Μεταφορτώσεις
|
Θέμα για τους κυκλάρχες
|
Εἴδαμε στίς προηγούμενες συμμελέτες μας τό θαῦμα τῆς μεταστροφῆς τοῦ Σαούλ καί τή βάπτισή του ἀπό τόν Ἀνανία. Ὁ Σαούλ μέ τή Χάρι καί τήν ἀνεξιχνίαστη σοφία τοῦ Θεοῦ ἔγινε πλέον ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Καί ἀμέσως μετά τή βάπτισή του, «πλήρης Πνεύματος Ἁγίου», ἄρχισε μέ ἐνθουσιασμό τό ἔργο, γιά τό ὁποῖο τόν εἶχε προορίσει ὁ Θεός. Ἡ περικοπή πού θά μελετήσουμε, παρουσιάζει σέ μικρογραφία τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά ἐπιτελοῦσε κατόπιν τό ἔργο του καί τίς ἀντιδράσεις πού θά εἶχε κατά τήν ἐπιτέλεση τοῦ ἔργου αὐτοῦ σέ ὅλη τή μετέπειτα ζωή του. Ὡς κεντρικό θέμα θά μποροῦσε νά τεθεῖ τό παράδειγμα τοῦ Ἀποστόλου ὡς πρότυπο Ἱεραποστολῆς.
Μελέτη περικοπῆς: Πράξ. θ´ 19-25.
1. Ἀφοῦ συνῆλθε ὁ Ἀπόστολος ἀπό τό ἐκπληκτικό γεγονός πού ἔζησε καί συνειδητοποίησε αὐτό πού τοῦ συνέβη, μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ ἄρχισε τό ἱερό ἔργο του. Ποιά ἦταν ἡ πρώτη του κίνηση, σύμφωνα μέ τήν περικοπή μας; Θέλησε νά γνωρίσει τούς Χριστιανούς τῆς Δαμασκοῦ, ἐναντίον τῶν ὁποίων εἶχε ξεκινήσει ἀπό τά Ἱεροσόλυμα. Συναναστράφηκε μέ αὐτούς. Τί θά μπορούσαμε νά σκεφθοῦμε ὡς πρός αὐτό πού ἔκανε ὁ θεοκίνητος Ἀπόστολος; Πρῶτον, ὅτι ξεκινοῦσε τό ἔργο του ταπεινά. Εἶδε, γνωρίζοντας ἀπό κοντά τούς πιστούς τῆς Δαμασκοῦ, σέ πόσο λανθασμένο δρόμο βάδιζε προηγουμένως θέλοντας νά ἐξοντώσει τέτοιους ἁγίους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ. Κατάλαβε πόσο φανατισμένος ἦταν μέ τή μισαλλοδοξία του. Καί σέ ποιό σκοτεινό κλοιό εἶχε σφίξει τήν ψυχή του.
Ἡ ἐπικοινωνία του μαζί τους τόν βοήθησε ἐπίσης νά διαπιστώσει πῶς ἐξαγιάζει ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τούς ἀνθρώπους, πράγμα γιά τό ὁποῖο τόν ἀπέστελλε ὁ Θεός. Πολλοί ἀπό τούς Χριστιανούς τῆς Δαμασκοῦ πού γνώρισε, θά τοῦ εἶπαν ἀσφαλῶς πῶς ἦταν πρίν βαπτισθοῦν καί πῶς τούς βοήθησε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ νά γίνουν τώρα. Ἔβλεπε ὁλοζώντανα τήν ἐπίδραση τοῦ Εὐαγγελίου στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων.
Ἡ ἐπικοινωνία αὐτή μέ τούς Χριστιανούς τῆς Δαμασκοῦ τόν τόνωσε ψυχικά. «Παρεκαλεῖτο τό ἐσωτερικόν του καί ἐνισχύετο ἐν τῇ νέᾳ ζωῇ πληρούμενος ὁλονέν χάριτος». «Ἀδελφός ὑπ᾿ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρά». «Ποία ἀσφάλεια καί ποία παρακίνησις πρός τήν ἐν Χριστῷ ζωήν καί ποία βοήθεια νά εὑρισκώμεθα ἐν μέσῳ ἀδελφῶν καί νά ἀνταλλάσσωμεν μετ᾿ αὐτῶν τά διδάγματα τῆς θρησκευτικῆς μας πείρας!» (Π. Ν. Τρεμπέλας). Αἰσθανόταν ὅτι εἶχε καί πνευματικούς ἀδελφούς κοντά του καί ἔπαιρνε θάρρος, ἦταν βέβαιος ὅτι καί ἄλλοι θά προσεύχονταν γιά τό ἔργο στό ὁποῖο τόν ἀπέστελλε ὁ Θεός.
Τό παράδειγμα αὐτό τοῦ Παύλου, πού ἐκινεῖτο πλέον μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι διδακτικό γιά ὅλους μας. Δέν πρέπει νά ἀπομονωνόμαστε. Κοντά στούς πνευματικούς ἀδελφούς μας βρίσκουμε ἀνάπαυση καί ἀσφάλεια. Καί ἀπό τήν ἐποχή τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τονίζει τούς κινδύνους πού διατρέχει ὁ πιστός, ὅταν εἶναι μόνος καί δέν ἔχει κάποιον ὁμόχυψο ἀδελφό γιά νά ἐπικοινωνήσει καί νά στηριχθεῖ: «ἀγαθοί οἱ δύο ὑπέρ τόν ἕνα… ὅτι ἐάν πέσωσιν, ὁ εἷς ἐγερεῖ τόν μέτοχον αὐτοῦ, καί οὐαί αὐτῷ τῷ ἑνί, ὅταν πέσῃ καί μή ᾖ δεύτερος ἐγεῖραι αὐτόν» (Ἐκκλ. δ´ 9-10). Γι᾿ αὐτό καί ὁ ἴδιος μέ τήν ἐμπειρία τῆς ὠφέλειας τῆς ἐπικοινωνίας μέ πνευματικούς ἀδελφούς ἔγραφε κατόπιν προτρεπτικά στούς πιστούς νά ἔχουν ἀδελφικές σχέσεις ἀγάπης μεταξύ τους καί νά μήν ἐγκαταλείπουν «τήν ἐπισυναγωγήν (=τή συνάντησή τους) ἀλλά νά παρακαλοῦν» (=νά προτρέπουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο στήν πνευματική ζωή (Ἑβρ. ι´ 25).
2. Ποιά ἡ δεύτερη κίνηση τοῦ θεοκίνητου Παύλου; Μετέβη στίς Συναγωγές τῆς Δαμασκοῦ. Γιατί τό ἔκανε αὐτό; Ἁπό ἀγάπη πρός τούς πρώην ὁμοπίστους του, πού βρίσκονταν στήν πλάνη. Εἶχε βρεῖ ὁ ἴδιος τήν πηγή «τοῦ ζῶντος ὕδατος», πού δρόσιζε πλέον τήν ψυχή του, καί ἤθελε νά τήν ὑποδείξει καί σ᾿ αὐτούς. Χωρίς νά ντρέπεται γιά τό ὅτι ἄφησε τόν Ἰουδαϊσμό καί χωρίς νά φοβᾶται τίς τυχόν ἀντιδράσεις τους, «οὐκ ᾐσχύνετο», ἀλλά «διδάσκαλος εὐθέως ἦν» (Ἱερός Χρυσόστομος, ΕΠΕ 15, 584).
Γίνεται ἔτσι παράδειγμα γιά ὅλους μας. Ἐφόσον πιστέψαμε ἀληθινά στόν Χριστό, πρέπει νά κάνουμε τό πᾶν γιά νά Τόν γνωρίσουν καί οἱ ἄλλοι, οἱ γνωστοί μας καί οἱ ἄγνωστοί μας. Εἶναι αὐτό χρέος ἀγάπης πρός Ἐκεῖνον καί πρός ἐκείνους.
Ἀξίζει ὅμως νά δοῦμε τί κήρυσσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ἤθελε μέ τά πρῶτα του κηρύγματα στίς Συναγωγές τῆς Δαμασκοῦ νά συνδέσει τούς ἀκροατές του μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ Ἐκεῖνον τόν Ὁποῖο πολεμοῦσε προηγουμένως καί ὁ ἴδιος. Ἤθελε νά τούς βοηθήσει νά καταλάβουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ καί ὁ μόνος Λυτρωτής καί Σωτήρας τῶν ἀνθρώπων.
Τό ἔργο του αὐτό καί τά κηρύγματά του στίς Συναγωγές τῆς Δαμασκοῦ παρουσιάζουν τόν χαρακτήρα τῆς θεάρεστης Ἱεραποστολῆς. Δέν κήρυσσε τόν ἑαυτό του – τί θά ἔλεγε ἄλλωστε γιά τήν ἕως τότε κατάστασή του; – ἀλλά προέβαλλε τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς τόν μόνο Σωτήρα, διότι εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Νικητής τοῦ Σατανᾶ. Μέ ἀναφορές ἀπό τίς Προφητεῖες, πού τίς γνώριζε πολύ καλά, ἀπεδείκνυε ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἦταν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Καί ἔτσι ἔθετε ὡς θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς τή βασική δογματική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περί τῆς θεότητος τοῦ Ἱδρυτῆ της.
Συγχρόνως παρουσίαζε μέ τόν τρόπο αὐτό καί τή θεμελιακή σημασία πού ἔχουν γιά τή ζωή τῶν πιστῶν τά δόγματα τῆς Πίστεως, γιά τά ὁποῖα ἀργότερα καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔδιναν μάχες. Ἡ πνευματική οἰκοδομή τῆς ψυχῆς μας, ἔλεγε ὁ ἱερός Χρυσόστομος, τότε στερεώνεται σφιχτά καί σταθερά, ὅταν στηρίζεται στά ὀρθά δόγματα καί στή σωστή ζωή. Ἐάν χωλαίνουμε σέ ἕνα ἀπό τά δύο, δέν μπορεῖ νά σταθεῖ τό πνευματικό μας οἰκοδόμημα (ΕΠΕ 2, 46).
3. Τί ἀντιδράσεις εἶχε εὐθύς ἐξαρχῆς τό ἔργο τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου; Οἱ Χριστιανοί ἐνισχύονταν βεβαίως καί συνέχιζαν μέ ἐνθουσιασμό τή ζωή τους, ἀκούγοντάς τον νά κηρύσσει πειστικά τόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς Υἱό τοῦ Θεοῦ, αὐτός πού ἐρχόταν στή Δαμασκό γιά νά τούς συλλάβει. Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως εἶχαν πάθει σύγχυση, διότι μέ τά ἐπιχειρήματα τοῦ Παύλου ἀνατρέπονταν τά ὅσα πίστευαν ἕως τότε γιά τόν Ἰησοῦ τόν Ναζωραῖο. Καί, ὅπως ἦταν φυσικό, βλέποντας ὅτι δέν εἶχαν τί νά τοῦ ἀπαντήσουν καί πῶς νά ἀντικρούσουν τά ὅσα ἔλεγε καί διαπιστώνοντας ὅτι ἀρκετοί πείθονταν καί γίνονταν Χριστιανοί, «ἀπεφάσισαν νά τόν φονεύσουν καταληφθέντες ὑπό μεγάλης μανίας κατ᾿ αὐτοῦ, ὅσην δέν ἐδοκίμαζον δι᾿ οἱονδήποτε ἄλλον κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου» (Π. Ν. Τρεμπέλας).
Εὐθύς ἐξαρχῆς λοιπόν προδιαγράφεται τό σκηνικό τῆς ὅλης ζωῆς τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου: Κήρυγμα μέ ἐνθουσιασμό γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, πίστη ἐκ μέρους τῶν καλοδιάθετων ἀκροατῶν του, ἐνίσχυση καί τοῦ ἰδίου ἀπό αὐτούς, ἀντιδράσεις καί φονικό μένος τῶν ἄλλων. Ἔτσι πέρασε κατόπιν ὅλη τή ζωή του. Τή χαιρόταν ὅμως καί τήν ἀπολάμβανε αὐτή τή ζωή τῶν ἀγώνων γιά τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου. Γι᾿ αὐτό καί ἔγραφε ἀργότερα: «Ἀλίμονό μου ἐάν δέν κηρύσσω τό Εὐαγγέλιο» (βλ. Α´ Κορ. θ´ 16).
Αὐτό πρέπει νά εἶναι φρόνημα καί ὅλων μας σήμερα. Ἐφόσον πιστεύουμε στόν Ἰησοῦ Χριστό ὡς Σωτήρα, πρέπει νά μιλοῦμε γι᾿ Αὐτόν μέ ἐνθουσιασμό, χωρίς κανένα δισταγμό καί φόβο, ὅπου μποροῦμε, παρά τίς τυχόν ἀντιδράσεις. Ἡ ἀλήθεια τελικά θά ἐπικρατήσει, διότι ὑπερνικᾶ πάντοτε (βλ. Α´ Ἔσδρα δ´ 38-41).
4. Νά δοῦμε ὅμως πῶς ἐνήργησαν οἱ πιστοί τῆς Δαμασκοῦ καί ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος, ὅταν ἀντιλήφθηκαν τόν κίνδυνο πού διέτρεχε. Ἐπειδή οἱ φανατικοί Ἰουδαῖοι τῆς Δαμασκοῦ, ἀποφασισμένοι νά τόν φονεύσουν, παραμόνευαν στίς πύλες της μέρα – νύχτα γιά νά μήν τούς διαφύγει, οἱ Χριστιανοί τόν κατέβασαν κρυφά μέ ἕνα κοφίνι ἀπό τό τεῖχος τῆς πόλεως καί διέφυγε τόν κίνδυνο. Ἦταν φώτιση Θεοῦ αὐτή ἡ ἐνέργεια; Μάλιστα, διότι ὁ Παῦλος εἶχε πολύ ἔργο νά ἐπιτελέσει στή ζωή του. Καί θά ἦταν ἀσύνετο νά μείνει ἐκεῖ καί νά συλληφθεῖ. Δέν ἐφοβεῖτο, διότι τό ἔδειξε ὅταν μιλοῦσε μέ ἐνθουσιασμό στίς Συναγωγές. Δέν ἔπρεπε ὅμως νά ἐκθέτει μόνος του περισσότερο σέ κίνδυνο τόν ἑαυτό του. Τί διδασκόμαστε ἀπό αὐτό; Ὅτι δέν πρέπει νά ἐκθέτουμε τόν ἑαυτό μας σέ κίνδυνο ὑπερεκτιμώντας τίς δυνάμεις μας.
ΣΥΝΘΗΜΑ: «Εὐθέως ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐκήρυσσε τόν Ἰησοῦν» (Πράξ. θ΄ 20).
