25. Προσευχή γιά τούς Κληρικούς μας

Μεταφορτώσεις

Θέμα για τους κυκλάρχες

Φθάσαμε μέ τή βοήθεια τοῦ Κυρίου στήν τελευταία γιά τή φετινή περίοδο συμμελέτη μας. Ἀσφαλῶς μέ τή μελέτη τοῦ θεοπνεύστου Βιβλίου τῶν ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ὠφεληθήκαμε ψυχικά καί εἴδαμε μέ ποιούς θαυμαστούς τρόπους ὁ ἅγιος Θεός ξάπλωνε τήν Ἐκκλησία στόν κόσμο. Στήν παρούσα συμμελέτη μας, μέ τήν ὁποία διακόπτονται λόγῳ τοῦ θέρους οἱ συναντήσεις μας, θά δοῦμε πῶς τελείωσε ἡ πρώτη Ἀποστολική περιοδεία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Βαρνάβα καί Παύλου καί θά πάρουμε δύο μηνύματα γιά τή σύγχρονη πνευματική ζωή μας.

Μελέτη περικοπῆς: Πράξ. ιδ´ 23-28.

1. Τό πρῶτο μήνυμα μᾶς τό δίνει ὁ πρῶτος στίχος τῆς περικοπῆς. Τί λέει; Γιά τίς χειροτονίες πρεσβυτέρων πού ἔκαναν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι σέ κάθε πόλη ὅπου κήρυξαν καί σχηματίσθηκαν χριστιανικές τοπικές Ἐκκλησίες.

Ποιό βασικότατο λόγο ἐξυπηρετοῦσαν οἱ χειροτονίες αὐτές; Τίς πνευματικές ἀνάγκες τῶν πιστῶν. Δηλαδή; Ἐάν δέν ὑπῆρχαν οἱ κληρικοί αὐτοί, οἱ ὁποῖοι θά ἦταν ὄργανα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, πῶς θά τελοῦνταν τά ἱερά Μυστήρια σέ κάθε Ἐκκλησία; Πῶς θά κατηχοῦνταν, πῶς θά βαπτίζονταν νέοι πιστοί; Πῶς θά ἐξωμολογοῦνταν καί θά μεταλάμβαναν τά ἄχραντα Μυστήρια ὅλοι; Χωρίς κληρικούς δέν εἶναι δυνατόν νά στερεωθεῖ καί νά προοδεύσει στήν πνευματική ζωή ὁ πιστός. Χωρίς τή Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μέσῳ τῶν κληρικῶν διοχετεύεται, δέν εἶναι δυνατόν νά ἐπουλωθοῦν οἱ πληγές τῆς ἁμαρτίας, πού προκαλοῦν συνήθως οἱ ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων, καί νά θεραπευθοῦν τά ἐλαττώματα, οἱ ἀδυναμίες, οἱ ἀσθένειες καί τά πάθη τῆς ψυχῆς μας. Στό πνευματικό αὐτό ἔργο δέν ἀρκεῖ μόνο ἡ ἀκρόαση τοῦ θείου λόγου πού κηρύσσεται ἀπό κάποιο λαϊκό. Χρειάζεται ἀπαραίτητα καί ἡ μυστηριακή θεία Χάρις, τήν ὁποία μόνο οἱ κληρικοί μποροῦν νά διανείμουν

Γιατί ἐπίσης ἔκαναν αὐτές τίς χειροτονίες; Διότι δέν ἔπρεπε νά εἶναι ἀνοργάνωτες οἱ Ἐκκλησίες αὐτές καί νά ἐπικρατεῖ, ἐξαιτίας τῆς ἀπουσίας τῶν κληρικῶν, ἀκαταστασία καί ἀταξία στίς Χριστιανικές αὐτές κοινότητες. Οἱ κληρικοί θά ἐπέβλεπαν «εἰς τήν τήρησιν τῶν νόμων τούς ὁποίους ὅρισε ὁ Χριστός καί εἰς τούς ὁποίους καί αὐτοί οἱ ἴδιοι (οἱ κληρικοί) ὤφειλον ὑπακοήν» (Π. Ν. Τρεμπέλας). Οἱ πόλεις ἄλλωστε αὐτές τῆς Μ. Ἀσίας, ὅπου κήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι, βρίσκονταν μακριά ἀπό τήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας καί ἀπό τήν Παλαιστίνη, ὅπου ὑπῆρχαν ὀργανωμένες χριστιανικές Ἐκκλησίες καί δέν ἦταν εὔκολο νά ἐπιβλέπουν καί νά φροντίζουν τούς πιστούς αὐτούς ἀπό μακριά οἱ Ἀπόστολοι.

Διέτρεχαν δέ τόν κίνδυνο τά μέλη τῶν Ἐκκλησιῶν αὐτῶν νά παρασυρθοῦν ἀπό ψευδοδιδασκάλους καί κακόδοξους ἀνθρώπους, πού θά παρουσίαζε μεταξύ τους ὁ Διάβολος. Δέν ἦταν σπάνιος ὁ κίνδυνος αὐτός. Καί ἦταν ἀπαραίτητοι οἱ φρουροί καί φύλακές τους .

Τί μᾶς λέει αὐτό πού γράφει ὁ ἅγιος Λουκᾶς, ὅτι ἐγκατέστησαν τούς πρεσβυτέρους αὐτούς σέ κάθε πόλη οἱ Ἀπόστολοι «προσευξάμενοι μετά νηστειῶν»; Ὅτι τό θέμα αὐτό τῶν χειροτονιῶν «ἦτο ὑπόθεσις μεγάλης σοβαρότητος» (Ὑπόμνημα). Δέν ἦταν ἁπλή ὑπόθεση. Γι᾿ αὐτό καί ζητήθηκε ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ μέ προσευχή, τήν ὁποία ἔκανε ἀκόμη πιό θερμή ἡ νηστεία. Εἴδαμε σέ ἄλλη συμμελέτη μας πόση δύναμη ἔχει ἡ προσευχή, ὅταν συνδυάζεται μέ νηστεία πού εἶναι ἔκφραση ταπεινώσεως καί ἑλκύει τή θεία Χάρι.

Ποῦ ἔγκειται ἡ σοβαρότητα τῆς ὅλης αὐτῆς ἐνέργειας; Στό ὅτι οἱ πρεσβύτεροι αὐτοί θά ρύθμιζαν στό ἑξῆς τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας γενικά, ἀλλά καί τή ζωή τοῦ κάθε πιστοῦ ξεχωριστά. Καί ἀπό τήν καλή ἐπιτέλεση τῆς ἱερῆς διακονίας τους ἐξηρτᾶτο ἡ σωτηρία τους ἡ αἰώνια. Ἐάν δέν εἶχαν μαζί τους τή θεία φώτιση καί βοήθεια ἦταν ἐνδεχόμενο νά χαράξουν ἐσφαλμένες πορεῖες στήν ἐκκλησιαστική ζωή τῶν ἀνθρώπων καί νά δώσουν πνευματικές ὁδηγίες πού δέν θά ὠφελοῦσαν τελικά τούς πιστούς, πιθανῶς μάλιστα καί νά τούς σκανδάλιζαν καί νά τούς ἔβλαπταν. Ὑπάρχουν καί τέτοια ἀρνητικά παραδείγματα στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία μας.

Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά γιά μᾶς σήμερα; Τί ἔχει νά πεῖ γιά μᾶς πού δέν εἴμαστε κληρικοί καί δέν ἔχουμε τέτοια ἱερή διακονία στήν Ἐκκλησία μας; Πρωτίστως καί κυρίως νά καταλάβουμε καλά τό πόσο ἀπαραίτητοι εἶναι οἱ κληρικοί μας γιά τή ζωή τῆς ψυχῆς μας. Καί κατόπιν; Νά προσευχόμαστε μέ θέρμη στόν Κύριο καί Ἀρχηγό τῆς Ἐκκλησίας μας νά ἀναδεικνύει Ἐκεῖνος ἄξιους, ἁγίους κληρικούς. Νά φωτίζει τούς Ἐπισκόπους μας νά χειροτονοῦν ἐκλεκτούς πιστούς στά ἱερά διακονήματα τῆς Ἱερωσύνης, γιά νά μή δυσφημεῖται ἀλλά νά δοξάζεται ἡ Ἐκκλησία μας. Νά χαιρόμαστε ὅταν κάποιο παιδί μας ἤ παιδί συγγενοῦς μας ἤ γνωστοῦ μας ἐπιθυμεῖ νά ἱερωθεῖ καί νά τό παροτρύνουμε καί νά τό βοηθοῦμε κατάλληλα γιά νά ἐκπληρωθεῖ ὁ ἱερός πόθος του.

Ποιό ἄλλο χρέος ἔχουμε ἔναντι τῶν κληρικῶν μας; Νά τούς βοηθοῦμε μέ κάθε τρόπο. Νά προσευχόμαστε γι᾿ αὐτούς θερμά γιά νά ζοῦν ἀντάξια στήν τιμή πού τούς ἔκανε ὁ Θεός. Διατρέχουν πολλούς κινδύνους. Ἐπιτίθεται μέ μανία ἐναντίον τους, γιά τό ἀνθρωποσωτήριο ἔργο πού ἐπιτελοῦν, ὁ μισάνθρωπος Διάβολος. Εἶναι ἄνθρωποι κι αὐτοί καί ἔχουν ἀνάγκη βοήθειας καί συμπαραστάσεως, σήμερα μάλιστα πού τόσοι αἱρετικοί καί ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας ἁλωνίζουν τήν Πατρίδα μας. Νά τούς ὑπερασπιζόμαστε ὅπου βρεθοῦμε καί ἀκούσουμε νά τούς κατηγοροῦν.

Νά τιμοῦμε ἐπίσης τούς κληρικούς μας καί νά τούς ἔχουμε ψηλά στήν ἐκτίμησή μας μέσα μας γιά τό ἱερό ἔργο τους. Χωρίς τή μεσολάβηση τῶν κληρικῶν μας – ὅποιας μορφώσεως καί ἀρετῆς κι ἄν εἶναι αὐτοί – δέν ἐπιτυγχάνεται ἡ σωτηρία μας. Μήν τό λησμονοῦμε αὐτό ποτέ. Εἶναι τρέλα, «μανία», ἔλεγε ὁ ἱερός Χρυσόστομος τό νά ὑποτιμᾶ κάποιος τή Χάρι τῆς Ἱερωσύνης, χωρίς τήν ὁποίαν «οὔτε σωτηρίας ἡμῖν οὔτε τῶν ἐπηγγελμένων τυχεῖν ἐστιν ἀγαθῶν». Δέν θά εἰσέλθουμε δηλαδή στόν Παράδεισο χωρίς τή μεσολάβησι τῶν ἱερέων (ΕΠΕ 28, 126). Ὁ δέ ἅγιος Συμεών, Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, γράφει ὅτι οἱ κληρικοί πλάθουν τίς ψυχές μας, μᾶς ἐλευθερώνουν ἀπό τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί εἶναι «συνεργοί Θεοῦ πρός σωτηρίαν ἀνθρώποις» (ΡG 155, 957).

Ὑπάρχει ἄραγε ὑψηλότερο καί ἱερότερο ἔργο ἀπό αὐτό;

2. Ἄς δοῦμε ὅμως καί τό δεύτερο μήνυμα πού μᾶς δίνει ἡ τελευταία αὐτή περικοπή μας. Τί μᾶς λέει ὁ προτελευταῖος στί­χος της; Ὅτι οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι Βαρνάβας καί Παῦλος, ὅταν ἐπέστρεψαν στήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας, ἀπό ὅπου ξεκίνησαν γιά τήν περιοδεία τους, συνάθροισαν τήν Ἐκκλησία τῶν πιστῶν τῆς Ἀντιόχειας καί «ἀνήγγειλαν ὅσα ἐποίησεν ὁ Θεός μετ᾿ αὐτῶν, καί ὅτι ἤνοιξε τοῖς ἔθνεσι θύραν πίστεως».

Τί βλέπουμε στή θεόπνευστη αὐτή φράση; Πρῶτον, τήν ταπείνωση τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Ἐνῶ ἔκαναν ἕνα τόσο σπουδαῖο ἔργο καί ἵδρυσαν μέ τό κήρυγμά τους τόσες Ἐκκλησίες στή Μικρά Ἀσία ,«ἀφηγοῦνται οὐχί τί αὐτοί ἔπραξαν, ἀλλά τί ὁ Θεός μετ᾿ αὐτῶν ἐποίησεν» (Π. Ν. Τρεμπέλας). Δέν εἶπαν: «αὐτά καί αὐτά ἐπιτύχαμε», ἀλλά «αὐτά ἔκανε ὁ Θεός χρησιμοποιώντας ἐμᾶς ὡς ὄργανά Του».

Αὐτό ἦταν στή συνέχεια καί μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του τό φρόνημα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, γιά τή δράση τοῦ ὁποίου κυρίως γίνεται λόγος στίς ΠΡΑΞΕΙΣ. (Γιά τόν ἅγιο Βαρνάβα δέν ἀναφέρονται πολλά). Θυμάσθε τί ἔλεγε γιά ὅσα πέτυχε στήν ζωή του κηρύσσον­τας τό Εὐαγγέλιον ὁ ἀπόστολος Παῦλος; «Χάριτι Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι· καί ἡ χάρις αὐτοῦ ἡ εἰς ἐμέ οὐ κενή ἐγενήθη, ἀλλά περισσότερον αὐτῶν πάντων (τῶν Ἀποστόλων) ἐκοπίασα, οὐκ ἐγώ δέ, ἀλλ᾿ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σύν ἐμοί» (Α´ Κορ. ιε´ 10).

Αὐτό τό φρόνημα πρέπει νά ἔχουμε ὅσοι μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλον τρόπο (κατηχητές, κυκλάρχες, ἱεροκήρυκες, ἱερεῖς) βοηθοῦμε τούς συν­ανθρώπους μας νά γνωρίσουν τόν Χριστό καί νά συνδεθοῦν μέ τήν Ἐκκλησία. Τό ἔργο εἶναι τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς εἴμαστε ἁπλοί ἐργάτεςΤου. Μᾶς τιμᾶ Ἐκεῖνος, μέ τό νά μᾶς χρησιμοποποιεῖ. Ἔχει τόν τρόπο Ἐκεῖνος νά σώσει τόν κόσμο καί χωρίς ἐμᾶς. Θυμάσθε μιά φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου, πού εἶναι σχετική μέ αὐτό πού λέμε; «λέγω ὑμῖν ὅτι δύναται ὁ Θεός ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ» (Λουκ. γ´ 8). Καί ἑρμηνεύει ὁ ἀείμνηστος Π. Ν. Τρεμπέλας: «Σᾶς λέγω ὅτι ὁ Θεός ἔχει τήν δύναμιν ἀπό τό πλέον ἀκατάλληλον ὑλικόν, ἀκόμη καί ἀπό τούς λίθους αὐτούς νά ἀναστήσῃ ἀπογόνους εἰς τόν Ἀβραάμ». Δέν ἔχει τήν ἀνάγκη μας ὁ Θεός.

Σχετίζεται ἄραγε ὁ λόγος αὐτός καί μέ τό πρῶτο μήνυμά μας; Ἀσφαλῶς. Ὁ Θεός καί μέ ἀνθρώπους πού φαίνονται καί εἶναι ἴσως ἀκατάλληλοι ὡς ἱερεῖς ἐπιτελεῖ τά ἅγια καί σωτήρια ἔργα Του.

Κάτι σχετικό δέν τονίζει καί τό δεύτερο ἡμιστίχιο τοῦ ἰδίου στίχου; Μάλιστα. Ὁ Θεός εἶναι πού ἀνοίγει τίς καρδιές τίς ὁποῖες προγνωρίζει ὁ Ἴδιος ὡς εὐδιάθετες καί ἱκανές νά ἀξιοποιήσουν τή Χάρι Του καί τίς παρακινεῖ νά πιστεύσουν. Ἄν δέν ἀνοίξουν οἱ καρδιές μέ τή Θεία Χάρι, καί τά καλύτερα κηρύγματα μένουν χωρίς οὐσιαστικά ἀποτελέσματα. Αὐτό δέν ἔγινε καί μέ τήν Λυδία στούς Φιλίππους; (βλ. Πράξ. ιστ´ 6-15). Γι᾿ αὐτήν ὅμως θά μιλήσουμε σύν Θεῷ, τό προσεχές Φθινόπωρο. Ἕως τότε καλό καί θεάρεστο καλοκαίρι.

ΣΥΝΘΗΜΑ: Προσευχή γιά τούς Κληρικούς μας.