Πνευματική ζωή

   Ἦταν παράδοξη συγκυρία. Ἀ­­­π’ ἔξω χαλοῦσε ὁ κόσμος. Τὸ πλῆθος ἀ­­­­­­ναρίθμητο. ­Μικροὶ καὶ ­με­γάλοι, ἄνδρες καὶ ­γυναῖκες ­βά­­­διζαν ἀρ­γά, ἀνέμιζαν λoγιῶν-λογιῶν σημαῖες, ὕ­­­­ψωναν ἐντυπωσιακὰ ­συν­θήματα καὶ κραύγαζαν ὅλοι ­ρυθμικὰ τὰ λόγια ποὺ μετέδιδαν μὲ πάθος οἱ ντουντοῦκες. Εἶ­χαν αἰτήματα μεγάλα. Καὶ δίκαια. Κραύγαζαν τὸν πόνο τους γιὰ τὶς δουλειὲς…
   Ζοῦμε σὲ μέρες ἀποστασίας ὰπὸ τὴ συνειδητὴ ὀρθόδοξη ζωή. Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ θρησκευ­τικοῦ συγκρητισμοῦ, μιὰ καὶ πλέον καὶ τὰ σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας ἀλλὰ καὶ ἡ αὐξανόμενη συνύπαρξη μὲ ἀνθρώπους ἄλλων θρησκευμάτων ἀλλοιώνουν τὸ Ὀρθόδοξο κριτήριό μας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ κυριαρχεῖ στοὺς περισσότερους ἀνθρώπους ἡ ἀντίληψη ὅτι οἱ ποικίλες ἀρετὲς…
   Πολλοὶ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἁμαρτήματά τους, ἐ­­­πικαλοῦνται τὸ ὅτι γεν­νήθηκαν ἄν­θρωποι. Τοὺς ἀκοῦμε νὰ λέ­νε: ­«Ἄνθρωποι εἴμαστε, σφάλματα κάνουμε».   Βεβαίως κανεὶς δὲν ἀρνεῖται ὅτι εἴμαστε ἄνθρωποι καὶ κάνουμε σφάλματα. Μετὰ τὴν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων «ἠσθένησεν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις», καὶ εἰσόρμησαν μέσα μας τὰ πάθη. Ἡ διάνοιά μας…
   Ἐθεωρήθησαν αἱ πορεῖαί σου, ὁ Θε­ός, αἱ πορεῖαι τοῦ Θεοῦ μου τοῦ βασιλέως τοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ» (Ψαλ. ξζ΄ [67] 25).   Ὁ θεόληπτος Δαβίδ, σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δυσνόητα λυρικὰ ποιήματά του, τὸν 67ο Ψαλμό, χαράσσει καὶ τὸν πιὸ πάνω στίχο. Τὶς εἴδαμε τὶς πορεῖες σου, Θεέ, ­γράφει,…
   Ὁ βασιλιὰς Δαβὶδ ἀντιμετώπισε πο­­­λὺ μεγάλη δοκιμασία, ὅταν ἐ­­πα­­νε­στάτησε τὸ παιδί του, ὁ ὑ­­­περή­φα­νος καὶ φιλόδοξος Ἀβεσσαλώμ. Τὸν πρόδωσε καὶ ὁ καλύτερος συνεργάτης του, ὁ Ἀχιτόφελ. Τὸν πρόδωσαν καὶ ἄλλοι ἐπίδοξοι ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ τὴ χαώδη κατάσταση ποὺ δημιουργήθηκε καὶ ἐπιχείρησαν ὅλοι μαζὶ νὰ ἀνατρέψουν τὸν βασιλιά.…
  Ὅἱ Ἰσραηλίτες μόλις εἶχαν βγεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, καὶ ­ἔλαβαν πάλι πείρα τῆς στοργικῆς κηδεμονίας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν, ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖ­­ξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός» (Ἐξ. ιγ´ 21).   Στὸ ταξίδι τους μέσα στὴν ἔρημο τοὺς συνόδευε ἕνας τεράστιος…
   Ὅταν πρόκειται νὰ ταξιδέψουμε γιὰ λίγες ἢ περισσότερες μέρες, ἑτοιμαζόμαστε προσ­εκτικὰ καὶ ἤρεμα, ὥστε νὰ μὴ μᾶς λείπει τίποτε κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς ἀναχωρήσεώς μας.   Δὲν κάνουμε νευρικές, βεβιασμένες κι­νήσεις, γιὰ νὰ μὴ διακινδυνεύσουμε ἐξ αἰτίας τῆς βιασύνης νὰ λησμονήσου­με νὰ πάρουμε μαζί μας κάτι ἀπολύτως ἀπαραίτητο, κάποτε καὶ…
   Ὅταν ἀκοῦμε τὴ λέξη ­«εὐλάβεια», ὁ νοῦς μας τρέχει στὸ Θεό, στὸν ἱερὸ Ναό, σὲ ὧρες λατρεί­ας καὶ προσευχῆς, σὲ κάτι ἱερὸ καὶ ἅγιο. Καὶ εἶ­­ναι σωστό. Διότι εὐλάβεια εἶναι αὐτὴ ἡ τιμή, ὁ βαθὺς σεβασμὸς τὸν ὁ­­­ποῖο αἰσθάνεται ὁ ἄνθρωπος πρὸς τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ πρωτίστως καὶ ἔπειτα…

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών