10. Ὁ χρόνος ἀλλάζει. Ἐμεῖς; (12-18/1)

Καινούργιος χρόνος ἀνέτειλε, τό 2026 μ.Χ.! Μᾶς χάρισε ὁ πανάγαθος Θεός «τόν νέον ἐνιαυτόν τῆς χρηστότητος αὐτοῦ». Καί ὅλοι εὐχόμαστε νά εἶναι εὐλογημένος ὁ καινούργιος χρόνος. Τό ἔτος 2025 μ.Χ. πού διανύαμε μέχρι τώρα, ἀνήκει πλέον στό παρελθόν. Ὁ χρόνος ἀλλάζει, ἄλλαξε. Ἐμεῖς τί θά κάνουμε; Θά ἀλλάξουμε πρός τό καλύτερο; Αὐτό τό ἐρώτημα θά μᾶς ἀπασχολήσει στό θέμα τοῦ Κύκλου πού θά κάνουμε σήμερα.

1. Θά διαβάσουμε τό Α΄ Μέρος τοῦ ἄρθρου «Ὁ χρόνος ἀλλάζει… Ἐμεῖς;», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2344/1.1.2026/σελ. 1-2, ἕως ἐκεῖ πού λέει «Τί ὡραῖο σύνθημα! Τί δυνατός στόχος!», σελ. 2, στήλη α΄, καί θά ρωτήσουμε τά Μέλη: Ὁ χρόνος ἀλλάζει, μᾶς λέγει τό κύριο ἄρθρο τοῦ Νέου ἔτους. Τί ἔχουμε νά ποῦμε πάνω σ᾿ αὐτό; (Σκέψεις Μελῶν…) Ὁ χρόνος ἀλλάζει. Κάθε δευτερόλεπτο, κάθε ὥρα, κάθε ἡμέρα, κάθε ἑβδομάδα, κάθε μήνας, κάθε χρόνος πού περνάει, δέν ξαναγυρίζει πίσω ποτέ. Ὁ χρόνος μοιάζει σάν ἕνα ποτάμι πού κυλάει καί ἐκβάλλει στήν ἀκτή τῆς αἰωνιότητας. Μοιάζει σάν ἕνας δρομέας πού τρέχει ἀσταμάτητα. Χρόνος εἶναι τό σύντομο παρόν, τό ὁποῖο μόλις μᾶς δοθεῖ, ἔπειτα ἀπό λίγο ὑποχωρεῖ στό παρελθόν. Πόσο ὡραῖα διατυπώνει ὁ Μέγας Βασίλειος στήν «Ἑξαήμερο» αὐτή τή μεγάλη ἀλήθεια! «Τό μέν παρελθόν ἠφανίσθη (ἐξαφανίστηκε), τό δέ μέλλον οὔπω πάρεστι (τό μέλλον δέν ἦλθε ἀκόμη), τό δέ παρόν πρίν ἤ ἀναγνωσθῆναι διαδιδράσκει τήν αἴσθησιν». Τό παρόν, προτοῦ τό καλογνωρίσουμε, δραπετεύει καί ξεφεύγει ἀπό τήν παρατήρηση τῶν αἰσθήσεών μας. Ὁ χρόνος μία μόνο φορά προσφέρεται στόν ἄνθρωπο ὡς δυνατότητα ἀξιοποιήσεως. Δέν μποροῦμε νά ἀναβάλουμε τήν ἀξιο­ποίησή του γιά ἄλλη φορά. Ἔρχεται ὡς πολύτιμη εὐκαιρία καί φεύγει ἀνεπιστρεπτί. Ἄν τόν ἀξιοποιήσουμε, βγαίνουμε κερδισμένοι. Ἄν δέν τόν ἀξιοποιήσουμε, τόν χάνουμε γιά πάντα. Χαμένος χρόνος, χαμένη ζωή. Ἄν ἡ δουλειά δέν γίνει στήν ὥρα της, μπορεῖ νά μή γίνει ποτέ. Πολλές φορές λυπούμαστε ὄχι γιά κάτι πού κάναμε, ἀλλά γιά κάτι πού δέν τό κάναμε στήν ὥρα του. Μετά δυσκόλεψαν τά πράγματα κι ἐνῶ θέλαμε νά τό κάνουμε, δέν μπορούσαμε, διότι δέν εἴχαμε τόν ἀπαιτούμενο χρόνο.

2. Ὁ χρόνος ἀλλάζει λοιπόν. Κι ἐμεῖς ἀλλάζουμε. Μεγαλώνουμε μέ κάθε ἡμέρα πού προστίθεται στήν ἡλικία μας. Πότε ἤμασταν νήπια, πότε γίναμε παιδιά, νέοι, ὥριμοι, μεσήλικες; Πότε γεράσαμε καί ἄσπρισαν τά μαλλιά μας; Ἀλλά τό ἐρώτημα πού τίθεται, δέν εἶναι ἄν ἀλλάζουμε βιολογικά, ἀλλά ἄν ἀλλάζουμε πνευματικά πρός τό καλύτερο. Κάθε ἡμέρα πού κυλάει γινόμαστε καλύτεροι, ἀνώτεροι ἄνθρωποι, ἁγιότεροι; Ἀσφαλῶς ὅλοι ποθοῦμε νά γινόμαστε καλύτεροι. Πῶς ὅμως θά κατορθώσουμε νά ἀλλάξουμε πρός τό καλύτερο; Τί μᾶς λέει τό ἄρθρο νά κάνουμε; (Σκέψεις Μελῶν…)

α) Νά κάνουμε μιά ἀληθινή αὐτοκριτική, γιά νά δοῦμε ποῦ βρισκόμαστε. Νά σταθοῦμε μέ σοβαρότητα καί ὑπευθυνότητα μπροστά στόν χρόνο καί νά ἀνακρίνουμε τόν ἑαυτό μας λέγοντας: Προστέθηκε ἕνας ἀκόμη χρόνος στά χρόνια τῆς ζωῆς μας. Γράψαμε ἄλλες 365 σελίδες τοῦ βιβλίου τῆς ζωῆς μας στόν χρόνο πού πέρασε. Αὐτά πού γράψαμε, ἦταν θετικά ἤ ἀρνητικά; Ἦταν πρός ἔπαινο ἤ πρός καταδίκη μας; Ζήσαμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ; Ὑπακούσαμε στό ἅγιο θέλημά Του; Ἤ μήπως βρισκόμαστε σέ τροχιά ἐκτροπῆς καί ἀποστασίας ἀπό τόν ἅγιο νόμο Του; Κι ἀκόμη νά ἀναλογισθοῦμε: Καθώς κυλοῦν τά χρόνια τῆς ζωῆς μας καί προστίθενται τό ἕνα στό ἄλλο, παρουσιάζουμε ἄραγε τήν ἀνάλογη πρόοδο στήν πνευματική ζωή; Mήπως παραμένουμε στάσιμοι ἤ γινόμαστε χειρότεροι; Αὐτό δέν τό προσέχουμε πολλές φορές κι ἀντί νά ἀλλάζουμε πρός τό καλύτερο, ἀλλάζουμε πρός τό χειρότερο. Κυλοῦν τά χρόνια τῆς ζωῆς μας καί παραμένουμε ἀδιόρθωτοι. Θά κάνουμε λοιπόν τήν αὐτοκριτική μας, ὄχι γιά νά ἀπογοητευθοῦμε, ἀλλά γιά νά μᾶς ὠθήσει σέ νέο ξεκίνημα, σέ νέους ἀγῶνες. Εἶναι θετικό νά γνωρίσουμε βαθύτερα τόν ἑαυτό μας, τήν πορεία μας, τόν ἀγώνα μας. Νά παραδεχθοῦμε τά λάθη μας, τίς ἀδυναμίες καί τά ἐλαττώματά μας καί νά βάλουμε καλύτερη σειρά στήν πνευματική ζωή, τώρα πού διανύουμε τόν καινούργιο χρόνο. Ἔτσι καλλιεργεῖται ὁ ἔσω ἄνθρωπος. Ἔτσι ἀρχίζει ἡ πνευματική καρποφορία, πού γεμίζει μέ χαρά τό ἐσωτερικό μας καί τούς γύρω μας.

β) Νά γεμίσει ἡ ζωή μας μέ Χριστό. Ἀλλά τό κυριότερο πού καλού­μαστε νά κάνουμε στήν καινούργια χρονιά, εἶναι νά βάλουμε ἕνα δυνατό στόχο, νά πάρουμε ἕνα ὡραῖο σύνθημα: «Νά γεμίσει ἡ ζωή μας μέ Χριστό». Αὐτή τήν εὐχή ἔδινε ὁ ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης. Εὐχόταν ὁ νέος χρόνος νά εἶναι γεμάτος Χριστό. Ὑπάρχει κάτι ἀνώτερο ἀπ᾿ αὐτό; Ὅταν ἔχεις τόν Χριστό, ἔχεις τά πάντα. Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β΄ 20). Δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄνθρωπος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Ἡ ζωή μου εἶναι γεμάτη μέ Χριστό. Ζῶ «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ὁ Χριστός εἶναι γιά ἐμένα καί ζωή καί πνοή καί τό φῶς καί τά πάντα. Πόσο ὡραία εἶναι ἡ ζωή μέ τόν Χριστό! «Τοῦ δέ τόν Χριστόν ἔχοντος ἔνοικον, τί γένοιτ’ ἄν μακαριώτερον πώποτε;», ρωτάει ὁ ἱερός Χρυσόστομος (Εἰς τούς ἀνδριάντας, Ὁμιλία Β΄, ΕΠΕ 31, 658). Ὑπάρχει ὡραιότερο πράγμα ἀπό τό νά ἔχουμε ἔνοικο στήν καρδιά μας τόν Χριστό; Νά ἀναπνέουμε τόν Χριστό; Νά εὐωδιάζουμε τόν Χριστό; Νά κάνουμε ὅ,τι θά ἔκανε ὁ Χριστός; Νά λέμε ὅ,τι θά ἔλεγε ὁ Χριστός; Νά πηγαίνουμε ἐκεῖ πού θά πήγαινε ὁ Χριστός; Νά Χριστοποιηθοῦμε λοιπόν! Αὐτός εἶναι ὁ δυνατός στόχος πού καλούμαστε νά βάλουμε στήν καινούργια χρονιά.

Ἔπειτα θά διαβάσουμε τό ὑπόλοιπο ἄρθρο καί θά ποῦμε στά Μέλη: Ὁ δυνατός στόχος πού βάλαμε καί τό ὡραῖο σύνθημα πού πήραμε γιά τήν καινούργια χρονιά, νά γεμίσει ἡ ζωή μας μέ Χριστό, δέν πρέπει νά μείνει μόνο στόχος καί σύνθημα, ἀλλά νά κάνουμε καί τόν ἀγώνα πού χρειάζεται, γιά νά τόν ἐπιτύχουμε. Τί μᾶς λέει τό κύριο ἄρθρο τοῦ Περιοδικοῦ νά κάνουμε; (Σκέψεις Μελῶν…)

α) Νά ἀγωνιζόμαστε «τόν καλόν ἀγῶνα τῆς πίστεως». Μᾶς λέει νά ἐμπιστευθοῦμε τή ζωή μας «ἅπασαν» καί τήν ἐλπίδα στόν Θεό. Νά ἔχουμε Κυβερνήτη τῆς ζωῆς μας τόν Χριστό. Νά Τόν ἀγαπήσουμε πιό πολύ, πιό βαθιά, ἀληθινά. Νά βάλουμε τόν θεῖο Νόμο Του πυξίδα καί ὁδηγό στή ζωή μας. Νά συλλογιζόμαστε καί νά πράττουμε «ὅσα ἐστίν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα», καθώς καί ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀρετή καί ὁποιοδήποτε καλό ἔργο (Φιλιπ. δ΄ 8). Καί στήν πρός Τίτον ἐπιστολή του ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παρακινεῖ νά ἀρνηθοῦμε τήν ἀσέβεια καί τίς ἐπιθυμίες τοῦ μάταιου καί ἁμαρτωλοῦ κόσμου καί νά ζήσουμε στή ζωή αὐτή μέ ἐγκράτεια στόν ἑαυτό μας, μέ δικαιοσύνη πρός τούς γύρω μας ἀνθρώπους καί μέ εὐσέβεια πρός τόν Θεό: «ἵνα ἀρνησάμενοι τήν ἀσέβειαν καί τάς κοσμικάς ἐπιθυμίας σωφρόνως καί δικαίως καί εὐσεβῶς ζήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι» (Τιτ. β΄ 12). Αὐτό τόν στίχο τῆς πρός Τίτον ἐπιστολῆς ἄς κρατήσουμε καί ὡς ἁγιογραφικό Ἀνάγνωσμα τοῦ θέματός μας. Μᾶς παρακινεῖ ὁ στίχος αὐτός νά ζοῦμε κατά Θεόν. Τό ἐπίρρημα «σωφρόνως» μᾶς καλεῖ νά ἐγκρατευόμαστε ὄχι μόνο ἀπό σαρκικά ἁμαρτήματα, ἀλλά καί ἀπό «παντοίου πάθους». Τό ἐπίρρημα «δικαίως» μᾶς καλεῖ νά μήν ἀδικοῦμε κανέναν ἄνθρωπο, ἀλλά νά ἀποδίδουμε στόν καθέναν αὐτό πού τοῦ ἀνήκει καί νά κάνουμε τό καλό σέ ὅλους. Τό ἐπίρρημα «εὐσεβῶς» μᾶς καλεῖ νά εὐλαβούμεθα τόν Θεό, νά τηροῦμε τίς ἐντολές Του, νά Τόν λατρεύουμε «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί νά φιλοτιμούμαστε νά εὐαρεστήσουμε ἐνώπιόν Του. Ἡ προσευχή νά μή λείπει οὔτε μία ἡμέρα ἀπό τό πρόγραμμά μας. Ἡ συμμετοχή μας στά Ἄχραντα Μυστήρια νά εἶναι πιό συχνή, πιό συνειδητή, μέ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στό θεῖο ἔλεος.

β) Νά ἀλλάξουμε ἐμεῖς πρός τό καλύτερο. Ὁ ἱερός Χρυσόστομος λέει ὅτι κάθε ἡμέρα γίνεται καλή ἤ κακή ὄχι ἀπό τή φύση της, διότι δέν διαφέρουν ἡ μία ἡμέρα ἀπό τήν ἄλλη, ἀλλά ἀπό τή δική μας φροντίδα ἤ ἀμέλεια. Ἄν πράττουμε τήν ἀρετή, ἄν ἐργαζόμαστε τό ἀγαθό, ἡ ἡμέρα μας καί ὅλη ἡ χρονιά μας θά εἶναι καλή καί εὐλογημένη. Ἄν ὅμως παραμελοῦμε τήν ἀρετή καί ἐξαρτοῦμε τήν εὐχαρίστησή μας ἀπό τά ξεφαντώματα, θά μείνουμε ἄγευστοι ἀπό ὅλα αὐτά τά ἀγαθά (Λόγος εἰς τάς Καλάνδας, ΕΠΕ 31, 470).

Ἑπομένως δέν θά ἐπαναπαυθοῦμε στό ὅτι ἄλλαξε ἡ χρονιά, ἀλλά θά φροντίσουμε νά ἀλλάξουμε κι ἐμεῖς στήν καινούργια χρονιά, ἀσφαλῶς πρός τό καλύτερο. Εἴμαστε πρόθυμοι νά βαδίζουμε μέ συνέπεια τήν ὁδό τοῦ ἁγιασμοῦ; Εἴμαστε πρόθυμοι νά παλέψουμε μέ ὅλες τίς δυνάμεις τοῦ σκότους καί μέ τόν κακό ἑαυτό μας; Εἴμαστε πρόθυμοι νά ὑποχωροῦμε πρῶτοι ἐμεῖς σέ τυχόν διαφωνίες πού θά παρουσιασθοῦν, βάζοντας στήν ἄκρη φιλοδοξίες καί ἐγωισμούς; Εἴμαστε πρόθυμοι νά ζητήσουμε συγγνώμη ἀπό αὐτούς πού πικραθήκαμε; Καί πόσα ἄλλα μποροῦμε νά κάνουμε στόν ἀγώνα μας! Ἀρκεῖ νά ἀγωνιζόμαστε μέ διάθεση, μέ ζῆλο, μέ φιλότιμο. Θά μᾶς ἐνισχύει καί ἡ πανσθενουργός Χάρις τοῦ Θεοῦ καί ἡ ζωή μας θά πάρει ἀληθινό νόημα καί ἀξία. Ὁ κόσμος θά ὀμορφύνει καί θά φωτισθεῖ ἀπό τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε γιά τό ξεκίνημα κάθε νέας χρονιᾶς: Καλό εἶναι νά σκεφτόμαστε πῶς μποροῦμε νά γίνουμε καλύτεροι Χριστιανοί. Μήν ἀφήσουμε λοιπόν μιά ἀκόμα χρονιά νά φύγει χωρίς νά κάνουμε κάτι διαφορετικό, δυναμικό καί σωτήριο στή ζωή μας.  Ἄς ἀφήσουμε πίσω μας ὅσα μᾶς κρατοῦν δεμένους στή γῆ καί ἄς κάνουμε ἕνα βῆμα μπροστά, γιά νά γίνουμε ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, νά ἀλλάξουμε πρός τό καλύτερο.

Τό ἑπόμενο θέμα μας θά εἶναι ἀπό τό ἄρθρο «Χριστιανοί τῶν δύο δρόμων;», «Ο ΣΩΤΗΡ», τεῦχ. 2338/1.10.2025/σελ. 392-393.