Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 13 Σεπτεμβρίου 2026, πρὸ τῆς Ὑψὠσεως (Γαλ. ς΄ 11-18)
Αδελφοί, ἴδετε πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκί, οὗτοι ἀναγκάζουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, μόνον ἵνα μὴ τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ διώκωνται. οὐδὲ γὰρ οἱ περιτετμημένοι αὐτοὶ νόμον φυλάσσουσιν, ἀλλὰ θέλουσιν ὑμᾶς περιτέμνεσθαι, ἵνα ἐν τῇ ὑμετέρᾳ σαρκὶ καυχήσωνται. ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ ἐμοὶ κόσμος ἐσταύρωται κἀγὼ τῷ κόσμῳ. ἐν γὰρ Χριστῷ Ἰησοῦ οὔτε περιτομή τι ἰσχύει οὔτε ἀκροβυστία, ἀλλὰ καινὴ κτίσις. καὶ ὅσοι τῷ κανόνι τούτῳ στοιχήσουσιν, εἰρήνη ἐπ’ αὐτοὺς καὶ ἔλεος, καὶ ἐπὶ τὸν Ἰσραὴλ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω· ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ πνεύματος ὑμῶν, ἀδελφοί· ἀμήν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Καύχημα ἱερὸ
Μελετώντας κανεὶς τὴ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς θείας Λειτουργίας, ἀπὸ τὴν πρὸς Γαλάτας Ἐπιστολή, δὲν μπορεῖ νὰ μὴ θαυμάσει τὴ φλογερὴ ἀγάπη τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τὸν Χριστό, τὴ θερμὴ πίστη, τὸν πύρινο ἐνθουσιασμό, ποὺ ξεχειλίζουν ἀπὸ τὴν καρδιά του καὶ ἀποτυπώνονται στὰ ἀνεπανάληπτα ἐκεῖνα λόγια: «ἐμοὶ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ποτὲ νὰ μὴ συμβεῖ νὰ καυχηθῶ γιὰ τίποτε ἄλλο, παρὰ μόνο γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ· γιὰ τὸ ὅτι ὁ Κύριος πῆρε μορφὴ δούλου γιὰ χάρη μου καὶ σταυρώθηκε γιὰ ἐμένα. Τὸ ζοῦσε αὐτὸ ὁ Ἀπόστολος. Τὸ ἔνιωσε κατὰ τὴ θαυμαστὴ μεταστροφή του στὸν Χριστιανισμό. Χάρη στὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου βρῆκε τὸ ἀληθινὸ φῶς, λυτρώθηκε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, κληρονόμησε τὸν οὐρανό. Θὰ ἄξιζε πλέον νὰ καυχηθεῖ γιὰ κάτι ἄλλο ἐπίγειο;
Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ καύχημα καὶ κάθε Χριστιανοῦ. «Τί ἐστι τὸ καύχημα τοῦ σταυροῦ;», ρωτᾶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Σὲ τί συνίσταται τὸ καύχημα τοῦ Σταυροῦ; Στὸ ὅτι ὁ Χριστὸς πῆρε μορφὴ δούλου γιὰ ἐμένα, καὶ ὑπέφερε ὅλα ὅσα ὑπέφερε γιὰ ἐμένα τὸν δοῦλο, τὸν ἐχθρό, τὸν ἀχάριστο. «Ἀλλ᾿ οὕτω με ἠγάπησεν, ὡς καὶ ἑαυτὸν ἐκδοῦναι» (PG 61, 679). Καὶ ὅμως μὲ ἀγάπησε τόσο πολύ, ὥστε νὰ παραδώσει ἀκόμη καὶ τὸν Ἑαυτό του. Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Φανερώνει πόση ἀξία ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι γιὰ τὸν Θεό, ἀφοῦ γιὰ τὴ σωτηρία μας θυσιάσθηκε ὁ Κύριος. Δὲν ὑπάρχει κάτι τὸ ὁποῖο νὰ τιμᾶ τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τοῦ προσδίδει τόση ἀξία, ὅσο ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.
2. Νέα δημιουργία
Στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος σημειώνει ὅτι στὴν πνευματικὴ ζωή, ποὺ χαρίζει ὁ Χριστός, δὲν ἔχουν σημασία οἱ τυπικὲς διατάξεις τοῦ Νόμου, ἀλλὰ ἰσχύει μιὰ νέα δημιουργία. Μιὰ ἀναγέννηση συμβαίνει στὸν πιστὸ μὲ τὴ Χάρι τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου· ἡ «καινὴ κτίσις», ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁ Ἀπόστολος. Νέος ἄνθρωπος, καινούργιος ἄνθρωπος γίνεται ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει στὸν Κύριο καὶ ἑνώνεται μαζί Του. Τὸ γράφει καὶ σὲ ἄλλη Ἐπιστολή του ὁ Ἀπόστολος: «εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. ε΄ 17). Σὰν νὰ ἀναπλάθεται, νὰ ἀνανεώνεται ἡ γερασμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ψυχή του. Ἀναγεννᾶται, ἀλλάζει ζωή, γίνεται νέος ἄνθρωπος, μὲ ἄλλα ἰδανικά, ἀνώτερους πόθους, ἐξαγνισμένες ἐπιθυμίες, καθαροὺς λογισμούς, σεμνότητα βίου.
Τέτοιες θαυμαστὲς ἀλλοιώσεις ἐπιτελοῦνται διαρκῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Βλέπουμε τὸν «ἐκ δεξιῶν» ληστὴ στὸν Γολγοθᾶ νὰ μετανοεῖ καὶ νὰ εἰσέρχεται στὸν Παράδεισο· τὴν πρώην ἀνήθικη γυναίκα νὰ γίνεται ὁσία, ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία· τὸν ἄλλοτε ἁμαρτωλὸ τελώνη νὰ γίνεται Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής, ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. Βλέπουμε πρώην ἄσωτους ἀνθρώπους νὰ γνωρίζουν τὸν Κύριο καὶ νὰ γίνονται Ἅγιοι. Ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ ἀλλοίωση θὰ συμβεῖ καὶ στὸν καθένα μας, ἂν ἑνωθοῦμε μὲ τὸν Κύριο: ἄλλοι ἄνθρωποι, καινούργιοι, μὲ νέα καρδιά, ἀνακαινισμένο νοῦ. Σὲ τέτοιους «καινοὺς» ἀνθρώπους ὁ Κύριος θὰ χαρίσει καὶ τὴν ἄφθαρτη, τὴν «καινὴν κτίσιν» τῆς αἰωνιότητος, τοὺς «καινοὺς οὐρανοὺς» καὶ τὴν «καινὴν γῆν» (Β΄ Πέτρ. γ΄ 13) τῆς Βασιλείας του.
3. Τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου
Πρὶν κλείσει τὴν Ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος, θέλει νὰ τονίσει τὴ βαρύτητα τῶν λόγων του, ἰδιαιτέρως σὲ ὅσους τὸν ἀμφισβητοῦσαν. Στὸ ἑξῆς κανεὶς ἂς μὴ ζητεῖ ἀπολογία γιὰ ὅσα πράττω, τοὺς γράφει. «Ἐγὼ γὰρ τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματί μου βαστάζω»· διότι ἐγὼ βαστάζω στὸ σῶμα μου τὰ σημάδια τῶν πληγῶν ποὺ δέχθηκα γιὰ τὸν Κύριο. Καὶ οἱ πληγὲς αὐτὲς εἶναι ἡ ἀπολογία μου. Ἀναρίθμητα τέτοια «στίγματα» ἔφερε στὸ σῶμα του ὁ Ἀπόστολος ἀπὸ τὶς κακουχίες καὶ τὰ βασανιστήρια, ποὺ εἶχε ὑποστεῖ γιὰ τὸν Κύριο κατὰ τὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες του, τὶς μαστιγώσεις, τὰ χτυπήματα, τοὺς λιθοβολισμούς, τὰ ναυάγια, τὶς φυλακίσεις, τὶς ποικίλες στερήσεις. Καὶ αὐτὰ τὰ ἔνιωθε ὡς τὰ πολυτιμότερα παράσημά του.
Ἐμεῖς ἴσως νὰ μὴν ἔχουμε ἀντίστοιχα παράσημα, διότι οἱ περισσότεροι δὲν ἀντιμετωπίζουμε συνθῆκες αἱματηροῦ διωγμοῦ γιὰ τὴν πίστη μας. Βαστάζουμε ὅμως τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου», ὅταν ἀντιμετωπίζουμε ἀγόγγυστα, ἀδιαμαρτύρητα, καρτερικὰ κάποια περιφρόνηση ἐξαιτίας τῆς πίστεώς μας, εἴτε κάποια ἀδικία, ἐπειδὴ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, εἴτε κάποια εἰρωνεία, ἐπειδὴ θέλουμε νὰ δώσουμε στὰ παιδιά μας χριστιανικὴ ἀγωγή. Τότε ὁ πόνος γίνεται παράσημο καὶ ἡ ἀδικία ἕνα «στίγμα», ἕνα σημάδι, μιὰ σφραγίδα, ποὺ βεβαιώνει ὅτι ἀνήκουμε στὸν Κύριο.
Αὔριο θὰ ἑορτάσουμε τὴν Ὕψωση τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Ἂς ζητήσουμε τὴ Χάρι του, τὴν ἐνίσχυσή του, ὥστε νὰ βαστάζουμε τὰ «στίγματα τοῦ Κυρίου» στὴ ζωή μας, βεβαιώνοντας ἔτσι ὅτι ἀνήκουμε σ᾿ Ἐκεῖνον.
