19. Νά δοξάζουμε τόν Θεό γιά τή δυνατότητα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας

Μεταφορτώσεις

Θέμα για τους κυκλάρχες

 

Στήν προηγούμενη συμμελέτη μας εἴδαμε ἕνα τμῆμα τῆς θεόπνευστης ὁμιλίας τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου στή Συναγωγή τῆς Ἀντιόχειας τῆς Πισιδίας. Στήν παρούσα θά δοῦμε τό ὑπόλοιπο μέρος τῆς ἐμπνευσμένης ὁμιλίας του. Σ᾿ αὐτό ὁ ἅγιος Ἀπόστολος παρουσιάζεται βαθύς γνώστης τῶν Προφητειῶν. Μέ βάση δέ τίς Προφητεῖες ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Μεσσίας, τόν Ὁποῖο ἀνέμεναν, καί τούς καλεῖ νά πιστεύσουν σ᾿ Αὐτόν ὡς Σωτήρα καί Λυτρωτή.

Μελέτη περικοπῆς: Πράξ. ιγ´ 26-41.

1. Ἀφοῦ ἀνέφερε τή μαρτυρία τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ, ἀπευθύνεται πρός τούς ἀκροατές του καί τούς παρακινεῖ νά πιστεύσουν στόν Ἰησοῦ Χριστό διαχωρίζοντας τή θέση τους ἀπό τούς Ἱεροσολυμίτες, οἱ ὁποῖοι μέ τούς ἄρχοντές τους δέν πίστεψαν σ᾿ Αὐτόν. Τόν καταδίκασαν σέ θάνατο σταυρικό, ἐνῶ δέν βρῆκαν νά διέπραξε κάτι ἄξιο θανατικῆς καταδίκης. Χωρίς ὅμως νά τό ἀντιλαμβάνονται, ἐκπλήρωσαν ὅλα ὅσα εἶπαν γιά τόν Χριστό οἱ Προφῆτες (στ. 26-29).

Στοὺς στίχους αὐτούς φαίνεται ἡ σπουδαία σημασία πού ἔχουν γιά τή ζωή, τό ἔργο καί τόν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ οἱ φωνές τῶν Προφητῶν. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει ὅτι «πᾶν ὅ,τι ἐγράφη ὑπό τῶν Προφητῶν ἐπί τοῦ πάθους καί τοῦ θανάτου τοῦ Μεσσίου ἐπληρώθη ἐν τῷ Ἰησοῦ». Θέλει «νά βεβαιώσῃ ὅτι ὁ Χριστός ἐπλήρωσε τάς προφητείας αἵτινες προανήγγειλαν ὅτι θά ἐθανατοῦτο καί θά ἀνίστατο» (Ὑπόμνημα).

Γιατί ἄραγε ἐπικαλεῖται τή μαρτυρία τῶν Προφητῶν; Διότι οἱ ἀκροατές του, ὡς Ἰουδαῖοι, εἶχαν «περί πολλοῦ» τίς Προφητεῖες.Ἡ φωνή τῶν Προφητῶν ἦταν γι᾿ αὐτούς φωνή τοῦ Θεοῦ, φωνή τῆς ἀλήθειας. Ἦταν ἄλλωστε προνόμιο τῶν Ἰουδαίων νά ἔχουν Προφητεῖες. Κανείς ἄλλος λαός δέν εἶχε Προφητεῖες, διότι αὐτό τόν λαό ἐξέλεξε ὁ Θεός γιά νά προέλθει ἀπό αὐτόν κατά σάρκα ὁ Μεσσίας (βλ. Ἡσ. μα´ 21-23). Τό γνώριζε αὐτό ὁ Ἀπόστολος καί γι᾿ αὐτό φωτισμένος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα ἐπιμένει σ᾿ αὐτό, διότι εἶναι σπουδαῖο καί πειστικό ἐπιχείρημα γιά τήν πίστη στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος μάλιστα γράφει ὅτι ἀπό τότε πού ἦλθε στόν κόσμο «ὁ Ἅγιος τῶν ἁγίων Χριστός», κατά φυσική συνέπεια «προφήτης ἤ ὅρασις ἐπαύσατο ἀπό τοῦ Ἰσραήλ» καί «ἐσφραγίσθη καί ὅρασις καί προφητεία, καί ἡ τῆς Ἱερουσαλήμ βασιλεία πέπαυται» (PG 25,165). Μέ αὐτό τόνιζε ὅτι ὅλες οἱ Προφητεῖες κατέληξαν στόν Χριστό. Δέν ἀναμένεται πλέον ἄλλος Μεσσίας.

Καί ὅπως ἀσφαλῶς εἶναι γνωστό, προφητεύθηκαν πολλές πτυχές τῆς ζωῆς Του. Θυμάστε μερικές Προφητεῖες; (βλ. Ψαλ. κα´, Μιχ. ε´ 1, Ἡσ. ζ´ 14, νγ´ 3, Ἱερεμ. ια´ 18-19, Βαρούχ γ´ 36-38, Α´ Πέτρ. α´ 10). Πρέπει νά μελετοῦμε τίς σχετικές Προφητεῖες. Ἔχουμε στή διάθεσή μας ἀρκετά βοηθήματα. Θά τονώνεται ἔτσι ἡ πίστη μας στό Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Κυρίου, διότι ἐκπληρώθηκαν ὅλες οἱ θεόπνευστες Προφητεῖες γι᾿ Αὐτόν.

2. Καί ἀφοῦ τόλμησε καί μίλησε σέ Ἰουδαίους γιά τόν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πράγμα πού δέν τό παραδέχονταν οἱ Ἰουδαῖοι γιά τόν Μεσσία πού περίμεναν, ἦταν «σκάνδαλον» γι᾿ αὐτούς (βλ. Α´ Κορ. α´ 23), παρουσιάζει κατόπιν τόν Ἰησοῦ Χριστό ἀναστάντα (στ. 30-37). Γιατί ὁμιλεῖ γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ; «Διότι ἡ ἀλήθεια αὕτη εἶναι ὁ κύριος καί θεμέλιος στύλος, ὁ ὑποβαστάζων τό ὅλον οἰκοδόμημα τῆς εὐαγγελικῆς πίστεως.Ἐκκλησία ἄνευ Χριστοῦ ἀναστάντος θά ἦτο σῶμα μετά νεκρᾶς καί ἀποσυντεθειμένης κεφαλῆς» (Π. Ν. Τρεμπέλας).

Αὐτό τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, συνέχισε ὁ Ἀπόστολος πρός τούς ἀκροατές του, γιά τό ὁποῖο δίνουν μαρτυρία ἀξιόπιστοι μάρτυρες, σᾶς ἀναγγέλλουμε ὡς τό πλέον χαρμόσυνο μήνυμα τῆς ἐκπληρώσεως τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ πρός τούς Πατέρες μας. Ποιά ἦταν ἡ ὑπόσχεση αὐτή; Ὅτι θά ἔσωζε καί θά δόξαζε μέσῳ τοῦ Μεσσία τόν λαό Του καί ὅλους τούς λαούς τῆς γῆς (βλ. Γεν. ιβ´ 3, κη´ 14, Β´ Βασ. ζ´ 1-17, Πράξ. γ´ 22-26).

Χρησιμοποιεῖ μάλιστα γιά τήν ἀλήθεια καί σημασία τῆς Ἀνα­στάσεως τοῦ Χριστοῦ καί πάλι παραθέματα ἀπό Προφητεῖες καί ἰδιαιτέρως ἀπό τούς Ψαλμούς τοῦ Δαβίδ, πού ἦταν καί Προφήτης.

Ὡς πρός τή φράση «υἱός μου εἶ σύ, ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σε» (στ. 33) οἱ Ἑρμηνευτές σημειώνουν ὅτι ἀναφέρεται στή νέα ζωή, πού χάρισε στούς ἀνθρώπους μέ τήν Ἀνάστασή Του ὡς νέος Ἀδάμ καί νέος Γενάρχης τῶν ἀνθρώπων ὁ Νικητής τοῦ θανάτου Κύριος. Μέ τήν Ἀνάστασή Του «πρωτότοκος τῶν νεκρῶν ἐγένετο», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Πρῶτος Ἐκεῖνος, καί ἀκολουθοῦν ὅλοι οἱ πιστοί καί ἑνωμένοι μαζί Του.

Ὁ ἀείμνηστος Καθηγητής Π. Ν. Τρεμπέλας σημειώνει: «Ὅταν γίνεται λόγος περί τῆς ἀϊδίου γεννήσεως τοῦ Κυρίου (ὡς Μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Οὐρανίου Πατρός), δέν εἶναι δυνατόν νά λεχθῇ τό “Ἐγώ σήμερον γεγέννηκά σε” (διότι δέν ὑπῆρχε τότε ὁ χρόνος, τό σήμερον, τό αὔριον). Δύναται ὅμως νά προσαρμοσθῇ τοῦτο πρός τόν ὡρισμένον χρόνον τῆς ἀναστάσεώς του ἐκλαμβανόμενον καί ὡς ἑξῆς: Κατά τήν ἡμέραν αὐτήν τῆς ἀναστάσεώς σου κατέστησα ἐμφανές ὅτι ἐγώ σέ ἐγέννησα καί κατά τήν ἡμέραν ταύτην ἐγέννησα ὅλους ἐκείνους, οἵτινες ἐδόθησαν εἰς σέ ὡς κληρονομία καί λαός εἰς περιποίησιν» (Ὑπόμνημα)· ὅλους δηλαδή ἐκείνους πού ἀποτελοῦν τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι τό μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μέ ἀόρατη κεφαλή τόν Νικητή τοῦ θανάτου (βλ. Ἐφεσ. α´ 19-23, β´ 4-6, γ´ 5-6).

3. Ἐπιμένει δέ ἀκόμη περισσότερο ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος στό θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ παραθέτοντας ἄλλη μαρτυρία τοῦ Δαβίδ (στ. 34-37). Νά τήν προσέξουμε καλύτερα. Τί το­νίζει; Ὅτι ἡ Ἀνάστασις τοῦ Κυρίου δέν εἶναι σάν τίς ἀναστάσεις ἐκ νεκρῶν ἄλλων προσώπων, τά ὁποῖα ἀφοῦ ἔζησαν μερικά χρόνια μετά τήν ἀνάστασή τους πέθαναν καί πάλι, ὅπως γιά παράδειγμα ὁ γιός τῆς χήρας στά Σαρεπτά τῆς Σιδωνίας, πού ἀναστήθηκε ἀπό τόν προφήτη Ἠλία (Γ´ Βασ. ιζ´ 10-24), ὁ γιός τῆς Σωμανίτιδας πού ἀναστήθηκε ἀπό τόν προφήτη Ἐλισαῖο (Δ´ Βασ. δ´ 32-37) κλπ. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τόν φίλο τοῦ Κυρίου Λάζαρο, καί γιά τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου κλπ.

Ὁ ἀναστάς Κύριος ὅμως ἔλαβε σῶμα ἄφθαρτο καὶ ἀθάνατο. Τούς ὑπενθυμίζει σχετική φράση τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος σ᾿ ἕναν Ψαλμό του λέει: «οὐκ ἐγκαταλείψεις τήν ψυχήν μου εἰς ᾅδην, οὐδέ δώσεις τόν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν» (Ψαλ. ιε´ 10). Αὐτός ὁ λόγος, τούς ἐξηγεῖ, δέν ἀναφέρεται στόν ἴδιο τόν Δαβίδ, διότι ὁ Δαβίδ πέθανε, γνώρισε τή φθορά τοῦ θανάτου καί δέν ἀναστήθηκε. Ἐνῶ ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς Χριστός, στόν Ὁποῖο ἀναφέρεται προφητικά ὁ Ψαλμωδός, πέθανε μέν, ἀλλά δέν ἔμεινε στόν τάφο, ὥστε νά διαφθαρεῖ καί νά ἀποσυντεθεῖ τό σῶμα του. Ἀναστήθηκε μέ ἄφθαρτο τό σῶμα Του. Ἡ συσχέτιση αὐτή τοῦ Μεσσία μέ τόν Δαβίδ ἦταν πειστικό ἐπιχείρημα ὡς πρός τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου; Μάλιστα, διότι οἱ ἀκροατές τοῦ Ἀποστόλου γνώριζαν τά σχετικά μέ τόν θάνατο τοῦ Δαβίδ.

4. Καί ἀφοῦ ἀπέδειξε ἔτσι τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, προ­βάλλει τόν Χριστό στούς ἀκροατές Του ὡς Θεό. Πῶς; Διότι τούς λέει: Σᾶς διακηρύσσουμε τήν ὥρα αὐτή ὅτι δι᾿ Αὐτοῦ τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ παρέχεται ἄφεση ἁμαρτιῶν. Οἱ Ἰουδαῖοι γνώριζαν ὅτι κανείς δέν μποροῦσε νά συγχωρήσει ἁμαρτίες παρά μόνο ὁ Θεός (βλ. Μάρκ. β´ 5-7). «Ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν… εἶναι ἀπαραιτήτου σπουδαιότητος καί ἡ πρώτη κατά σειράν εἰς τάς εὐεργεσίας τάς ὁποίας (ὁ Χριστός) προσφέρει» (Ὑπόμνημα). Αὐτό πού ἐνδιαφέρει καί πρέπει νά ἐνδιαφέρει κάθε λογικό ἄνθρωπο, ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, παρέχεται ἀπό τόν Νικητή τοῦ θανάτου. Ἡ ἁμαρτία καί ὁ θάνατος ἄλλωστε σχετίζονται. Ἀπό τήν ἁμαρτία προῆλθε ὁ θάνατος. Αὐτός ἑπομένως πού κατανίκησε τόν θάνατο μπορεῖ νά διαλύσει καί τήν αἰτία του. Καί μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία ἵδρυσε καί τήν ἐφοδίασε μέ ὅλα τά ἀπαραίτητα μέσα γιά νά συνεχίζει αἰώνια τό λυτρωτικό καί σωτήριο ἔργο Του, παρέχει διαρκῶς τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σέ ὅσους τή ζητοῦν καταφεύγοντας στό ἱερό Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως.

Τή σκεφτόμαστε ἄραγε αὐτή τήν ὕψιστη εὐεργεσία τοῦ Κυρίου πρός ἐμᾶς; Πῶς θά ἦταν ἡ ζωή μας, ἄν δέν εἴχαμε τή δυνατότητα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας; Πῶς θά ζούσαμε μέ τή διαρκή ψυχική πίεση τῆς ἐνοχῆς καί τοῦ βάρους τῶν ἁμαρτιῶν μας; Θά ἦταν βίος ἀβίωτος ἡ ζωή μας.

Καί γιά νά παρουσιάσει ἀκόμη καλύτερα τό μεγαλεῖο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ἀπόστολος, προσθέτει στή συνέχεια καί κάτι ἀκόμη πιό ἐντυπωσιακό. Τί λέει στόν στίχο 39; Ὅτι αὐτό πού δέν μποροῦσε νά χαρίσει ὁ Νόμος τοῦ Μωυσέως, δηλαδή τή δικαίωση, τήν ἀληθινή ἀπαλλαγή ἀπό τήν ἁμαρτία, τό χάρισε μέ τή σταυρική Του θυσία ὁ Ἰησοῦς Χριστός καί συνεχίζει νά τό χαρίζει μέσῳ τῆς Ἐκκλησίας Του. Καί κάθε ἄνθρωπος, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος, πού πιστεύει ἀληθινά καί ἔμπρακτα – ὄχι μόνο θεωρητικά – στόν Σωτήρα Χριστό, δικαιώνεται καί ἀπαλάσσεται ἀπό τήν ἐνοχή τῆς ἁμαρτίας.

Καί κλείνει τή θαυμάσια ὁμιλία Του ὁ Ἀπόστολος μέ τήν προτροπή πρός τούς ἀκροατές του νά μήν πάθουν ὅσα ἔπαθαν οἱ πρόγονοί τους, πού ἀδιαφόρησαν καί περιφρόνησαν τό κήρυγμα τῶν Προφητῶν. Προσέχετε, προσθέτει, γιά νά μήν πέσουν ἐπάνω σας οἱ τιμωρίες τοῦ Θεοῦ πού ἔπεσαν σ᾿ αὐτούς λόγῳ τῆς ἀπιστίας καί σκληροκαρδίας τους. Τίς γνώριζαν αὐτές τίς τιμωρίες οἱ ἀκροατές του, γι᾿ αὐτό τούς τίς ὑπενθυμίζει, γιά νά τούς παρακινήσει σέ μετάνοια. Τό ἴδιο βέβαια ἰσχύει καί γιά ἐμᾶς. Χρειάζεται προσοχή στά λόγια τοῦ Θεοῦ καί ἀνάλογη ἐπιμέλεια καί ἀγώνας γιά τήν τήρησή τους.

ΣΥΝΘΗΜΑ: Νά δοξάζουμε τόν Θεό γιά τή δυνατότητα τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας.