτιά, προκειμένου ἐμεῖς σήμερα νὰ λεγόμαστε ἐλεύθερο κράτος. Ἀλλὰ καὶ παράδειγμα ἐξαίσιο γιὰ τὴ νέα γενιά, ἡ ὁποία μᾶς ἐκπλήσσει κατὰ καιροὺς μὲ τὴν προσήλωσή της στὰ ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς φυλῆς μας καὶ μὲ τὸν σεβασμὸ στὶς ἱερὲς μνῆμες τοῦ ἔθνους μας. Ἂς θυμηθοῦμε τὴν ἀνάλογη περίπτωση τὸν περασμένο Ὀκτώβριο στὴ Θεσσαλονίκη, μὲ τοὺς μαθητὲς ποὺ ἐννοοῦσαν νὰ συνεχίζουν νὰ παρελαύνουν κάτω ἀπὸ καταρρακτώδη βροχή. Τέτοια παραδείγματα γεμίζουν τὶς καρδιές μας μὲ συγκίνηση καὶ ὀμορφιά, συντελοῦν δὲ στὴν ἀνάσταση μέσα μας ὡραίων καὶ μεγάλων ἰδανικῶν, ποὺ θεριεύουν τὶς συνειδήσεις καὶ τὶς ὠθοῦν σὲ πράξεις ἀληθινῆς τιμῆς καὶ ἡρωισμοῦ.
