Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Μαρτίου 2026, Κυριακή Δ΄ Νηστειῶν (Ἑβρ. δ΄ 14 – ε΄ 6)
Ἀδελφοί, τῷ Ἀβραὰμ ἐπαγγειλάμενος ὁ Θεός, ἐπεὶ κατ᾿ οὐδενὸς εἶχε μείζονος ὀμόσαι, ὤμοσε καθ᾿ ἑαυτοῦ, λέγων· ἦ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε καὶ πληθύνων πληθυνῶ σε· καὶ οὕτω μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας. ἄνθρωποι μὲν γὰρ κατὰ τοῦ μείζονος ὀμνύουσι, καὶ πάσης αὐτοῖς ἀντιλογίας πέρας εἰς βεβαίωσιν ὁ ὅρκος· ἐν ᾧ περισσότερον βουλόμενος ὁ Θεὸς ἐπιδεῖξαι τοῖς κληρονόμοις τῆς ἐπαγγελίας τὸ ἀμετάθετον τῆς βουλῆς αὐτοῦ, ἐμεσίτευσεν ὅρκῳ, ἵνα διὰ δύο πραγμάτων ἀμεταθέτων, ἐν οἷς ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν, ἰσχυρὰν παράκλησιν ἔχωμεν οἱ καταφυγόντες κρατῆσαι τῆς προκειμένης ἐλπίδος· ἣν ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν καὶ εἰσερχομένην εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς, κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἀρχιερεὺς γενόμενος εἰς τὸν αἰῶνα.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Δ΄ Κυριακῆς τῶν Νηστειῶν προβάλλει ἐνώπιόν μας τὴν ὑπέροχη μορφὴ τοῦ Ἀβραάμ. Τὸν γενάρχη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἔδωσε σημαντικὲς ἐπαγγελίες. Τοῦ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ χαρίσει σ᾿ αὐτὸν καὶ στοὺς ἀπογόνους του τὴ γῆ Χαναάν, ὅτι θὰ τὸν ἀναδείξει γενάρχη ἑνὸς μεγάλου ἔθνους, οἱ ἀπόγονοί του θὰ εἶναι ἀμέτρητοι, σὰν τὴν ἄμμο τῆς γῆς καὶ σὰν τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ὅτι ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του θὰ προέλθουν βασιλεῖς. Μάλιστα ὁ Θεός, γιὰ νὰ δώσει κύρος στὶς ἐπαγγελίες του, ὁρκίσθηκε ὅτι θὰ τὶς πραγματοποιήσει, ὅπως ἀκούσαμε στὴν περικοπή. Ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε στὶς ὑποσχέσεις αὐτὲς καὶ ἔκανε ὅ,τι τοῦ ζήτησε ὁ Ὕψιστος.
Οἱ ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ δὲν φαίνονταν ἀρχικὰ νὰ ἐκπληρώνονται. Ἀντίθετα ἔδειχναν νὰ διαψεύδονται, νὰ ναυαγοῦν. Τὰ χρόνια περνοῦσαν. Ὁ Ἀβραὰμ εἶχε φθάσει σὲ βαθὺ γῆρας καὶ δὲν εἶχε οὔτε ἕνα παιδί. Καὶ ὅταν ἀργότερα τοῦ χάρισε ὁ Θεὸς τὸν Ἰσαάκ, τοῦ ζήτησε κατόπιν νὰ τὸν θυσιάσει, θέλοντας νὰ δοκιμάσει τὴν πίστη του, χωρὶς τελικὰ νὰ τὸν ἀφήσει νὰ πράξει κάτι τέτοιο. Ἔπειτα ἀπὸ χρόνια, ὡστόσο, πραγματοποιήθηκαν ὅλες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Κυρίου. Διότι ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει πάντοτε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐπαγγελίες του.
Σὲ ὅλους μας ὁ Κύριος ἔχει δώσει ὑποσχέσεις μέσα ἀπὸ τὸν αἰώνιο λόγο του, τὴν Ἁγία Γραφή. Μᾶς ὑπόσχεται, γιὰ παράδειγμα, ὅτι εἶναι πάντοτε δίπλα μας, ὅτι προνοεῖ Ἐκεῖνος γιὰ ἐμᾶς, ὅτι δὲν θὰ μᾶς λείψει τίποτα, ὅτι θὰ μᾶς χαρίσει τὴν αἰώνια Βασιλεία του. Πράγματι δὲν ἀθετεῖ τοὺς λόγους του. «Ὃ ἐπήγγελται δυνατός ἐστι καὶ ποιῆσαι» (Ρωμ. δ΄ 21). Ἔχει τὴ δύναμη νὰ πραγματοποιήσει ὅ,τι μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ. Κι ἂν κάποτε φαίνεται νὰ καθυστερεῖ, δὲν ἀναιρεῖ τὶς ὑποσχέσεις του.
2. Πρότυπο ὑπομονῆς
Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια βέβαια, μέχρι νὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἀβραὰμ ἔκανε ὑπομονή. «Μακροθυμήσας ἐπέτυχε τῆς ἐπαγγελίας», ἀκούσαμε στὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Ὁ Κύριος δηλαδὴ εἶδε τὴν ὑπομονή του καὶ τὸν εὐλόγησε πολὺ πλούσια. Τοῦ χάρισε ἀναρίθμητους ἀπογόνους. Κατὰ σάρκα ἀπόγονοί του εἶναι μὲν οἱ Ἑβραῖοι. Μάλιστα ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του προῆλθε ὡς ἄνθρωπος ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Πνευματικοὶ ἀπόγονοί του ὅμως εἴμαστε ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοί. Διότι ὁ Ἀβραὰμ εἶναι ὁ γενάρχης τῆς πίστεως. Τὸν ὁδήγησε μάλιστα ὁ Θεὸς στὴν οὐράνια Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Τοῦ χάρισε τὴ Βασιλεία του, τὴν αἰώνια μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.
Τὸ θαυμάσιο παράδειγμα τοῦ Ἀβραὰμ μᾶς διδάσκει τὴν ὑπομονή, τὴν καρτερική, τὴν ἀγόγγυστη, τὴν ἀδιαμαρτύρητη ὑπομονή. Τὴν ὑπομονή, ἀκόμη κι ὅταν οἱ μῆνες καὶ τὰ χρόνια περνοῦν καὶ δὲν διαφαίνεται κάποια λύση στὸ πρόβλημά μας, ἢ ἡ πραγματοποίηση τῶν προσδοκιῶν μας. Γιὰ τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος εἶναι μαθημένος νὰ ἔχει ὅ,τι θέλει, ὅταν τὸ θέλει, ἡ ὑπομονὴ μοιάζει κάποτε μὲ μαρτύριο. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ, ὅπου μᾶς περιμένει ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὅλοι οἱ δίκαιοι καὶ οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι πορεύθηκαν στὴ ζωή τους τὴν ἀνηφορικὴ ὁδὸ τῆς ὑπομονῆς.
3. Ἄγκυρα ἐλπίδας
Ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος μᾶς ἐπισημαίνει ἐπίσης ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὶς ἐπαγγελίες του, ὥστε ἐμεῖς ποὺ καταφεύγουμε σ᾿ Ἐκεῖνον νὰ ἔχουμε θάρρος καὶ σταθερὴ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποκτήσεως τῶν οὐράνιων ἀγαθῶν. Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα «ὡς ἄγκυραν ἔχομεν τῆς ψυχῆς ἀσφαλῆ τε καὶ βεβαίαν». Αὐτὴ τὴν ἐλπίδα ἔχουμε σὰν ἄγκυρα τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία μᾶς ἀσφαλίζει ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ εἶναι σταθερή, ἀμετακίνητη. Ἡ ἄγκυρα αὐτὴ εἰσέρχεται «εἰς τὸ ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος». Εἶναι στερεωμένη δηλαδὴ στὸν ἱερότερο χῶρο τοῦ οὐρανοῦ, στὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Ἡ ἐλπίδα μας λοιπὸν μοιάζει μὲ μιὰ ἄγκυρα, ποὺ δὲν εἶναι γαντζωμένη στὴν ἄμμο ἢ σὲ ἀσταθὴ πυθμένα, ἀλλὰ εἶναι στερεωμένη στὸν οὐρανό. Τὴν κρατεῖ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος εἶναι τελικὰ ἡ ἐλπίδα μας· ὁ πάνσοφος, ὁ παντοδύναμος, ὁ πανάγαθος Θεός.
Ἑπομένως ἂς ἔχουμε τὴν ἐλπίδα μας στὸν οὐρανό, στηριγμένη στὸν Κύριο. Ὥστε, ὄχι ἁπλῶς νὰ μένουμε ἀτάραχοι, ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ κύματα τῶν δοκιμασιῶν εἶναι ἀλλεπάλληλα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν παρούσα ἀκόμη ζωὴ νὰ προγευόμαστε τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ. «Ἐν τῷ κόσμῳ ἔτι ὄντας διὰ τῆς ἐλπίδος ἤδη ἐν τῷ οὐρανῷ ἐσμεν» (ΕΠΕ 24, 476), τονίζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Μέσω τῆς ἐλπίδας βρισκόμαστε ἤδη ἀπὸ τώρα στὸν οὐρανό. Μὲ τὴν ἐλπίδα μας στηριγμένη στὸν Κύριο θὰ διαπλέουμε τὸ πέλαγος τοῦ παρόντος βίου, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ ἀκύμαντο λιμάνι τοῦ οὐρανοῦ, στὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας του.
