Παρασκευή 11 Ὀκτωβρίου

05 paraskevi

Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Παρ. δ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. θ΄ 12-18)

12 ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀκούσας εἶ­πεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχου­σιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλ­­­λ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες. 13 πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν. οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν. 14 Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου λέγοντες· διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φα­ρισαῖοι νηστεύομεν πολλά, οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσι; 15 καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰη­σοῦς· μὴ δύνανται οἱ υἱοὶ τοῦ νυμφῶνος πενθεῖν ἐφ᾿ ὅ­­­σον χρόνον μετ᾿ αὐτῶν ἐστιν ὁ νυμφίος; ἐλεύσονται δὲ ἡμέραι ὅταν ἀπαρθῇ ἀπ᾿ αὐτῶν ὁ νυμφίος, καὶ τότε νηστεύσουσιν. 16 οὐδεὶς δὲ ἐπιβάλλει ἐπί­βλημα ράκους ἀγνάφου ἐπὶ ἱματίῳ παλαιῷ· αἴρει γὰρ τὸ πλήρωμα αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἱματίου, καὶ χεῖρον σχίσμα γίνεται. 17 οὐδὲ βάλλουσιν οἶνον νέ­ον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μήγε, ρήγνυνται οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος ἐκχεῖται καὶ οἱ ἀσκοὶ ἀπολοῦνται· ἀλ­­λὰ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς βάλ­λου­σι καινούς, καὶ ἀμφό­τε­ροι συντηροῦνται. 18 Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦν­τος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐ­­­­τῷ λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ ζήσεται.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

12 Τότε ὁ Ἰησοῦς, μόλις ἄκουσε τά λόγια αὐτά, τούς εἶπε: Δέν ἔχουν ἀνάγκη ἀπό γιατρό οἱ ὑγιεῖς, ἀλλά ἐκεῖνοι πού δέν εἶναι καλά στήν ὑγεία τους. 13 Πηγαίνετε λοιπόν νά μάθετε τί σημαίνει ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ προφήτης Ὡσηέ: Θέλω ἔλεος καί συμπάθεια, κι ὄχι ἐξωτερική θυσία πού δέν ἐμψυχώνεται ἀπό ἐσω­τε­ρική ἀγαθή διάθεση καί εὐσπλαχνία. Ἐγώ ξέρω τί κάνω. Διότι δέν ἦλθα ἀπό τόν οὐρανό γιά νά καλέσω ἐκείνους πού νομίζουν ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλά γιά νά καλέσω τούς ἁμαρτωλούς, νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν. 14 Τότε τόν πλησίασαν οἱ μαθητές τοῦ Ἰωάννη καί τοῦ εἶπαν: Γιατί ἐμεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι νηστεύουμε πολύ, ἐνῶ οἱ μαθητές σου δέν νηστεύουν; 15 Κι ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: Μήπως εἶναι δυνατόν οἱ φίλοι τοῦ γαμπροῦ οἱ καλεσμένοι στό γάμο του νά πενθοῦν καί νά νηστεύουν γιά ὅσο διάστημα εἶναι μαζί τους ὁ γαμπρός καί συνεχίζει ἡ ἑορταστική ἀτμόσφαιρα τοῦ γάμου; Ἔτσι καί οἱ μαθητές μου, γιά ὅσο διάστημα ἐγώ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί τους δέν εἶναι δυνατόν νά πενθοῦν. Θά ἔλθουν ὅμως ἡμέρες πού θά πάρουν ἀπό κοντά τους τόν Νυμφίο, καί τότε θά νηστέψουν καί θά πενθήσουν καί θά κακοπαθήσουν. 16 Κανείς δέν πρέπει νά βάζει πάνω σέ παλιό ροῦχο μπά­λωμα ἀπό κομμάτι καινούργιου ὑφάσματος, τό ὁποῖο ὡς ἀμεταχείριστο εἶναι σκληρό. Διότι τό καινούρ­γιο αὐτό κομμάτι, πού μπῆκε ὡς συμπλήρωμα, μαζεύει καί ἀποσπᾶ ἀπό τό παλιό ροῦχο τό μέρος πάνω στό ὁποῖο εἶναι οἱ ραφές, καί τό σχίσιμο γίνεται χειρότερο. Ἔτσι καί ἡ νέα μου διδασκαλία δέν εἶναι ὠφέλιμο νά προσκολληθεῖ πάνω σέ ἐξωτερικούς τύπους πού πάλιωσαν πλέον καί εἶναι φθαρμένοι. Διότι καί οἱ ἐξωτερικοί τύποι θά ἀχρηστευθοῦν ἐπιζήμια, καί ἡ διδασκαλία μου θά νοθευθεῖ. 17 Οὔτε βάζουν μοῦστο σέ παλιούς ἀσκούς πού δέν ἀντέχουν στή βράση τοῦ μούστου. Διαφορετικά σπάζουν οἱ ἀσκοί καί τό κρασί χύνεται ἔξω, καί οἱ ἀσκοί θά χαθοῦν καί θά γίνουν ἄχρηστοι. Ἀλλά βάζουν μοῦστο σέ καινούργιους ἀσκούς, πού ἀντέχουν, κι ἔτσι καί τά δύο, καί οἱ ἀσκοί δηλαδή καί ὁ μοῦστος, διατηροῦνται. Ἔτσι καί τώρα οἱ Φαρισαῖοι κι ὅσοι τούς ἀκολουθοῦν εἶναι παλιοί ἀσκοί, πού δέν μποροῦν νά βαστάσουν τή νέα μου διδασκαλία, τήν ὁποία θά παραλάβουν οἱ μαθητές μου, πού μοιάζουν μέ τά νέα ἐνδύματα καί τούς νέους ἀσκούς. 18 Κι ἐνῶ τούς ἔλεγε αὐτά ὁ Ἰησοῦς, τήν ὥρα ἐκείνη κάποιος ἄρ­χοντας τῆς συναγωγῆς τόν πλησίασε καί τόν προσκύνησε λέγοντας ὅτι ἡ κόρη μου πρίν ἀπό λίγο πέθανε. Ἔλα ὅμως καί βάλε τό χέρι σου πάνω της καί θά ζήσει.