Παρασκευή 22 Νοεμβρίου

05 paraskevi

Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Παρ. ι΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιθ΄ 12-28)

12 εἶπεν οὖν· ἄνθρωπός τις εὐγενὴς ἐπορεύθη εἰς χώραν μακρὰν λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν καὶ ὑποστρέψαι. 13 καλέσας δὲ δέκα δούλους ἑαυτοῦ ἔδωκεν αὐτοῖς δέκα μνᾶς καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· πραγματεύσασθε ἐν ᾧ ἔρχομαι. 14 οἱ δὲ πολῖται αὐτοῦ ἐ­μί­σουν αὐτόν, καὶ ἀπέ­στειλαν πρεσβείαν ὀπίσω αὐτοῦ λέγοντες· οὐ θέλομεν τοῦτον βα­σιλεῦσαι ἐφ᾿ ἡμᾶς. 15 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐπα­νελ­θεῖν αὐτὸν λαβόντα τὴν βασιλείαν, καὶ εἶπε φω­νη­­­­θῆναι αὐτῷ τοὺς δούλους τούτους οἷς ἔδωκε τὸ ἀρ­γύριον, ἵνα ἐπιγνῷ τίς τί διεπραγματεύσατο. 16 παρεγένετο δὲ ὁ πρῶ­τος λέγων· κύριε, ἡ μνᾶ σου προσειργάσατο δέκα μνᾶς. 17 καὶ εἶπεν αὐτῷ· εὖ, ἀ­­­γα­θὲ δοῦλε! ὅτι ἐν ἐλα­χί­στῳ πιστὸς ἐγένου, ἴσθι ἐ­ξου­σί­αν ἔχων ἐπάνω δέκα πόλε­ων. 18 καὶ ἦλθεν ὁ δεύτερος λέ­γων· κύριε, ἡ μνᾶ σου ἐ­­­ποί­ησε πέντε μνᾶς. 19 εἶπε δὲ καὶ τούτῳ· καὶ σὺ γίνου ἐπάνω πέντε πόλεων. 20 καὶ ἕτερος ἦλθε λέγων· κύριε, ἰδοὺ ἡ μνᾶ σου, ἣν εἶχον ἀποκειμένην ἐν σου­δαρίῳ. 21 ἐφοβούμην γάρ σε, ὅτι ἄνθρωπος αὐστηρὸς εἶ· αἴ­ρεις ὃ οὐκ ἔθηκας, καὶ θερίζεις ὃ οὐκ ἔσπειρας, καὶ συνάγεις ὅθεν οὐ διεσκόρπισας. 22 λέγει αὐτῷ· ἐκ τοῦ στό­­­­ματός σου κρινῶ σε, πονη­ρὲ δοῦλε. ᾔδεις ὅτι ἄν­­­θρω­πος αὐστηρός εἰμι ἐγώ, αἴ­ρων ὃ οὐκ ἔθηκα, καὶ θερίζων ὃ οὐκ ἔσπειρα, καὶ συνάγων ὅθεν οὐ διεσκόρπισα· 23 καὶ διατί οὐκ ἔδωκας τὸ ἀργύριόν μου ἐπὶ τὴν τράπεζαν, καὶ ἐγὼ ἐλθὼν σὺν τόκῳ ἂν ἔπραξα αὐτό; 24 καὶ τοῖς παρεστῶσιν εἶ­πεν· ἄρατε ἀπ᾿ αὐτοῦ τὴν μνᾶν καὶ δότε τῷ τὰς δέκα μνᾶς ἔχοντι. 25 καὶ εἶπον αὐτῷ· κύριε, ἔχει δέκα μνᾶς. 26 λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι παντὶ τῷ ἔχοντι δοθήσεται, ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντος καὶ ὃ ἔχει ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ. 27 πλὴν τοὺς ἐχθρούς μου ἐκείνους, τοὺς μὴ θελήσαν­τάς με βασιλεῦσαι ἐπ᾿ αὐ­τούς, ἀγάγετε ὧδε καὶ κα­τα­σφάξατε αὐτοὺς ἔμπροσ­­θέν μου. 28 Καὶ εἰπὼν ταῦτα ἐπορεύ­ετο ἔμπροσθεν ἀναβαί­νων εἰς Ἱεροσόλυμα.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

12 Εἶπε λοιπόν: Κάποιος ἄνθρωπος πού καταγόταν ἀπό λαμ­πρό καί ὑψηλό γένος πῆγε σέ μιά χώρα μακρι­νή γιά νά ἀναλάβει βασιλική ἐξουσία καί ὕστερα νά ἐπι­­στρέ­ψει. (Εἶναι φανερό ὅτι κανείς ἄλλος δέν εἶναι εὐ­γε­νέ­στε­ρος ἀπό τόν Κύριο. Διότι αὐτός ὡς Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔχει θεία καί προαιώνια γέννηση, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος ἔχει βα­σι­λική καταγωγή. Πράγματι λοιπόν ὁ Κύριος, ἀφοῦ παρέλαβε τήν ἐπουράνια βασιλεία μέ τήν ἀνάληψή του, μετά ἀπό πολύ χρόνο θά ἐπιστρέψει ἔνδοξα μέ τή δευτέρα του παρουσία). 13 Πρίν φύγει, κάλεσε δέκα δούλους του, τούς ἔδω­σε δέ­­κα χρυσά νομίσματα τῶν ἑκατό δραχμῶν, δηλαδή ἀπό ἕ­να χρυσό νόμισμα στόν καθένα, καί τούς εἶπε: Ἐμπο­ρευ­θεῖ­τε μέ τό κεφάλαιο αὐτό, μέχρι νά ἔλθω. (Ἐμπιστεύθηκε δηλαδή ὁ Κύριος σέ ὅλους τούς πιστούς διάφορα χαρίσματα καί τάλαντα, γιά νά τά χρησιμοποιήσουν γιά τό καλό τό δικό τους καί τῶν ἄλλων. Καί ἐπιφυλάσσεται νά ζητήσει λόγο ἀπό τόν καθένα μας, ὅταν θά ξανάρθει μέ τή δευτέρα παρουσία του). 14 Οἱ συμπολίτες του ὅμως (δηλαδή οἱ Ἰουδαῖοι) τόν μι­­σοῦσαν (τόν Ἰησοῦ) καί ἔστειλαν ἀπό πίσω του ἐπι­τρο­πή ἀπό ἀντιπροσώπους λέγοντας: Δέν θέλουμε νά γί­νει αὐτός βασιλιάς μας. (Αὐτή ἦταν καί εἶναι ἡ εὐχή τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων γιά τόν Ἰησοῦ πρός τόν Θεό). 15 Αὐτός ὅμως, ἀφοῦ ἀνέλαβε τή βασιλεία, γύρισε πί­σω καί ζήτησε νά τοῦ φωνάξουν τούς δούλους στούς ὁποίους εἶχε δώσει τά χρήματα, γιά νά μάθει τί κέρδισε ὁ καθένας τους μέ τό ἐμπόριό του. 16 Παρουσιάστηκε λοιπόν ὁ πρῶτος καί εἶπε: Κύριε, τό νόμισμά σου καί ὄχι ἡ δική μου ἐργασία ἀπέ­φερε κέρδος δέκα ἀκόμη νομίσματα, δέκα ἑκατοντάδραχμα. 17 Τοῦ εἶπε τότε ὁ Κύριος: Μπράβο σου, καλέ μου δοῦ­λε, διότι δέν ἀδιαφόρησες γιά τό ἐλάχιστο ποσό τοῦ ἑνός ἑκατονταδράχμου, ἀλλά φάνηκες πιστός σ’ ὅ,τι σοῦ ζή­­τησα. Πάρε τώρα κοντά μου βασιλική τιμή καί δόξα καί ἀνάλαβε μόνιμα τήν ἐξουσία πάνω σέ δέκα πόλεις τοῦ βασιλείου μου. 18 Ἦλθε ἔπειτα ὁ δεύτερος καί τοῦ εἶπε: Κύριε, τό ἑκα­τον­τά­δραχμό σου ἔβγαλε κέρδος ἄλλα πέντε ἑκα­τοντά­δραχμα. 19 Τότε εἶπε ὁ Κύριος καί στόν δοῦλο αὐτόν: Κι ἐσύ πά­ρε ἐξουσία πάνω σέ πέντε πόλεις τοῦ βασιλείου μου. 20 Ἦρθε κι ἄλλος δοῦλος καί τοῦ εἶπε: Κύριε, νά τό ἑκατοντάδραχμό σου, τό εἶχα δεμένο καί φυλαγμένο σ’ ἕνα μαντίλι. 21 Τό φύλαγα δεμένο, διότι σέ φοβόμουν, ἐπειδή εἶσαι ἄνθρωπος σκληρός καί ἀπαιτητικός. Παίρνεις σάν νά ἦταν δικό σου αὐτό πού δέν ἔβαλες ἐσύ ἀλλά τό ἔβαλε ἄλλος, στόν ὁποῖο καί ἀνήκει. Θερίζεις τό χωράφι πού δέν ἔσπειρες· καί μαζεύεις ἀπό ἁλώνι στό ὁποῖο δέν σκόρπισες τά σιτηρά καί δέν λίχνισες τούς καρπούς πού παίρνεις. Ἀπαιτεῖς δηλαδή ἐκεῖνα γιά τά ὁποῖα δέν κόπιασες ἐσύ, ἀλλά κόπιασαν ἄλλοι κι ἐσύ τά βρίσκεις ἕτοιμα. 22 Τότε τοῦ εἶπε ὁ Κύριος: Ἀπό τά ἴδια σου τά λόγια θά σέ κρίνω καί θά σέ καταδικάσω, κακέ δοῦλε. Διότι, ὅπως ὁμολόγησες, ἤξερες ὅτι εἶμαι ἄνθρωπος δύσκο­λος καί σκληρός, πού παίρνω ὅ,τι δέν ἔβαλα, καί θε­ρί­ζω ὅ,τι δέν ἔσπειρα, καί μαζεύω ἀπό τό ἁλώνι στό ὁποῖο δέν σκόρπισα τά σιτηρά γιά νά λιχνισθοῦν στόν ἀέρα. 23 Ἀφοῦ λοιπόν μέ ἤξερες γιά τέτοιον, γιατί δέν ἔβα­λες τά χρήματά μου στήν τράπεζα, ὅπου καί πιό ἀσφα­λι­σμέ­να θά ἦταν, ἀλλά κι ἐγώ ὅταν θά ἐρχόμουν θά τά εἰ­σ­έπραττα ἀπό ἐκεῖ μέ τόκο; 24 Καί σ’ ὅσους παρέστεκαν ἐκεῖ εἶπε: Πάρτε του τό ἑκατοντάδραχμο καί δῶστε το σ’ ἐκεῖνον πού ἔχει κερ­δίσει τά δέκα ἑκατοντάδραχμα. 25 Μά ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: Κύριε, αὐτός ἔχει δέκα ἑκα­τον­τά­δραχμα. 26 Ἐκτελέστε τή διαταγή μου καί δῶστε τό ἑκατοντά­δραχ­μο σ’ ἐκεῖνον πού ἔχει τά δέκα. Διότι σᾶς λέω, σ’ ὅποιον ἔχει πίστη, προθυμία καί ἐργα­τι­κό­τητα καί αὔξησε τά χαρίσματα πού τοῦ δόθηκαν, θά τοῦ δο­θεῖ τιμή καί ἀμοιβή καί χαρίσματα ἀκόμη περισσότερα καί μεγαλύτερα. Ἀπό ἐκεῖνον ὅμως πού δέν ἔχει ἐπι­μέ­λεια καί προθυμία καί παραμέλησε τά χαρίσματα πού τοῦ δό­­θηκαν, θά τοῦ ἀφαιρεθοῦν καί τά λίγα χαρίσματα πού κα­­τακρατᾶ παραμελημένα καί ἀκαλ­λιέρ­γητα. 27 Ἀλλά καί τούς ἐχθρούς μου ἐκείνους πού δέν μέ θέλησαν γιά βασιλιά τους, φέρτε τους ἐδῶ καί κατασφάξτε τους μπροστά μου. Ρίξτε τους στόν αἰώνιο θάνατο, τοῦ ὁποίου προάγγελμα καί προεικόνιση ὑπῆρξε ἡ πανωλεθρία τῆς Ἱερουσαλήμ καί τῶν Ἰουδαίων τήν ἐποχή τοῦ Τίτου. 28 Ἀφοῦ εἶπε αὐτή τήν παραβολή, ἐξακολουθοῦσε νά προχωρεῖ μπροστά καί νά ἀνεβαίνει στά Ἱεροσόλυμα.