Ο ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 15 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

Τῆς Σταυροπροσκυνήσεως: Ἑβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6

Ἀδελφοί, ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειρασμένον δὲ κατὰ πάντα καθ᾿ ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν. Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών. οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ᾿ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Ο ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ

1. ΜΑΣ ΚΑΤΑΝΟΕΙ

   Σήμερα Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσ­κυ­νή­σεως ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία προβάλλει ἐ­­­μπρός μας τὸν Τίμιο Σταυρό, πάνω στὸν ὁ­­­ποῖο ὁ Κύριός μας πρόσφερε τὴ μοναδικὴ καὶ ἀτίμητη θυσία, ποὺ μᾶς ἄνοιξε τὸ δρόμο πρὸς τὸν οὐρανό. Ἐκεῖ στὸ Γολγοθᾶ ὁ Χριστὸς προσφέρον­τας τὴ φοβερὴ ἐκεί­­νη θυσία του, ἀπο­κα­λύφθηκε σὲ μᾶς ὡς ὁ μόνος ἀληθι­νὸς ἀρ­χιερεύς. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀπο­στο­λικὸ Ἀνάγνωσμα ἀναφέρεται στὸ μεγάλο αὐ­­­­­τὸ μυστήριο τῆς ἀρχιερωσύνης τοῦ σταυ­ρωθέντος Κυρίου μας.
   Ἔχουμε μεγάλο Ἀρχιερέα, μᾶς λέει ὁ ἀ­­­­­πό­­­στολος Παῦλος. Αὐτὸς μετὰ τὴ σταυ­ρική του θυσία, τὸν θάνατο, τὴν Ἀνά­στα­ση καὶ τὴν Ἀνάληψή του, ἔχει πλέον εἰσέλθει στοὺς οὐρανοὺς κι ἔφ­θασε στὸ θρόνο τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ μᾶς πε­ριμένει. Διότι δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ἂς κρατᾶμε γερὰ τὴν πίστη μας σ’ Αὐτὸν κι ἂς τὴν ὁμολογοῦμε πάντοτε.­ Καὶ μὴν περάσει ποτὲ ἀπὸ τὸ νοῦ μας ὅτι, ἀφοῦ Αὐτὸς εἶναι τώρα στοὺς οὐρα­νούς, δὲν θὰ δείξει ἐνδιαφέρον γιὰ μᾶς. Διότι δὲν ἔχουμε ἀρ­χιερέα ποὺ δείχνει ἀσυμπάθεια στὶς ἀδυναμίες μας. Ἀντίθετα, ἐνῶ ὑψώθηκε τόσο πολὺ ὡς ἄνθρωπος, δὲν ἀδιαφο­­ρεῖ γιὰ μᾶς, ἀλ­λὰ γνωρίζει ὅλα ὅσα μᾶς συμβαί­νουν. Ἄλλωστε καὶ ὁ Ἴδιος ὡς ἄν­θρω­πος ἐ­­­δῶ στὴ γῆ ἀντιμετώπισε κά­­­­­θε εἴδους πειρασμό. Ἔχει δοκιμασθεῖ μὲ κά­θε τρό­πο, χωρὶς ὅμως νὰ διαπράξει καμία­­­ ἁμαρτία. Γι’ αὐτὸ μᾶς παροτρύνει ὁ ἀ­­­πόστολος Παῦλος νὰ πλησιάζουμε­ μὲ θάρ­­ρος καὶ ἐμπιστοσύνη στὸ βασι­λικὸ θρόνο τῆς Χάριτός του γιὰ νὰ λά­βουμε συγχώρηση γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ νὰ βροῦμε ἔλεος καὶ χάρη καὶ ἄ­­­μεση βοήθεια σὲ κάθε κρίσιμη ὥρα τοῦ πει­ρασμοῦ.
   Ἀπὸ τὸ θρόνο του ὁ ἐσταυρωμένος Κύ­­ριος θὰ μᾶς δωρίσει πλούσιο τὸ ἔ­­­λεός του.­ Διότι καὶ ὁ Ἴδιος ἔχει δεχθεῖ κά­θε δο­­­­κιμα­­σία, εἶναι «πεπειρασμένος­ κατὰ πάν­­­τα». Σ’ ὅλη του τὴ ζωὴ πόσες­ δοκιμα­σίες, περι­­φρονήσεις καὶ κατα­τρε­­­γμοὺς δὲν πέρασε!­ Ἰδιαιτέρως ὅ­­μως ὅταν πρόσ­φερε τὴν ἀρ­χιερατική του θυσία ἐπά­νω στὸ Σταυρό, δέχθηκε ὅ­­­λα ἐκεῖνα τὰ φρι­κτὰ μαρτύρια. Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ὥρα πρόσφερε καταπληγωμένος τὴ θυσία του ὑποφέροντας μεγάλους πόνους ὄχι μό­­νο ἀπὸ τὸ μαρ­τύριο ἀλλὰ ἀσυγκρί­τως περισσότερο ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τῶν παιδιῶν του, ποὺ βάσταζε σὰν νὰ ἦταν κακοῦργος.
   Γνωρίζει λοιπὸν ὁ Κύριος ἀπὸ δοκι­μα­σίες, γνωρίζει τί θὰ πεῖ πόνος. Ὁ ἀν­­α­μάρ­τητος δέχθηκε τόσους πειρασμούς. Γι’ αὐ­τὸ δείχνει κατανόηση στὶς ἀδυναμίες μας, τοὺς πειρασμούς μας καὶ τὶς δοκιμασίες­ μας. Μᾶς καταλαβαίνει, μᾶς συμπονᾶ, μᾶς ἀ­­­γαπᾶ. Καὶ μᾶς περιμένει στὸ θρόνο τῆς Χάριτός του, στὸν Τίμιο Σταυρό του, νὰ συγ­χω­ρήσει τὶς ἁμαρτίες μας, ποὺ μᾶς τσακίζουν καὶ μᾶς ἀπογοητεύουν. Μᾶς περιμένει στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐ­­­­ξομολογήσεως νὰ μᾶς ξεκουράσει καὶ νὰ μᾶς εἰρηνεύσει. Μᾶς περιμένει στὴν Ἁγία Τράπεζα νὰ μᾶς μεταγγίσει ζωὴ καὶ σωτηρία.

2. ΘΑ ΜΑΣ ΔΟΞΑΣΕΙ

   Στὴ συνέχεια ὁ ἅγιος Ἀπόστολος μᾶς λέει ὅτι κάθε ἀρχιερέας στὴν ἱερω­σύνη τῶν Ἰουδαίων ἐπιτελεῖ τὸ ἱερὸ αὐτὸ ἔργο του γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν ἀν­θρώπων στὴν τέλεση τῆς λατρείας·­ γιὰ νὰ προσφέρει θυσίες γιὰ τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ λαοῦ. Καὶ μπορεῖ νὰ δείχνει συμπάθεια σ’ ὅσους ἁμαρτάνουν, ἐπειδὴ κι αὐτὸς ὡς ἄν­θρωπος ἔχει ἀν­θρώπινες ἀ­­­δυναμίες. Καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Νόμος τοῦ ἐπι­βάλλει νὰ προσφέρει θυσία ὄχι μόνο γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ λαοῦ του, ἀλ­λὰ καὶ μία ἀκόμη θυσία γιὰ τὶς δικές του ἁ­­­­μαρτίες.
   Καὶ συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος λέγοντας ὅτι κανεὶς δὲν παίρνει μόνος του τὴν ὑ­­ψηλὴ τι­μὴ τῆς ἀρχιερωσύνης, ἀλλὰ ὅταν τὸν κα­λέ­σει ὁ Θεός, ὅπως κάλεσε στὸ ἀξίωμα αὐτὸ καὶ τὸν Ἀαρών. Ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς «οὐχ ἑ­­­αυτὸν ἐδόξασε γε­­­νη­θῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν», δὲν δόξασε μόνος του τὸν Ἑ­­­αυτό του μὲ τὸ νὰ γίνει Ἀρχιερεύς, ἀλ­­λὰ Τὸν δόξασε ὁ Θεὸς Πατήρ, ὁ Ὁ­­­­ποῖος Τοῦ εἶπε: Ἐσὺ εἶσαι ὁ Υἱός μου· ἐγὼ Σὲ γέν­νησα σήμερα, ὅταν Σοῦ ἔ­­­δωσα τὴν ἀν­­­θρώπινη φύση καὶ τὴν δόξασα μὲ τὴν Ἀνά­σταση καὶ τὴν ἐν­θρόνισή σου ἐκ δεξιῶν μου. Καὶ σ’ ἄλλο μέρος τῆς Ἁγίας Γραφῆς λέει: Ἐσὺ εἶσαι ἱερέας αἰώνιος, ποὺ Σὲ προτύπωνε ὁ Μελχισεδέκ.
   Ὁ Κύριός μας λοιπὸν δοξάστηκε καὶ ὡς ἄνθρωπος μὲ θεϊκὴ δόξα ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα του. Αὐτὸς ποὺ τόσο πο­­λὺ ταπεινώθηκε ὡς ἄνθρωπος, πο­λὺ περισσότερο ὑψώ­θηκε. Ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἔδειξε­ ὑπακοὴ μέχρι θα­νάτου. Γι’ αὐτὸ ἀκρι­βῶς ὁ Θεὸς Πατὴρ στε­φάνωσε τὸν Κύριό μας ὡς ἄνθρωπο μὲ θεϊκὴ δό­ξα καὶ τιμή. Καὶ Τοῦ ἔδωσε ἐ­­ξου­σία στὰ ἐπουράνια, τὰ ἐπίγεια καὶ τὰ κα­ταχ­θόνια. Ὥστε ὅλα τὰ λογικὰ ὄντα νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς.
   Αὐτὸς ὁ δρόμος ἀπὸ τὴ θυσία στὴν ὕ­­­ψωση, ἀπὸ τὴν ταπείνωση στὴ δόξα εἶ­­ναι καὶ ὁ δρόμος ὅλων τῶν πιστῶν. Στὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ βρίσκε­­­­ται ἡ ἀληθινὴ ὕψωση. Στὸ δρόμο τῆς θυ­σί­­ας καὶ τῆς ταπεινώσεως. Ὑψωνόμαστε ὅ­ταν θυσιαζόμαστε. Ὅταν ὑπομένουμε πειρα­σμούς, περιφρονήσεις, ἀδικίες. Ὅ­­­ταν μένου­με στὸ περιθώριο. Ὅταν ὑπο­μένουμε δίπλα μας ἀνθρώπους δύσκο­λους καὶ μέ­­­­νουμε εἰρηνικοὶ ἀπέναντί τους. Ὅταν ὅ­­σους μᾶς ἀδικοῦν ἢ μᾶς ἀντι­παθοῦν, τοὺς συγχωροῦμε, τοὺς δεί­­χνουμε ἀγάπη. Βέβαια κάτι τέτοιο δὲν εἶναι εὔκολο. Μὲ τὴ βο­­­­ήθεια ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι κατορθωτό. Ἂς πάρουμε­ λοιπὸν κι ἐμεῖς μὲ προθυμία τὸν ἀνηφο­ρικὸ δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ. Γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦμε ἀπὸ τὴν ταπείνωση στὴ δό­­ξα, τὴν ἀληθινὴ καὶ αἰώνια.