Θεία Λατρεία

Ποιὸς μπορεῖ ἀξίως νὰ ὑμνήσει καὶ νὰ ἐγκωμιάσει τὴν Κεχαριτωμένη Μαριάμ; Πράγματι κανείς. Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ στέκεται ἐκστατικὸς ἐνώπιον τοῦ παρθενικοῦ κάλλους της καὶ δὲν βρίσκει τὰ κατάλληλα λόγια γιὰ νὰ τὴν ἐπαινέσει ἀξίως καὶ ὅπως ἁρμόζει στὴν πάσης ἡλιακῆς ἀκτίνος καθαροτέρα Μαριάμ, ὅπως ψάλ­­λουμε στὸ θαυμάσιο…
«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι», φωνάζει ἱκετευτικὰ μέσα στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του ὁ ἁμαρτωλὸς Τελώνης. «Ἥμαρτον, πάτερ!», ψελλίζει κι ὁ ἄσωτος υἱός, ὅταν ἐπιτέλους ἐπιστρέφει στὸ σπίτι τοῦ πατέρα. «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα...», παρακαλεῖ κι ὁ κάθε πιστὸς ποὺ βιώνει τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀναζητᾶ τὴ σωτήρια…
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ὅπως τὸν ἐκφράζει ὁ ἱερὸς Ψαλμωδός, ἀπαιτεῖ ἀπὸ τὸν καθένα μας πολλὴ προσοχή, ζῆλο καὶ προθυμία. Ἐπειδὴ οἱ εὐσεβεῖς Ἰουδαῖοι θυμήθηκαν καὶ ὁμολόγησαν ὅτι ἡ βοήθειά τους θὰ ἔλθει μόνο ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Κύριο, ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς παρακινεῖ καὶ συμβουλεύει: «Μὴ δῴης εἰς σάλον τὸν πόδα…
Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς στὸν ὑπέροχο εἰ­κοστὸ δεύτερο (κβ΄) Ψαλμὸ παρου­σιάζει τὸν Κύριο ὡς Καλὸ Ποιμένα, ποὺ ποιμαίνει μὲ ἀγάπη καὶ στοργὴ τὰ λογικὰ πρόβατά Του καὶ φροντίζει τίποτε νὰ μὴ μᾶς λείψει: «Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει» (στίχ. 1). Μία ἀπὸ τίς ὡραιότερες ἀπεικονίσεις ποὺ χρησιμοποιεῖ εἶναι αὐτὴ…
Μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται στὰ σπάργανα. Οἱ πρῶ­τες μέρες ζωῆς καὶ δράσεώς της. Καὶ δὲν ἄργησαν νὰ φανοῦν οἱ ἀντιδράσεις. Συλλαμβάνονται οἱ Ἀπόστολοι τὴν ὥρα ποὺ κήρυτταν στὸ Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων. Οἱ ἀντιδράσεις πολλές, ἡ ἐντολὴ σαφής: νὰ μὴν κηρύττουν, νὰ μὴ διδάσκουν καὶ κατηχοῦν τὸν λαό. Ἀλλὰ…
Ὁ 120ὸς Ψαλμὸς ἀνταποκρίνεται στὸν χαρακτηρισμὸ «ἀναβαθμοὶ» τῆς ὠ­δῆς αὐτῆς, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον Ψαλμό. Διότι σχεδὸν σὲ κάθε στίχο του εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἐμφανὲς τὸ κλιμακωτὸ σχῆμα καὶ ὁ προοδευτικὸς ρυθμός. Λέει π.χ.: «ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου· ἡ βοήθειά μου παρὰ Κυρίου» (στίχ. 1-2). «Μηδὲ νυστάξει ὁ φυλάσσων…
Μελετώντας τοὺς Ψαλμοὺς διακρίνει κανεὶς σπουδαῖες ἀλήθειες γιὰ τὴ ζωή μας. Στὸν 33ο Ψαλμὸ διαβάζουμε τὰ ἑξῆς: «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ». Πλούσιοι κατάντησαν στὴ φτώχεια καὶ πείνασαν, ὅσοι ὅμως ζήτησαν μὲ πόθο τὸν Κύριο καὶ στήριξαν σ’ Αὐτὸν τίς ἐλπίδες τους,…
Δὲν ἔφθανε ἡ μακρὰ ξενιτειὰ τοῦ εὐσεβοῦς Ψαλμωδοῦ λόγῳ τῆς αἰχμαλωσίας. Δὲν ἔφθανε ἡ ἀναγ­καστικὴ συνοίκησή του μὲ τοὺς βδελυρούς, δολίους καὶ ἀδίκους Κηδαρινούς, ἀπογόνους τοῦ δευτέρου γιοῦ τοῦ Ἰσμαήλ· ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ ζεῖ καὶ μὲ ἀνθρώπους σκληροὺς καὶ ἐριστικούς, οἱ ὁποῖοι μισοῦσαν τὴν εἰ­ρήνη. Παραπονεῖται: «Μετὰ τῶν μι­σούν­των τὴν…
Σελίδα 1 από 7

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών