Μεταφορτώσεις
|
Θέμα για τους κυκλάρχες
|
Χριστός Ἀνέστη!
Σκιρτᾶ ἡ καρδιά μας ἀπό χαρά καί ἀγαλλίαση κάθε φορά πού ψάλλουμε τό τρισχαρμόσυνο θριαμβευτικό «Χριστός Ἀνέστη» τοῦτες τίς ἅγιες ἡμέρες. Νιώθουμε σάν νά ἀτενίζουμε μπροστά μας τόν Νικητή τοῦ θανάτου καί νά βρίσκεται ἀνάμεσά μας, ὅπως τότε πού ἐμφανιζόταν ἐπί σαράντα ἡμέρες στούς Μαθητές, μέχρις ὅτου ἀναληφθεῖ. Οἱ ὕμνοι τῶν ἡμερῶν αὐτῶν θερμαίνουν ἀκόμη πιό πολύ τόν ἐνθουσιασμό μας. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τόν ὑπέροχο ἐκεῖνο Κατηχητικό Λόγο τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, πού ἀκούγεται στό τέλος τῆς ὀρθρινῆς πασχαλινῆς Θείας Λειτουργίας, πού τονίζει μέ ἐξαίρετο τρόπο τή συντριβή τοῦ θανάτου καί τή διάλυση τοῦ κράτους τοῦ Ἅδη. Ὅλα ἐνθουσιαστικά καί εὐφρόσυνα. Μήπως ὅμως ὅλα αὐτά εἶναι ἁπλῶς συναισθηματικά βιώματα καί δέν στηρίζονται σέ μιά ἀδιάσειστη πραγματικότητα; Αὐτό θά συζητήσουμε στήν παρούσα συμμελέτη μας.
Μελέτη περικοπῆς: Ἀποκάλυψις α´ 9-18.
1. Κατ᾿ ἀρχάς ἄς προσέξουμε τή συγκλονιστική ὀπτασία, πού εἶδε ὁ Μαθητής τῆς ἀγάπης μία Κυριακή στόν οὐρανό τῆς Πάτμου. Τοῦ ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος, ὅμως ὄχι ὅπως Τόν γνώριζε στή γῆ, ἀλλά μέ τό θεϊκό μεγαλεῖο Του. Αὐτά πού ἔβλεπε μπροστά του τά γράφει μέ ἐντυπωσιακό τρόπο ὁ Ἅγιος. Ἑπτά χρυσές λυχνίες, πού σημαίνουν τό σύνολο τῶν Ἐκκλησιῶν, ἔλαμπαν γύρω ἀπό Ἐκεῖνον πού εἶναι «τό φῶς τοῦ κόσμου». Τό Πρόσωπό Του ἔλαμπε σάν τόν ἥλιο. Ὁ μεγαλοπρεπής ποδήρης χιτώνας Του, σύμβολο τῆς βασιλικῆς δυνάμεως καί ἐξουσίας Του. Τά μαλλιά Του ὁλόλευκα γιά νά φαίνεται ἰσότιμος καί συνάναρχος μέ τόν οὐράνιο Πατέρα Του. Τά μάτια Του σάν φλόγα φωτιᾶς, σύμβολο τοῦ φωτισμοῦ πού ἐκπέμπεται ἀπό Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος βλέπει τά πάντα. Τά πόδια Του σάν τόν πυρωμένο χαλκολίβανο, σύμβολο τῆς ἀνίκητης δυνάμεώς Του. Ἡ φωνή Του σάν βοή καταρρακτῶν, σύμβολο τῆς κυριαρχίας Του στό σύμπαν. Στό χέρι του κρατοῦσε ἑπτά ἄστρα, σύμβολο τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ὁ Ἴδιος ἵδρυσε καί κυβερνᾶ (ὁ ἀριθμός 7 στήν ἀρχαιότητα ἦταν σύμβολο τῆς πληρότητος καί τελειότητος). Ἀπό τό στόμα Του ἔβγαινε δίκοπη ρομφαία, σύμβολο τοῦ λόγου Του, μέ τόν ὁποῖο νικᾶ τούς ἐχθρούς Του καί φωτίζει τήν οἰκουμένη.
Ἐκστατικός καί ἔντρομος μπροστά σ᾿ αὐτό τό θέαμα ὁ Ἅγιος, ἔπεσε ἐμπρός στά πόδια τοῦ Θεανθρώπου σάν νεκρός. Ὁ Κύριος ὅμως μέ τή θεϊκή φωνή Του τοῦ εἶπε: Μή φοβᾶσαι, εἶμαι ἐγώ ὁ Κύριός σου πού εἶμαι ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος, ὑπάρχω δηλαδή αἰώνια. Εἶμαι ὁ ζῶν, ζῶ διαρκῶς. Πέθανα ἀλλά τώρα «ἰδού ζῶν εἰμι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων»· καί κρατῶ τά κλειδιά τοῦ θανάτου καί τοῦ Ἅδη, ἐξουσιάζω καί τόν θάνατο. Εἶμαι Κύριος τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου.
Οἱ ἀναστάσιμοι ὕμνοι τῆς Ἐκκλησίας μας τονίζουν μέ τόν τρόπο τους αὐτό πού εἶπε ὁ Θεάνθρωπος στόν ἅγιο Ἰωάννη. Θυμάστε τό Ἐξαποστειλάριο; «Σαρκί ὑπνώσας ὡς θνητός, ὁ Βασιλεύς καί Κύριος, τριήμερος ἐξανέστης, Ἀδάμ ἐγείρας ἐκ φθορᾶς…» Καί τό Κοντάκιο; «Εἰ καί ἐν τάφῳ κατῆλθες, Ἀθάνατε, ἀλλά τοῦ ᾅδου καθεῖλες τήν δύναμιν καί ἀνέστης ὡς νικητής, Χριστέ ὁ Θεός…»
Καί ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἀναφωνεῖ: «τήν ζωήν οὐ διέκοψεν ὁ σταυρός, οὐδέ ἐνεπόδισε τήν ἀνάστασιν, ἀλλά καί ἀνέστη καί ζῇ» (ΕΠΕ 20, 116). Δέν ἦταν δυνατόν, γράφει στή Θεία Λειτουργία του ὁ Μέγας Βασίλειος, νά κρατηθεῖ στή φθορά ὁ «Ἀρχηγός τῆς ζωῆς». Δέν γνώρισε διαφθορά, σήψη, τό ἅγιο θεϊκό σῶμα Του, ἀλλ᾿ ἀναστήθηκε μέ τή θεία Του δύναμη καί χάρισε ζωή μέ τή θεία φύση Του σέ ὅσους ἦταν νεκροί. Καί ζεῖ πλέον ὡς παντοδύναμος Νικητής τοῦ θανάτου.
2. Πῶς ὅμως φαίνεται ὅτι ζεῖ καί τώρα ὁ Ἰησοῦς Χριστός; (Ἀφοῦ ποῦν τίς σκέψεις τους τά Μέλη μας, προσθέτουμε). Νά σκεφθοῦμε τή μαρτυρία πού δίνει γι᾿ Αὐτόν ἡ Ἱστορία. Ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἑκατομμύρια καί τρισεκατομμύρια ἄνθρωποι σ᾿ ὅλη τή γῆ Τόν λατρεύουν, Τόν προσκυνοῦν, ἀφιερώνονται σ᾿ Ἐκεῖνον, χύνουν καί τό αἷμα τους μένοντας πιστοί στά λόγια Του. Ἔχουν πάθει, ἄραγε, παράκρουση ὅλοι αὐτοί; Ἤ μήπως αἰσθάνονται διαρκῶς τήν παρουσία Του στή ζωή τους καί μέ τή δική Του βοήθεια καί Χάρι πορεύονται στή ζωή τους;
Ἐπί δύο χιλιάδες ἐπίσης χρόνια ἀναρίθμητοι σατανοκίνητοι ἄνθρωποι Τόν ὑβρίζουν, Τόν βλασφημοῦν, γράφουν βιβλία ἐναντίον Του, γεμάτα ἀπό αἰσχρές ἀναθυμιάσεις τῆς διεφθαρμένης καρδιᾶς τους. Ἀσχολοῦνται δηλαδή μέ κάποιον πού ζεῖ καί τούς ἐνοχλεῖ μέ τήν ἁγιότητα καί τή διδασκαλία Του. Διότι θά πρέπει νά εἶναι παρανοϊκοί γιά νά ἀσχολοῦνται μέ κάποιον νεκρό. Ἐάν Τόν θεωροῦσαν νεκρό, θά ἦταν ἐξευτελιστικό γι᾿ αὐτούς νά πολεμοῦν ἕνα νεκρό!
Ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἀκόμη ἐπιτελοῦνται διαρκῶς στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναρίθμητα ἐκπληκτικά θαύματα. Προσεύχεται ἡ Ἐκκλησία Του, ζητεῖ τή βοήθεια καί τήν ἐπέμβασή Του καί δέν ἀργεῖ νά ἀπαντήσει Ἐκεῖνος ἀπό τόν οὐρανό. Ἄν δέν ζοῦσε, πῶς θά γίνονταν τά τόσα θαύματα; Ὁ ἱερός Χρυσόστομος γράφει ἐπίσης ὅτι, ἄν εἶχε μείνει κλεισμένος στόν τάφο καί δέν ἀναστήθηκε οὔτε ἀνέβηκε στούς οὐρανούς ὁ Χριστός, ὄχι μόνο δέν ἔπρεπε νά γίνονται θαύματα ἐκπληκτικά στό ὄνομά Του, ἀλλά καί αὐτά πού ἔκανε ὁ ἴδιος ὅταν ζοῦσε καί δίδασκε στή γῆ, «ἀποσβεσθῆναι ἐχρῆν» (PG 51, 107). Ἔπρεπε νά σβησθοῦν ὅλα τά θαύματα πού εἶχε κάνει καί νά διαγραφεῖ ἡ θαυμαστή ἱστορία Του. Ἐάν δέν εἶχε ἀναστηθεῖ καί δέν ζεῖ τώρα ὁ Χριστός, προσθέτει ὁ ἱερός Πατήρ, «ὅπερ ἔλεγον καί πάλιν ἐρῶ (=αὐτό πού εἶπα πολλές φορές καί θά τό ξαναπῶ) ἔπρεπε «καί τά σημεῖα (θαύματα) τελευτῆσαι καί ἀποσβεσθῆναι· νυνί δέ οὐ μόνον οὐκ ἀπεσβέσθη, ἀλλά καί λαμπρότερα καί ἐνδοξότερα γέγονε μετά ταῦτα…» (βλ. ὅ.π., 108).
Τό ἴδιο δέν φανερώνουν καί τά ἠθικά λεγόμενα θαύματα τῶν ψυχικῶν ἀλλαγῶν τῶν ἀνθρώπων; Διαρκῶς – διαχρονικά – καί στίς ἡμέρες μας ἐπιτελοῦνται τέτοια θαύματα μέ τή δική Του βοήθεια καί Χάρι. Ὅπου γίνεται δεκτός ὁ Χριστός, ὅπου ἐφαρμόζεται ὁ λόγος Του, ἀλλάζουν, μεταμορφώνονται, ἐξαγιάζονται καί σήμερα οἱ ἄνθρωποι. Πρώην ἄσωτοι, ἄδικοι, βλάσφημοι καί ἄπιστοι μεταβάλλονται καί ἀκολουθοῦν τή διδασκαλία Του καί τό παράδειγμά Του.
Τί βεβαιώνει καί ἡ προσωπική μας ἐμπειρία; Μέ Ποιόν συνομιλοῦμε, ὅταν ἀτενίζουμε τήν ἱερή εἰκόνα Του καἰ προσευχόμαστε πρός Αὐτόν; Ἀπό Ποιόν ἀντλοῦμε δύναμη γιά νά ἀντιμετωπίζουμε τούς πειρασμούς καί τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς; Ποιός ἔρχεται μέσα μας, ὅταν ἑτοιμασμένοι ψυχικά προσερχόμαστε νά μεταλάβουμε; Μέ Ποιόν ἑνωνόμαστε ὅταν κοινωνοῦμε Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ; Δέν αἰσθανόμαστε παρόντα Ἐκεῖνον πού ὑποσχέθηκε στούς Μαθητές καί δι᾿ αὐτῶν στήν Ἐκκλησία Του: «ἰδού ἐγώ μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»; (Ματθ. κη´ 20) Δέν εὐφραινόμαστε μέ τήν ἐσωτερική πληροφορία καί βεβαιότητα πού δημιουργεῖ μέσα μας ἡ ἀλήθεια, τήν ὁποία ἐξυμνεῖ μέ χάρη καί ὁ ὕμνος τῶν ἡμερῶν αὐτῶν: «Ὤ θείας, ὤ φίλης, ὤ γλυκυτάτης σου φωνῆς, μεθ᾿ ἡμῶν ἀψευδῶς γάρ ἐπηγγείλω ἔσεσθαι μέχρι τερμάτων αἰῶνος, Χριστέ, ἥν οἱ πιστοί ἄγκυραν ἐλπίδος κατέχοντες ἀγαλλόμεθα»;
Πῶς ἀντέχουμε στίς ἐπιθέσεις τοῦ Πονηροῦ καί μένουμε σταθεροί στήν πνευματική μας πορεία, ἄν δέν ἦταν παρών Ἐκεῖνος στή ζωή μας καί ἄν δέν μᾶς ἔδινε διά τῆς Ἐκκλησίας τή δύναμή Του; Πῶς γεμίζουν καί σήμερα οἱ ἱεροί μας Ναοί, ἄν δέν εἵλκυε ὁ Νικητής τοῦ θανάτου καί ζῶν Κύριος τίς καρδιές ἑκατομμυρίων πιστῶν καί ἐάν δέν τούς ἐνέπνεε νά ἀδιαφοροῦν γιά τίς εἰρωνεῖες τοῦ κόσμου καί νά ἐκκλησιάζονται καί νά ζοῦν μιμούμενοι τό παράδειγμά Του;
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι ἄψυχο εἴδωλο ὅπως τά νεκρά εἴδωλα τῶν εἰδωλολατρῶν. Δέν εἶναι σάν τά νεκρά ἀγάλματα τοῦ Βούδα. Δέν εἶναι κάποιος πού ἔζησε κάποτε καί τώρα ἔπαυσε νά ὑπάρχει. Ζεῖ ἀνάμεσά μας μέ τήν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία συνεχίζει τό ἔργο Του. Ζεῖ καί ρυθμίζει τήν Ἱστορία τοῦ κόσμου καί τήν ὁδηγεῖ στή συντέλειά της. Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν καί «οὐκέτι ἀποθνήσκει, θάνατος αὐτοῦ οὐκέτι κυριεύει», ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. στ´ 9). Δέν ἔχει πλέον καμία ἐξουσία ἐπάνω Του ὁ θάνατος. Εἶναι ὁ αἰωνίως ζῶν καί ἡ ἀστείρευτη πηγή τῆς ζωῆς. Διότι ὁ Χριστός Ἀνέστη!
ΣΥΝΘΗΜΑ: «Ἰδού ζῶν εἰμι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀποκ. α΄ 8).
