ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (13/6)

Ἀπόστολος: ἡμέρας, Τρ. β΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Ῥωμ. δ΄ 4-12)

4 τῷ δὲ ἐργαζομένῳ ὁ μι­­­­­σθὸς οὐ λογίζεται κατὰ χά­ριν, ἀλλὰ κατὰ ὀφείλημα· 5 τῷ δὲ μὴ ἐργαζομένῳ, πιστεύοντι δὲ ἐπὶ τὸν δι­καιοῦντα τὸν ἀσεβῆ, λογίζεται ἡ πίστις αὐτοῦ εἰς δικαιοσύνην, 6 καθάπερ καὶ Δαυῒδ λέγει τὸν μακαρισμὸν τοῦ ἀν­θρώπου ᾧ ὁ Θεὸς λογίζεται δικαι­οσύνην χωρὶς ἔργων· 7 μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκα­λύ­φθησαν αἱ ἁμαρτίαι· 8 μακάριος ἀνὴρ ᾧ οὐ μὴ λογίσηται Κύριος ἁμαρτίαν. 9 ὁ μακαρισμὸς οὖν οὗτος ἐπὶ τὴν περιτομὴν ἢ καὶ ἐπὶ τὴν ἀκροβυστίαν; λέγομεν γὰρ ὅτι ἐλογίσθη τῷ Ἀβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην. 10 πῶς οὖν ἐλογίσθη; ἐν περιτομῇ ὄντι ἢ ἐν ἀκρο­βυστίᾳ; οὐκ ἐν περι­τομῇ, ἀλλ᾿ ἐν ἀκροβυ­στίᾳ· 11 καὶ σημεῖον ἔλαβε περι­τομῆς, σφραγῖδα τῆς δι­­και­ο­σύνης τῆς πίστεως τῆς ἐν τῇ ἀκροβυστίᾳ, εἰς τὸ εἶναι αὐτὸν πατέρα πάντων τῶν πιστευόντων δι᾿ ἀκρο­βυστίας, εἰς τὸ λογι­σθῆναι καὶ αὐτοῖς τὴν δικαιοσύνην, 12 καὶ πατέρα περιτομῆς τοῖς οὐκ ἐκ περιτομῆς μό­νον, ἀλλὰ καὶ τοῖς στοι­χοῦ­σι τοῖς ἴχνεσι τῆς ἐν τῇ ἀ­κρο­βυστίᾳ πίστεως τοῦ πα­τρὸς ἡμῶν Ἀβραάμ.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

4 Ἀντίθετα ὅμως σέ κάθε ἐργαζόμενο ὁ μισθός τῆς ἐργασίας του δέν θεωρεῖται χάρη, ἀλλά χρέος πού τοῦ ὀφείλεται. 5 Σ’ ἐκεῖνον ὅμως πού δέν ἔχει νά ἐπιδείξει ἔργα, πιστεύει ὅμως στό Θεό, ὁ ὁποῖος δικαιώνει καί σώζει ἀκόμη καί τόν ἀσεβή, ἡ πίστη του λογαριάζεται τόσο πολύ, ὥστε ὁ Θεός τόν ἀναγνωρίζει ὡς δίκαιο γιά τήν πίστη του αὐτή. 6 Τό ἴδιο καί ὁ Δαβίδ διακηρύττει τό ἐγκώμιο τῆς μακαριότητος τοῦ ἀνθρώπου τόν ὁποῖο ὁ Θεός ἀναγνωρίζει ὡς δίκαιο χωρίς νά ἀποβλέπει σέ ἔργα: 7 Πανευτυχεῖς, λέει, εἶναι ἐκεῖνοι τῶν ὁποίων συγχωρήθηκαν οἱ παρανομίες καί σκεπάστηκαν οἱ ἁμαρτίες. 8 Πανευτυχής εἶναι ὁ ἄνθρωπος στόν ὁποῖο ὁ Κύριος δέν θά λογαριάσει καμία ἁμαρτία. 9 Ὁ μακαρισμός λοιπόν αὐτός ἀνήκει μόνο στούς Ἰου­δαίους, πού ἔχουν περιτομή, ἤ καί στούς ἀπερίτμη­τους ἐθνικούς; Καί στούς ἐθνικούς. Διότι, ὅπως διδασκόμαστε ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, λέμε ὅτι λογαριάσθηκε στόν Ἀβραάμ ἡ πίστη του ὡς δικαιοσύνη. 10 Πότε λοιπόν τοῦ λογαριάσθηκε; Ὅταν εἶχε περιτμη­θεῖ ἤ ὅταν ἦταν ἀκόμη ἀπερίτμητος; Ὄχι ὅταν εἶχε περιτμηθεῖ, ἀλλά ὅταν ἦταν ἀπερίτμητος. 11 Καί ἔλαβε ἐξωτερικό σημάδι τήν περιτομή σάν σφρα­γίδα πού βεβαίωνε τή δικαίωσή του ἀπό τήν πίστη πού εἶχε δείξει ὅταν ἦταν ἀκόμη σέ κατάσταση ἀκροβυστίας. Κι ἔγινε ἔτσι αὐτός πνευματικός πατέρας ὅλων ἐκείνων πού εἶναι ἀπερίτμητοι καί πιστεύουν, γιά νά λογαριασθεῖ καί σ’ αὐτούς ἡ δικαίωση. 12 Ἀλλά ἔγινε καί πατέρας ἐκείνων τῶν Ἰουδαίων πού ἔχουν ὄχι μόνο τή σαρκική περιτομή, ἀλλά καί ἀκο­λου­θοῦν τά ἴχνη τῆς πίστεως πού ἔδειξε ὁ ἴδιος ὁ πατέρας μας Ἀβρα­άμ ὅταν ἦταν ἀκόμη ἀπερίτμητος.

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών