Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 8 Μαρτίου 2026, Κυριακή Β΄ Νηστειῶν (Ἑβρ. α΄ 10 – β΄ 3)
Κατ᾿ ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί· αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις· καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτούς, καὶ ἀλλαγήσονται· σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι. πρὸς τίνα δὲ τῶν ἀγγέλων εἴρηκέ ποτε· κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου; οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν; Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι, μή ποτε παραρρυῶμεν. εἰ γὰρ ὁ δι᾿ ἀγγέλων λαληθεὶς λόγος ἐγένετο βέβαιος, καὶ πᾶσα παράβασις καὶ παρακοὴ ἔλαβεν ἔνδικον μισθαποδοσίαν, πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; ἥτις ἀρχὴν λαβοῦσα λαλεῖσθαι διὰ τοῦ Κυρίου, ὑπὸ τῶν ἀκουσάντων εἰς ἡμᾶς ἐβεβαιώθη.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Θεὸς ἀναλλοίωτος
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς σημερινῆς Κυριακῆς, ἀπὸ τὴν πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή, στρέφει ἀρχικὰ τὸ βλέμμα μας στὴν ὑλικὴ κτίση. Στὸν οὐρανό, στὴ γῆ καὶ σὲ ὅλα ὅσα μᾶς περιβάλλουν, τὰ ὁποῖα δημιούργησε ὁ Κύριος στὴν ἀρχὴ τῆς Δημιουργίας. Δανείζεται ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος τὰ λόγια του ἀπὸ τὸν 101ο (ρα΄) Ψαλμὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ παναρμόνια σύνθεση, ἡ Δημιουργία τοῦ Θεοῦ, κάποτε θὰ χαθεῖ. Θὰ παλιώσει, ὅπως φθείρεται ἕνα ροῦχο, καὶ ὁ Κύριος θὰ τὴν ἀλλάξει, θὰ τὴν ἀνακαινίσει. Καταλήγει δὲ στὴ συνέχεια στὴ μεγαλειώδη βεβαίωση: «Σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ, καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσι». Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὑλικὸ κόσμο, ποὺ διαρκῶς μεταβάλλεται καὶ φθείρεται, Ἐσύ, Κύριε, παραμένεις ἀναλλοίωτος καὶ ἀμετάβλητος. Εἶσαι πάντοτε ὁ Ἴδιος καὶ τὰ ἔτη σου εἶναι ἀτελείωτα.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν κόσμο γύρω μας ἡ μιὰ μεταβολὴ διαδέχεται τὴν ἄλλη. Ἰσχυρὰ βασίλεια καὶ αὐτοκρατορίες ποὺ ἀκμάζουν γιὰ κάποιο διάστημα, ἔπειτα ἀπὸ λίγο ἐξαφανίζονται. Μεταβάλλεται καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος. Ἦταν κάποτε παιδί, σιγά-σιγὰ ὡριμάζει, γερνᾶ καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγο καιρὸ ἀφήνει τὸν κόσμο αὐτό. Μεταβάλλονται κάποτε καὶ οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς του: Ἀπὸ τὸν πλοῦτο μπορεῖ νὰ περάσει στὴ φτώχεια, ἀπὸ τὴ δόξα στὴν ἀφάνεια, ἀπὸ τὴν ὑγεία στὴν ἀσθένεια.
Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἀντίθετα παραμένει, ὅπως ἀκούσαμε, πάντοτε ὁ ἴδιος. Εἶναι «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. ιγ΄ 8). Μένει ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τὴ φθορὰ τοῦ χρόνου. Δὲν θὰ ἀλλάξει ποτέ. Ἡ σκέψη αὐτὴ ἀσφαλῶς σκορπίζει μιὰ μυστικὴ χαρὰ στὴν καρδιά μας. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι σὲ κάθε περίσταση τῆς ἄστατης ζωῆς μας ἡ ἀγάπη του παραμένει πάντοτε ἡ ἴδια· ἡ φροντίδα του γιὰ κάθε ἀνάγκη μας πάντοτε ἀνύστακτη καὶ ἡ προστασία του πάντοτε ἀκαταγώνιστη. Ἂς μὴν ἐξαρτοῦμε λοιπὸν τὶς ἐλπίδες μας, τὸ μέλλον μας, τὶς προσδοκίες μας ἀπὸ τὸν διαρκῶς φθειρόμενο κόσμο γύρω μας· ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὰ χρήματα, ἀπὸ τὶς τεχνολογικὲς προόδους, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν Κύριό μας· ὥστε, μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο νὰ ἀνακαινίσει κι ἐμᾶς καὶ νὰ μᾶς ἀναστήσει σὲ ἄφθαρτη ζωὴ στὴ Βασιλεία του.
2. Φροντίδα γιὰ τὴ σωτηρία μας
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ὁ θεῖος Ἀπόστολος ἀναφέρεται στὴ σωτηρία, τὴν ὁποία μᾶς χάρισε ὁ Χριστός. Ἀναδεικνύει τὴν ἀξία της, γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὡς συμπέρασμα ὅτι, ἂν κάθε παράβαση τοῦ Νόμου τῶν Ἑβραίων τιμωρήθηκε ἄμεσα καὶ αὐστηρά, «πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» Δηλαδή, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξεφύγουμε τὴν τιμωρία, ἂν ἀμελήσουμε καὶ ἀδιαφορήσουμε γιὰ μιὰ τέτοια σωτηρία;
Ἡ αἰώνια σωτηρία μας εἶναι ἡ σημαντικότερη ὑπόθεση τῆς ζωῆς μας. Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀξία της, ἂς ἀναλογισθοῦμε πόσο στοίχισε ἡ σωτηρία μας, τί προσέφερε ὁ Κύριος γι᾿ αὐτήν. Γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἔγινε ἄνθρωπος ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς καὶ θυσιάσθηκε ἐπάνω στὸν Σταυρό. Ἐξαγορασθήκαμε ὄχι μὲ ἀσημένια ἢ χρυσὰ νομίσματα, γράφει ὁ ἀπόστολος Πέτρος, «ἀλλὰ τιμίῳ αἵματι ὡς ἀμνοῦ ἀμώμου καὶ ἀσπίλου Χριστοῦ» (Α΄ Πέτρ. α΄ 19). Δηλαδή, μὲ τὸ πολύτιμο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ προσφέρθηκε θυσία σὰν αἷμα ἑνὸς ἄκακου καὶ ἀμόλυντου μικροῦ ἀρνιοῦ. Θυσιάσθηκε ὁ Χριστὸς γιὰ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν θάνατο. Ὁ κάθε ἁμαρτωλός, ὅ,τι κι ἂν ἔχει διαπράξει στὴ ζωή του, μπορεῖ νὰ προστρέχει μὲ συντριβὴ στὸν Κύριο καὶ νὰ ζητεῖ τὴ σωτηρία του.
Εἶναι δὲ βέβαιο ὅτι θὰ τὴ βρεῖ. Δὲν θὰ συγχωρηθοῦν ἁπλῶς οἱ ἁμαρτίες του, ἀλλὰ θὰ ἀνέλθει σὲ ὕψος ἁγιότητος. Θὰ εἰσέλθει στὴν αἰώνια ζωή. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ διάσωση ἀπὸ κάποιον πόλεμο, ἢ γιὰ κληρονομιὰ τῆς γῆς καὶ κάποιων ἐπίγειων ἀγαθῶν. «Ἀλλὰ θανάτου κατάλυσις ἔσται, ἀλλὰ διαβόλου ἀπώλεια, ἀλλ᾿ οὐρανῶν βασιλεία, ἀλλὰ ζωὴ αἰώνιος» (ΕΠΕ 24, 276). Πρόκειται ἀντίθετα γιὰ κατάργηση τοῦ θανάτου, γιὰ ἐξαφάνιση τοῦ διαβόλου, γιὰ κληρονομιὰ οὐράνιας Βασιλείας, γιὰ αἰώνια ζωή.
Τί θὰ ἀπολογηθοῦμε λοιπὸν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Μέλλουσας Κρίσεως, ἂν ἀμελήσουμε τὴ σωτηρία μας; Μάλιστα μιὰ τέτοια σωτηρία, γιὰ τὴν ὁποία θυσιάσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Θεός! Πῶς θὰ ἀντικρίσουμε τότε τὸν δίκαιο Κριτή; Πῶς θὰ κοιτάξουμε τὰ πληγωμένα μέλη τοῦ Σώματός του; Ἀλήθεια, τὸ ἔχουμε σκεφθεῖ ποτὲ αὐτό; Ἑπομένως ἂς μὴν ἀδιαφοροῦμε. Δὲν μπορεῖ νὰ παίζει κανεὶς μὲ αὐτά! Ἂς μὴν ἀφήνουμε τὸν λήθαργο τῆς ραθυμίας καὶ τῆς ἀκηδίας νὰ παραλύει τοὺς πνευματικοὺς πόθους μας. Ἂς ἐπιμελούμαστε τὴν ψυχή μας. Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σημαντικότερο στὴ ζωή μας ἀπὸ τὴν αἰώνια σωτηρία μας· ἀπὸ τὴν κληρονομιὰ τῆς οὐράνιας Βασιλείας· ἀπὸ τὴν αἰώνια ζωή!
