11. Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων; (19-25/1)

Ζοῦμε σέ χρόνους συμβιβασμῶν. Οἱ ἄνθρωποι στήν ἐποχή μας προσπαθοῦμε ὅλα νά τά ταιριάξουμε. Θέλουμε νά εἴμαστε καί μέ τόν Χριστό καί μέ τόν κόσμο. Λίγο μέ τόν Χριστό καί λίγο μέ τόν κόσμο. Ἀγαποῦμε τόν Χριστό, ἀλλά γυαλίζει στά μάτια μας καί ὁ χρυσός. Ἀγαποῦμε τόν Χριστό, ἀλλά μᾶς ἑλκύουν καί οἱ ἡδονές τοῦ κόσμου. Θέλουμε νά δοξασθοῦμε μέ τή δόξα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μᾶς ἀρέσει νά δοξασθοῦμε καί μέ τή δόξα τῶν ἀνθρώπων. Ὅμως ἔτσι πού κάνουμε, ἀπατοῦμε τόν ἑαυτό μας. Διότι δέν μπορεῖ νά εἶναι κανείς συγχρόνως δοῦλος σέ δύο κυρίους, ὅπως θά δοῦμε στό ἁγιογραφικό Ἀνάγνωσμα.

Θά διαβάσουμε τό κείμενο καί τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγιογραφικοῦ Ἀνα­γνώ­σματος: Ματθ. ς΄ 24. Κείμενο: «Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν· ἤ γάρ τόν ἕνα μισήσει καί τόν ἕτερον ἀγαπήσει, ἤ ἑνός ἀνθέξεται καί τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καί μαμωνᾷ» (Ματθ. ς΄ 24). Ἑρμηνευτική ἀπόδοση: Κανείς δέν μπορεῖ νά εἶναι συγχρόνως δοῦλος σέ δύο κυρίους. Διότι ἤ θά μισήσει τόν ἕναν καί θά ἀγαπήσει τόν ἄλλον, ἤ θά προσκολληθεῖ στόν ἕναν καί θά περιφρονήσει τόν ἄλλο. Δέν μπορεῖτε νά εἶσθε συγχρόνως δοῦλοι καί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ μαμωνᾶ, δηλαδή τοῦ πλούτου. Ἤ θά μισήσετε τόν πλοῦτο γιά νά ἀγαπήσετε τόν Θεό, ἤ θά προσκολληθῆτε στόν πλοῦτο καί θά περιφρονήσετε τότε τόν Θεό. Ἑρμηνευτικό σχόλιο: Δέν λέει ὁ Κύριος: Δέν θά λατρεύετε συγχρόνως καί τόν Θεό καί τόν διάβολο, ἀλλά λέει: «οὐδείς δύναται», «οὐ δύνασθε». Εἶναι τῶν ἀδυνάτων ἀδύνατον νά δουλεύουμε συγχρόνως καί στόν Θεό καί στόν διάβολο. Γιατί; Διότι ὁ Θεός λέει: Δῶσε τήν ἀγάπη σου σ᾿  Ἐμένα: «δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν» (Παρ. κγ΄ 26). Κι ὁ διάβολος λέει: Δῶσε τήν ἀγάπη σου στά χρήματα, στίς ἡδονές τοῦ κόσμου, στούς ὑψηλούς θώκους, στίς τιμητικές διακρίσεις καί στά ἀξιώματα. Ὁ Θεός λέει: «Μή θησαυρίζετε θησαυρούς ἐπί τῆς γῆς» (Ματθ. ς΄ 19). Κι ὁ διάβολος λέει: Νά ἀποθηκεύετε ὅσο μπορεῖτε περισσότερα ὑλικά ἀγαθά. Ὁ Θεός λέει: Νά εἶσαι τίμιος καί δίκαιος στίς συναλλαγές σου. Κι ὁ διάβολος λέει: «Ἅρπαξε νά φᾶς καί κλέψε νά ᾿χεις». Ὁ Θεός λέει: Νά εἶσαι ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος. Κι ὁ διάβολος λέει: «Ἐσύ νά ᾿σαι καλά καί τί σέ νοιάζει γιά τούς ἄλλους!» Ὁ Θεός λέει: Νά καθαρεύεις «ἀπό παντός μολυσμοῦ σαρκός καί πνεύματος» (Β΄ Κορ. ζ΄ 7). Κι ὁ διάβολος λέει: Νά διαπράξεις ὅλες τίς ἀνηθικότητες, γιά νά χαρεῖς τή ζωή σου. Ὁ Θεός λέει: Νά ἁγιάζεις τήν Κυριακή, διότι εἶναι ἡμέρα τοῦ Κυρίου. Κι ὁ διάβολος λέει: Νά ἁμαρτάνεις τήν Κυριακή περισσότερο ἀπ᾿ ὅσο ἁμαρτάνεις τίς καθημερινές. Ἀπό τά παραδείγματα πού ἀναφέρθηκαν, φαίνεται πολύ καθαρά ὅτι ἄλλα ζητάει ἀπό μᾶς ὁ Θεός καί ἄλλα ζητάει ὁ διάβολος. Ἑπομένως αὐτοί πού προσπαθοῦν νά τά ἔχουν καλά καί μέ τόν Θεό καί μέ τόν διάβολο, ἀπατοῦν τόν ἑαυτό τους. Ὁ Θεός δέν θέλει νά συμβιβασθοῦμε μέ τό κατεστημένο τῆς ἐποχῆς. Δέν θέλει νά εἴμαστε μέ τό ἕνα πόδι μέ τόν Θεό καί μέ τό ἄλλο πόδι μέ τόν διάβολο, ἀλλά θέλει νά Τόν ἀκολουθοῦμε μέ πλήρη ἀφοσίωση. Διότι ἀνήκουμε ἐξ ὁλοκλήρου στόν Κύριο.

Στό θέμα τοῦ Κύκλου πού θά κάνουμε σήμερα, θά μελετήσουμε ἕνα πολύ ἀντιπροσωπευτικό παράδειγμα ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, τό ὁποῖο θά μᾶς βοηθήσει νά ἐννοήσουμε ὅτι δέν μποροῦμε νά εἴμαστε Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων, ἀλλά καλούμαστε νά εἴμαστε παντοῦ καί πάντοτε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, Χριστιανοί ὁλοκληρωτικά δοσμένοι στόν Κύριο.

1. Θά διαβάσουμε τό πρῶτο Μέρος τοῦ ἄρθρου «Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων;», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2338/1.10.2025/σελ. 392-393, ἕως ἐκεῖ πού λέει «καί ἄλλοτε ζοῦν ὑποταγμένοι στόν νόμο τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου», σελ. 393, α΄ στήλη, καί θά ρωτήσουμε τά Μέλη: Σέ ποιό περιστατικό τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀναφέρεται ὁ ἀρθρογράφος; (Σκέψεις Μελῶν…) Ἀναφέρεται στό περιστατικό πού ὁ βασιλιάς Ἀχαάβ, ἡ βασίλισσα Ἰεζάβελ καί πολλοί ἄλλοι Ἰσραηλίτες τοῦ βασιλείου τοῦ Ἰούδα πρόσφεραν λατρεία στόν ἀληθινό Θεό, ἀλλά πρόσφεραν λατρεία καί στόν ψεύτικο θεό Βάαλ. Τούς βόλευε νά τά ᾿χουν καλά καί μέ τόν Θεό καί μέ τόν Βάαλ. Τότε ὁ πύρινος προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης τούς ἔλεγξε δημόσια λέγοντας: «Ἕως πότε ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ’ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις;» (Γ΄ Βασ. ιη΄ 21). Μέχρι πότε ἐσεῖς θά κουτσαίνετε καί ἀπό τά δύο πόδια, θά ἀμφιταλαντεύεσθε πότε πρός τά ἐδῶ καί πότε πρός τά ἐκεῖ καί θά μένετε ἀναποφάσιστοι; «Εἰ ἔστι Κύριος ὁ Θεός, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ· εἰ δέ ὁ Βάαλ, πορεύεσθε ὀπίσω αὐτοῦ» (Γ΄ Βασ. ιη΄ 21). Ἐάν ὁ Κύριος εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἀκολουθῆστε Τον καί λατρέψτε Τον· ἂν ὅμως ὁ Βάαλ εἶναι ὁ πραγματικός θεός, τότε ἀκολουθῆστε αὐτόν! Στή συνέχεια τούς ἀπέδειξε περίτρανα μέ τό θαῦμα τῆς προσευχῆς στό Καρμήλιο ὄρος ὅτι ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ὁ Κύριος. Τούς πρότεινε νά προσφέρουν ἐκεῖ στό Καρμήλιο ὄρος οἱ μέν προφῆτες τοῦ Βάαλ θυσία στόν Βάαλ, ὁ δέ ὁ προφήτης Ἠλίας θυσία στόν Κύριο, χωρίς ὅμως νά ἀνάψουν φωτιά οἱ ἴδιοι. Τή φωτιά θά τήν ἄναβε θαυματουργικά ὁ Θεός, στόν ὁποῖο θά πρόσφεραν τή θυσία, καί ἔτσι θά φαινόταν ποιός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Ὁ λαός ἀποκρίθηκε ὅτι συμφωνεῖ μέ τή σκέψη του. Προσευχήθηκαν πρῶτοι οἱ προφῆτες τοῦ Βάαλ νά στείλει ὁ θεός τους φωτιά ἀπό τόν οὐρανό χωρίς ἀποτέλεσμα. Καμιά ἀπάντηση ἀπό τόν θεό τους: «Οὐκ ἦν φωνή καί οὐκ ἦν ἀκρόασις». Ἔπειτα προσευχήθηκε ὁ προφήτης Ἠλίας νά στείλει ὁ Θεός φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί ἔστειλε φωτιά. Εἶναι πολύ παραστατική ἡ διήγηση, ἄν ἐπεκταθοῦμε σέ λεπτομέρειες. Γεγονός πάντως εἶναι ὅτι ὁ ἀληθινός Θεός δέχθηκε τή θυσία τοῦ προφήτη Ἠλία. Ἄρα δέν ἐνεργοῦσαν σωστά οἱ Ἰσραηλίτες πού παρασύρθηκαν στή λατρεία τοῦ ψεύτικου θεοῦ Βάαλ καί ἤθελαν νά τά ᾿χουν καλά καί μέ τόν δικό τους ἀληθινό Θεό καί μέ τόν ψεύτικο θεό Βάαλ.

2. Ἐμεῖς τώρα δέν ζοῦμε στήν ἐποχή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀλλά στήν ἐποχή τῆς Χάριτος. Μήπως ὅμως παθαίνουμε συχνά τό ἴδιο μ᾿ αὐτό πού ἔπαθαν οἱ Ἰσραηλίτες στά χρόνια τοῦ προφήτη Ἠλία; (Σκέψεις Μελῶν…) Δυστυχῶς παθαίνουμε συχνά τό ἴδιο. Ἐπηρεαζόμαστε ἀρνητικά ἀπό τό ἀθεϊστικό, ὑλιστικό καί σαρκολατρικό πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας καί ὁ τρόπος τῆς σκέψεως, τῆς ἐκφράσεως, οἱ συγκεκριμένες ἐπιλογές, οἱ ἀποφάσεις καί οἱ ἐνέργειές μας δέν εἶναι πάντοτε σύμφωνες μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἄλλοτε ἀκολουθοῦμε τόν ἅγιο Νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καί ἄλλοτε ζοῦμε ὑποταγμένοι στόν νόμο τῆς ἁμαρτίας, τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου.

Νά ἀναφέρουμε μερικά παραδείγματα: Νέοι καί νέες ἀπό χριστιανικές οἰκογένειες πού δέν ἀρνοῦνται τή χριστιανική τους ἰδιότητα, ἐπηρεασμένοι ἀπό τό πνεῦμα τοῦ κόσμου, προτιμοῦν ὡς γάμο τό σύμφωνο συμβίωσης ἤ συζοῦν χωρίς νά κάνουν καθόλου οἰκογένεια. Ἄλλοι γίνονται μέλη σκοτεινῶν ὀργανώσεων, γιά νά βοηθηθοῦν νά ἀναρριχηθοῦν στά ὕπατα ἀξιώματα. Ἄλλοι λένε πώς ἀγαποῦν δῆθεν τόν Θεό, ἀλλά τά χρήματα τά ἀγαποῦν περισσότερο. Προφανῶς μέ τίς ἐπιλογές τους αὐτές εἶναι Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων.

1. Ἔπειτα θά διαβάσουμε τό ὑπόλοιπο ἄρθρο καί θά ρωτήσουμε τά Μέλη: Ποῦ ὀφείλεται αὐτό τό παράδοξο καί θλιβερό φαινόμενο, πού παρατηρεῖται στή ζωή πολλῶν σύγχρονων Χριστιανῶν; (Σκέψεις Μελῶν…) Πρῶτον, δέν ἔχουν ἐκτιμήσει βαθιά τήν ἀξία τῆς Πίστεως. Νομίζουν ὅτι ἡ Πίστη μας εἶναι τό ἴδιο σάν ὅλα τά ἄλλα. Ἀλλά ὁ Χριστός καί ἡ Πίστη μας δέν εἶναι ὅπως ὅλα τά ἄλλα. Χωρίς ἐκεῖνα μποροῦμε νά ζήσουμε. Χωρίς τόν Χριστό δέν μποροῦμε νά ζήσουμε. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή μας: «Ὅταν ὁ Χριστός φανερωθεῖ, ἡ ζωή ἡμῶν…» (Κολασ. γ΄ 4). Δεύτερον, ἐπηρεαζόμαστε ἀρνητικά ἀπό τή δασκάλα τῆς ἀθεΐας, τήν τηλεόραση, ἡ ὁποία ἔβαλε στόχο νά διαλύσει τή θρησκεία, τήν πατρίδα καί τήν οἰκογένεια. Ἐμεῖς δεχόμαστε ὅλα τά παράξενα πού μᾶς σερβίρει, προσπαθώντας νά συμβιβάσουμε τά ἀσυμβίβαστα. Ἀλλά δέν μποροῦμε νά εἴμαστε στό περίπου Χριστιανοί. Δέν μποροῦμε νά κουτσαίνουμε καί ἀπό τά δύο πόδια.

2. Τί ὀφείλουμε νά κάνουμε ὡς διορθωτική κίνηση; (Σκέψεις Μελῶν…) Ὁ αἰώνιος λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι δέν μποροῦμε νά εἴμαστε Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων: «Οὐαί καρδίαις δειλαῖς καί χερσί παρειμέναις καί ἁμαρτωλῷ ἐπιβαίνοντι ἐπί δύο τρίβους» (Σ. Σειρ. β΄ 12). Ἀλίμονο στίς δειλές καρδιές καί στά παραλυμένα χέρια, σ᾿ ἐκείνους πού στήν πρώτη δυσκολία παραλύουν καί τά ἐγκαταλείπουν ὅλα· ἀλίμονο καί στόν ἁμαρτωλό πού βαδίζει σέ δύο δρόμους, μεταπίπτοντας ἀπό τόν δρόμο τοῦ Θεοῦ στόν δρόμο τῆς ματαιότητας. Ἄς διαλέξει ποιός ἀπό τούς δύο δρόμους εἶναι ὁ σωστός κι αὐτόν ἄς ἀκολουθεῖ! Τό νά λέει: «Μέ βολεύει νά ἀκολουθῶ καί τούς δύο δρόμους», «θέλω νά εἶμαι καί μέ τούς δύο κυρίους», εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ὀλέθριο. Ὁ Χριστός μᾶς τό λέει ξεκάθαρα: «Οὐδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. ς΄ 24). Δέν μπορεῖ κανεὶς νά εἶναι δοῦλος σέ δύο κυρίους.

Στά δύσκολα χρόνια πού ζοῦμε, ἄς μήν παρασυρθοῦμε ἀπό τό ὀλέθριο πνεῦμα τοῦ κόσμου τῆς ἁμαρτίας, ἀλλά ἄς ἀκολουθοῦμε μέ ἀφοσίωση τόν Κύριο. Νά μήν ἀφήσουμε νά ξεθωριάσει μέσα μας ἡ Πίστη, ἀλλά νά εἴμαστε παντοῦ καί πάντοτε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ. Νά μήν εἴμαστε συμβιβασμένοι καί νοθευμένοι Χριστιανοί· νά μήν κουτσαίνουμε καί ἀπό τά δύο πόδια· νά μή δουλεύουμε σέ δύο κυρίους· νά μή βαδίζουμε σέ δύο δρόμους, ἀλλά νά εἴμαστε Χριστιανοί ὁλοκληρωτικά δοσμένοι στόν Κύριο καί Θεό μας.

Τό ἑπόμενο θέμα μας θά εἶναι ἀπό τό ἄρθρο «Ὁ ἅγιος Δημήτριος (Γκαγκαστάθης)», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2345/15.1.2026/σελ. 33-34.