Ἡ Ἰζαμπέλα Βόν-Σπρίς (Isabel Vaughan-Spruce) «συνελήφθη ἐπανειλημμένως, ἐπειδὴ στεκόταν ἀκίνητη καὶ σιωπηλὴ κοντὰ σὲ κλινικὴ ἀμβλώσεων στὸ Μπέρμιγχαμ τῆς Βρετανίας. Σὲ βίντεο ποὺ ἔκανε τὸν γύρο τοῦ κόσμου, ἀστυνομικοὶ τὴ ρωτοῦν ἂν προσεύχεται στὸ μυαλό της, καὶ ὅταν ἐκείνη ἀπαντᾶ “ἴσως”, ὁδηγεῖται στὸ τμῆμα».
Γιατί;
Διότι, λένε, βρισκόταν σὲ Ζώνη Ἀσφαλείας!
Οἱ Ζῶνες Ἀσφαλείας (Buffer Zones) ἢ Ζῶνες Προστασίας Δημόσιου Χώρου (Public Spaces Protection Orders – PSPOs) καθιερώθηκαν μὲ τὸ σκεπτικὸ τῆς προστασίας τῶν γυναικῶν ποὺ καταφεύγουν σὲ κλινικὴ ἐκτρώσεων, ἀπὸ παρενόχληση.
Ὡστόσο ἐπεκτάθηκε σταδιακὰ μὲ νόμο ἡ ἔννοια τῆς παρενοχλήσεως σὲ ὁτιδήποτε μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ «ἐπηρεασμός». Στὴν πράξη, οἱ ζῶνες αὐτὲς (συνήθως σὲ ἀκτίνα 150 μέτρων ἀπὸ τὴν κλινική) ἀπαγορεύουν ὄχι μόνο τὶς φωνὲς ἢ τὰ πλακάτ, ἀλλὰ καὶ τὴ σιωπηλὴ παρουσία.
Ἡ περίπτωση αὐτὴ φέρνει στὴ μνήμη τὸ «ἔγκλημα σκέψης» ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ὄργουελ. Ὅταν ἕνας πολίτης συλλαμβάνεται ὄχι γιὰ τὶς πράξεις του, οὔτε κὰν γιὰ τὰ λόγια του, ἀλλὰ γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν προσευχῶν του μέσα στὸ μυαλό του, περνᾶμε σὲ στάδιο ὁλοκληρωτισμοῦ.
Ἡ Ἰζαμπέλα δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εἶναι τρομακτικὰ ὀργουελιανὸ τὸ νὰ βλέπεις ἀστυνομικοὺς νὰ εἰσβάλλουν στὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τῆς σκέψης σου. Ἂν ἡ προσευχή μου ἦταν ἁπλῶς μιὰ “σκέψη χωρὶς σημασία”, δὲν θὰ μὲ εἶχαν ὁδηγήσει στὸ τμῆμα. Ἡ σύλληψή μου ἀποδεικνύει ὅτι ἡ σιωπή μου τοὺς ἐνοχλεῖ περισσότερο ἀπὸ ὁποιαδήποτε φωνή».
Ἡ ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου νὰ ἀθωώσει ἀρχικὰ τὴ Vaughan-Spruce καὶ ἡ μεταγενέστερη ἀποζημίωσή της μέ 13.000 λίρες δείχνουν μιὰ ἐσωτερικὴ σύγκρουση στὸ βρετανικὸ σύστημα. Παρὰ τὴν ἀποζημίωση, ἡ Κυβέρνηση προχώρησε στὴν ἐφαρμογὴ τῶν καθολικῶν «Buffer Zones» σὲ ὅλη τὴ χώρα ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2024, καθιστώντας πλέον σαφὲς ὅτι ἡ σιωπηλὴ προσευχὴ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ πρόστιμα ἢ σύλληψη. (Σχετικὸ κείμενο στὸ ἱστολόγιο «aktines» 28-12-2025).
Εἶναι φρικιαστικό, τερατῶδες, σατανικό: νὰ προστατεύεται τὸ ἔγκλημα μὲ νόμο! Καὶ ὄχι ἀπὸ ὁποιαδήποτε λιγότερο ἢ περισσότερο δυναμικὴ ἀντίδραση, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μόνη τὴ σιωπηλὴ προσευχή!
Ταυτόχρονα ὅλο αὐτὸ εἶναι ἐνδεικτικὸ τοῦ πόση δύναμη ἔχει ἡ προσευχή, κάτι ποὺ τὸ ἀναγνωρίζει ἔμπρακτα τὸ κράτος – προστάτης τοῦ ἐγκλήματος, μὲ τὸ νὰ ἀπαγορεύει ἀκόμη καὶ τὴν ἐνδόμυχη, τὴ σιωπηλὴ προσευχή. Εἶναι κατὰ βάσιν τὸ σύνδρομο ἐνοχῆς ποὺ κατατρέχει ὅλους αὐτοὺς τοὺς συνεργοὺς στὴ στυγερὴ δολοφονία, ἐνοχῆς ὅτι παραβαίνουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Εὐτυχῶς αὐτὸ ἀκόμη στὴν Ἀγγλία…
Ἀλίμονο ἂν φθάσει κι ἐδῶ κάποτε!
