Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 22 Φεβρουαρίου 2026, Κυριακή τῆς Τυροφάγου (Ρωμ. ιγ΄ 11 – ιδ΄ 4)
Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. ὃς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν.
ΣΚΕΨΕΙΣ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ – ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
Βρισκόμαστε στὸ κατώφλι τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Μὲ τὸν κατανυκτικὸ Ἑσπερινό, ποὺ θὰ τελεσθεῖ ἀπόψε στοὺς ἱεροὺς Ναούς μας, θὰ εἰσέλθουμε πλέον στὸ στάδιο αὐτὸ τῆς πνευματικῆς ἀθλήσεως. «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε» (Ὄρθρος Κυριακῆς Τυρινῆς), ἀκοῦμε στὰ τροπάρια τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν ἀνοίγει τὶς πύλες του. Ὅσοι θέλετε νὰ ἀγωνισθεῖτε, εἰσέλθετε, μᾶς προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, προτρέποντάς μας σὲ ἀγώνα πνευματικό· σὲ μετάνοια, συγχώρηση καὶ ἐκζήτηση τοῦ θείου ἐλέους. Φαίνεται ἴσως δύσκολος ὁ ἀγώνας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, διότι ἔχουμε ἀντιμέτωπο τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας, τὰ πάθη καὶ τὶς μικρότητές μας. Ὁ ἀγωνοθέτης Κύριος, ὅμως, ὑπόσχεται βραβεῖο ἀκριβό· τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνάσταση μαζί Του.
1. Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε!
Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τὴν πρὸς Ρωμαίους Ἐπιστολή, μᾶς ἑτοιμάζει κατάλληλα γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτὴ περίοδο. «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Εἶναι πλέον ὥρα νὰ σηκωθοῦμε ἀπὸ τὸν ὕπνο. Τὰ λόγια του εἶναι ἀφυπνιστικά. Ποιός εἶναι, ἀλήθεια, ὁ ὕπνος αὐτός; Εἶναι ὁ ὕπνος τῆς ἁμαρτίας. Πιὸ συγκεκριμένα, εἶναι ἡ νωθρότητα, ἡ χλιαρότητα, ἡ ἀμέλεια, ἡ ραθυμία, ἡ τεμπελιὰ ποὺ βαραίνουν κάποτε τὴν ψυχή μας καὶ μᾶς καθιστοῦν δυσκίνητους στὰ ἀγαθὰ ἔργα. Μάλιστα στὴ συνέχεια τῆς περικοπῆς ὁ Ἀπόστολος ἐπιμένει στὶς ἔννοιες τοῦ ὕπνου καὶ τῆς πνευματικῆς ἀφυπνίσεως. Γράφει ὅτι ἔχει προχωρήσει ἤδη ἡ νύχτα. Ἔχει φθάσει ἡ ἀνατολὴ τῆς νέας ἡμέρας καὶ εἶναι ὥρα νὰ ξυπνήσουμε.
Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε! Τὰ μάτια μας, βέβαια, τὰ ἔχουμε ἀνοιχτά. Ὀρθάνοιχτα εἶναι. Ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας φαίνεται νὰ λειτουργοῦν. Τρέχουμε νὰ τακτοποιήσουμε τὶς ὑποθέσεις μας. Κάνουμε σχέδια γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε τοὺς στόχους μας. Πηγαίνουμε σὲ διασκεδάσεις. Εἶναι ὅλα τόσο ζωντανά, σὰν μιὰ πραγματικότητα. Καὶ ὅμως κοιμόμαστε! Μᾶς τὸ εἶπε ξεκάθαρα ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Κοιμόμαστε χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε! Ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ξεγελοῦν καὶ ἑλκύουν τὴν προσοχή μας, τὰ ὁποῖα κάποτε εἶναι καὶ ἐφάμαρτα, δὲν εἶναι παρὰ ἕνα ὄνειρο τελικά. «Πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα» (Ἐξόδιος ἀκολουθία), ἐπισημαίνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Ὅλα εἶναι πιὸ ψεύτικα καὶ ἀπὸ τὰ ὄνειρα.
Ὥρα νὰ ξυπνήσουμε, λοιπόν! Ἡ πνευματικὴ περίοδος ποὺ ξεκινᾶ ἀπόψε, μᾶς βοηθεῖ σ᾿ αὐτό. Ὥρα ν’ ἀντικρίσουμε τὴν πραγματικότητα, νὰ δοῦμε τὸν ἀληθινὸ ἑαυτό μας, νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ γιὰ τὰ λάθη μας. Ἂς εἴμαστε πλέον σὲ ἐγρήγορση πνευματική, γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὶς ἀφορμὲς τῆς ἁμαρτίας. Ἂς μὴν τρέχουμε μέσα στὸν ὕπνο μας, σὰν ὑπνοβάτες τῆς ζωῆς αὐτῆς, γιὰ νὰ πιάσουμε τὰ ὄνειρά μας. Ἀλλὰ νὰ ζήσουμε τὴν πραγματικότητα τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ, γιὰ ν’ ἀπολαύσουμε καὶ τὴν ἀληθινὴ χαρὰ τῆς Βασιλείας του.
2. Κριτὲς στὴ θέση τοῦ Κριτῆ;
Στὸ δεύτερο μέρος τῆς περικοπῆς ὁ ἀπόστολος Παῦλος προτρέπει τοὺς πιστοὺς τῆς Ρώμης νὰ δέχονται μὲ ἀγάπη τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ἔχουν ἀδύνατη πίστη. Νὰ εἶναι ἀνεκτικοὶ καὶ συμπονετικοὶ ἀπέναντι στὶς ἀδυναμίες τους, χωρὶς νὰ τοὺς καταδικάζουν. Νὰ μὴν τοὺς κατακρίνουν γιὰ τὰ λάθη τους. «Ποιός εἶσαι ἐσὺ ποὺ κατακρίνεις ξένο δοῦλο;», ρωτᾶ ὁ Ἀπόστολος. Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ Κύριός του καὶ ὄχι ἐσύ. «Δυνατός ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν». Αὐτὸν ποὺ ἐσὺ κατακρίνεις, ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὸν ἀνορθώσει καὶ νὰ τὸν στερεώσει.
Εὔκολα βλέπουμε τὶς ἀδυναμίες τοῦ διπλανοῦ μας, ἰδιαιτέρως ὅταν ζοῦμε μέσα στὸ ἴδιο σπίτι ἢ ὅταν συνεργαζόμαστε μαζί του. Ὅλοι μας ἔχουμε ἐλαττώματα καὶ ἰδιοτροπίες. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὅμως μᾶς τονίζει ὅτι δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ κατακρίνουμε τὸν ἀδελφό μας. Διότι αὐτὸν ποὺ ἐμεῖς καταδικάζουμε γιὰ τὰ λάθη του, ὁ Θεὸς ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὸν θεραπεύσει, νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ μετάνοια, νὰ τὸν σώσει. Μάλιστα, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς κατανυκτικῆς περιόδου ποὺ ξεκινᾶ ἀπόψε, ἡ Ἐκκλησία θὰ προβάλει ἐνώπιόν μας παραδείγματα τέτοιων ἀνθρώπων· ὅπως ἡ ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, τὴν ὁποία ἀνέσυρε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ λάσπη τῆς ἁμαρτίας· ὅπως ὁ ληστὴς στὸν σταυρό, τὸν ὁποῖο ἔσωσε ὁ Χριστὸς λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του. Ἀμέτρητα μέσα στὴν ἱστορία εἶναι τὰ παραδείγματα τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν ἄβυσσο τῆς ἁμαρτίας ἔφθασαν σὲ ὕψος ἁγιότητας. Γιατί λοιπὸν ἐμεῖς νὰ τοὺς καταδικάσουμε;
Ἂς ἀνεχόμαστε λοιπὸν τὶς ὅποιες ἀδυναμίες τοῦ ἀδελφοῦ μας, ἂς κάνουμε ὑπομονὴ κι ἂς προσευχόμαστε μὲ τὴν καρδιά μας: «Δώρησαί μοι, Κύριε, τοῦ ὁρᾶν τὰ ἐμὰ πταίσματα καὶ μὴ κατακρίνειν τὸν ἀδελφόν μου» (Εὐχὴ ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου). Δῶσε μου, Κύριε, τὴ δυνατότητα νὰ βλέπω τὰ δικά μου λάθη καὶ ἐλαττώματα καὶ νὰ μὴν κατακρίνω τὸν ἀδελφό μου. Διότι μόνο ὁ Θεὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει· ὁ αἰώνιος Κριτής.
