Ἐθνικά

Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν πατρίδα ὅ­που γεννήθηκε, εἶδε τὸ φῶς τοῦ ἥ­λιου, ἔκανε τὰ πρῶτα του βήματα. Μιὰ πατρίδα στὴν ὁποία τὸν ἔταξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος ἐξαρχῆς «ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ» (Δευτ. λβ΄ [32] 8)· καθόρισε τὰ σύνορα τῶν ἐθνῶν σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμὸ…
Η Ἰανουαρίου 1822. Ὕστερα ἀπὸ τέσσερις αἰῶνες σκλαβιᾶς τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος διὰ τῶν νομίμων ἐκπροσώπων του στὴν Α΄ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, διακηρύττει ἐπίσημα «ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν πολιτικὴν αὐτοῦ ὕπαρξιν καὶ ἀνεξαρτησίαν». Συγχρόνως ἀποφασίζει τὴν καθιέρωση ἑνιαίας σημαίας, ἡ ὁποία ὁρίζεται νὰ εἶναι γαλανόλευκη καὶ νὰ φέρει τὸ σύμβολο…
Ὅταν μετὰ τὰ μεσάνυχτα τῆς 27ης πρὸς 28η Ὀκτωβρίου 1940 ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργὸς Ἰωάννης Μετα­ξᾶς, μόνος μέσα στὸ σαλόνι τῆς κατοικίας του στὴν Κηφισιά, ἀντιμέτωπος μὲ τὸν Ἰταλὸ πρέσβη, δήλωνε ἄρνηση στὶς ἰταμὲς ἀπαιτήσεις - προκλήσεις τοῦ τελεσιγράφου τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας, ἡ πράξη του αὐτὴ δὲν ἀντικατόπτριζε μόνο προσωπικὲς ἐπιλογές·…
   Ὅταν ὁ Παλαιολόγος τῶν θρύλων ἔπεφτε στὴ ματωμένη Πύλη τοῦ Ρωμανοῦ, ἅρπαξαν τὶς δικέφαλες σημαῖες οἱ δοξασμένοι τῶν χίλιων τόσων χρόνων ἀετοὶ καὶ τὶς κυμάτισαν στ᾿ ἄπαρτα κάστρα τῶν βουνῶν. Ἔτσι ὅπως τὸ δήλωσε στὸν Ἅμιλτον τὸ «τρελιοντάρι» τοῦ Μωριᾶ:   «Μίαν φοράν, ὅταν ἐπήραμεν τὸ Ναύπλιον, ἦλθε ὁ Ἅμιλτον…
    Τρεῖς ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴ μεγάλη γιορτὴ τῆς χριστιανοσύνης ἡ Ἑλλάδα χρεωκόπησε. Τρεῖς ἡμέρες πρὶν ἀ­πὸ τὴ μητρόπολη τῶν ἑορτῶν ἡ πατρίδα μας ὑπέστη δεινὴ πτώχευση. Δὲν πτώχευσαν οἱ τράπεζες τώρα, τὰ πιστωτικά μας ἱδρύματα. Δὲν πτώχευσαν τὰ ταμεῖα τῶν διαφόρων ἀσφαλιστικῶν ὀργανισμῶν ἢ συνεταιρισμῶν. Δὲν πτώχευσαν με­γάλες…
    Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πορείας του στὴν ἔρημο ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραὴλ στάθμευε σὲ ὁρισμένα σημεῖα τῆς ἐρήμου. Τελευταῖα ἦρθαν κοντὰ στὸν Ἰορδάνη ποταμό, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν πόλη Ἱεριχώ, καὶ στρατοπέδευσαν ἐκεῖ. Τὸ μέρος αὐτὸ συνόρευε μὲ τὴ γῆ τῶν Μωαβιτῶν.    Ὁ Βαλάκ, βασιλιὰς τῶν Μωαβιτῶν, ἀντὶ…
    Ἡ λιτὴ ἀπάντηση τοῦ τότε πρωθυ­πουργοῦ τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Μεταξᾶ στὸν πρεσβευτὴ τῆς Ἰ­­τα­λίας τὴν αὐγὴ τῆς 28ης ­Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 σημείωσε ἀνεξίτηλα στὴν ἱστορία τῆς ὑδρογείου μιὰ ἱστορικὴ ­καμπή. Ἄλ­­λα­ξε τὸ ἦθος τοῦ πολέμου τῶν ­πέν­τε ἠπείρων. Ἡ ­ἀπήχηση τοῦ ΟΧΙ δὲν συγ­κλόνισε μόνο τὸν ­εὐρωπαϊκὸ χῶρο.…
   Ὅταν ἀνοίγει τὰ φτερά του, τὸ δά­­­σος σωπαίνει. Ἡ σκιά του ἁ­­­πλώνεται σὰ μαῦρο σύννεφο στὶς ὀρθοπλαγιὲς τῶν βουνῶν. Ἔπειτα ἀρχίζει νὰ ἀνεβαίνει. Ἀργά… μεγαλόπρεπα, κάνοντας κύκλους τεράστιους. Μικραίνει. Ἀνεβαίνει κι ὅλο ­μικραίνει… καὶ ἡ σκιά του χάνεται. Ἕως ὅτου καὶ ὁ ἴδιος γίνεται ἕνα μικρό-μικρὸ ­σημαδάκι στὸν ἀπέραντο…
Σελίδα 1 από 4

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών