«“Δὲν φοβᾶμαι! Δὲν φοβᾶμαι! Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια”! Ἡ φράση μιᾶς ἡλικιωμένης Ἰρανῆς, χωρὶς ὑπερβολή, εἶναι ἱστορικὴ μαρτυρία. Εἶναι κατηγορητήριο. Εἶναι μισὸς αἰώνας στυγνῆς θεοκρατίας συμπυκνωμένος σὲ μία φράση. Εἶναι ἡ ἀπελπισμένη φωνὴ μιᾶς ζωῆς ὑπὸ ἐπιτήρηση, ἑνὸς σώματος ὑπὸ ἔλεγχο, μιᾶς ὕπαρξης ὑπὸ αἵρεση. Σαράντα ἑπτὰ χρόνια οἱ γυναῖκες στὸ Ἰρὰν ζοῦν ὑπὸ καθεστὼς μόνιμης ἀπειλῆς ἐξόντωσης.
Ἂς τελειώνουμε μὲ τὰ προσχήματα. Οἱ μουλάδες, ὅπως καὶ ἡ πλειονότητα τῶν αὐταρχικῶν καθεστώτων, εἶναι κρατικοὶ δολοφόνοι. Τὸ Ἰρανικὸ καθεστὼς σκοτώνει γυναῖκες μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ψυχρότητα τῆς γραφειοκρατίας ποὺ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ λογοδοτήσει. Μόνο τὸ 2024 τοὐλάχιστον 31 γυναῖκες ἐκτελέστηκαν ἀπὸ τὸ κράτος, ὡς παραδειγματικὲς θυσίες.
Στὸ μεταξὺ στὴ Δύση παίζουμε μὲ τὶς λέξεις. Στὴν Ἑλλάδα μάλιστα τῆς πρωτοπορίας διεξάγονται ἀτελείωτες συζητήσεις γιὰ τὸ πῶς θὰ ὀνομάζονται οἱ δολοφονίες γυναικῶν. “ Γυναικοκτονία” ἢ ὄχι; Ποιός ὅρος εἶναι πολιτικὰ ὀρθός; Ποιός ταιριάζει καλύτερα σὲ ψηφίσματα καὶ ἀναρτήσεις;
Στὸ Ἰρὰν βασανίζουν γυναῖκες. Στὴ Δύση βασανίζουμε τὶς λέξεις» («booksjournal.gr», 12-1-2026).
Ἡ κατάσταση στὸ Ἰρὰν εἶναι πράγματι φοβερὰ καταπιεστικὴ καὶ σχεδὸν ἀνυπόφορη γιὰ τὸν λαό του. Στὶς ἀντικαθεστωτικὲς διαδηλώσεις τοῦ Ἰανουαρίου ἔχουν φονευθεῖ ἀπὸ τὶς δυνάμεις καταστολῆς χιλιάδες πολίτες. Τὸ τυραννικὸ καθεστὼς στὶς 21 Ἰανουαρίου ἔδωσε τὸν ἀριθμὸ 3.177 γιὰ τοὺς νεκρούς, ὡστόσο τὸ περιοδικὸ «Τime» καὶ τὰ διεθνὴ πρακτορεῖα κάνουν λόγο γιὰ περισσότερους ἀπὸ 30.000!
Εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ στυγνὴ θρησκευτικὴ δικτατορία δολοφονεῖ χωρὶς οἶκτο τοὺς πολίτες. Ἐκεῖ δὲ ποὺ ἐξαντλεῖ τὴ μανία της εἶναι οἱ γυναῖκες. Ἡ ἄγνωστη ἡλικιωμένη διαδηλώτρια μὲ τὸ πρόσωπό της γεμάτο αἵματα τὸ διατύπωσε μὲ τὸν πιὸ δραματικὸ τρόπο: «Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια»!
Τὸ μίσος τοῦ καθεστῶτος γιὰ τὶς γυναῖκες δὲν εἶναι ἀνεξήγητο. Πηγάζει ἀπὸ τὸν μισογυνισμὸ τῆς θρησκείας του. Καὶ εἶναι ἕνας αὐστηρὸς ἔλεγχος τῆς Εὐρώπης, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν της, ἡ κραυγὴ αὐτῆς τῆς ἀπελπισμένης γυναίκας, διότι παρακολουθοῦν σχεδὸν ἀδιάφορα τὴν τραγωδία καὶ τὶς ἀνελέητες σφαγὲς τοῦ Ἰρανικοῦ λαοῦ.
Εἶναι καὶ ἔλεγχος οὐσιαστικότερος τῆς Εὐρώπης αὐτὴ ἡ κραυγή, διότι στὸ ὄνομα μιᾶς ὅποιας δημοκρατίας ἢ ψευδοεπιστήμης, ἡ Εὐρώπη ἐγκατέλειψε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὴ Χριστιανική της πίστη, ἡ ὁποία ἐξύψωσε σὲ ἀσύλληπτο βαθμὸ τὴ γυναίκα, ἀναδεικνύοντάς τη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τιμώντας τὴν κάθε γυναίκα ὡς εὐλογημένη μητέρα τῆς ζωῆς καὶ κλητὴ τῆς θείας Βασιλείας. Αὐτὴ ἡ ἐγκατάλειψη σταδιακὰ θὰ ὁδηγήσει τοὺς λαούς της σὲ ἀδιέξοδο καὶ τὴ γυναίκα σὲ νέα ὑποβάθμιση καὶ χυδαία καὶ ποταπὴ ἐκμετάλλευσή της.
Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ συνέλθει κάποτε ἡ Εὐρώπη ἀπὸ τὴν προδοσία της, πρὶν ἀρχίσουν οἱ φανατικοὶ τοῦ Ἰσλὰμ νὰ τροχίζουν τὰ μαχαίρια τους στοὺς λαιμοὺς τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδιῶν της.
