ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ (19/4)

Ἀπόστολος Τετάρτης Διακαινησίμου (Πραξ. β΄ 22-38)

22 Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, ἀκούσατε τοὺς λόγους τού­τους. Ἰησοῦν τὸν Ναζω­ραῖον, ἄνδρα ἀπὸ τοῦ Θεοῦ ἀπο­δεδειγμένον εἰς ὑμᾶς δυνάμεσι καὶ τέρασι καὶ σημείοις οἷς ἐποίησε δι᾿ αὐτοῦ ὁ Θεὸς ἐν μέσῳ ὑμῶν, καθὼς καὶ αὐτοὶ οἴδατε, 23 τοῦτον τῇ ὡρισμένῃ βουλῇ καὶ προγνώσει τοῦ Θεοῦ ἔκδοτον λαβόντες, διὰ χειρῶν ἀνόμων προσπήξαντες ἀνείλετε· 24 ὃν ὁ Θεὸς ἀνέστησε λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ θα­­­νά­του, καθότι οὐκ ἦν δυνατὸν κρατεῖσθαι αὐτὸν ὑπ᾿ αὐτοῦ. 25 Δαυῒδ γὰρ λέγει εἰς αὐ­τόν· προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παν­­τός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν ἵνα μὴ σαλευθῶ. 26 διὰ τοῦτο εὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκη­νώσει ἐπ᾿ ἐλπίδι, 27 ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδου οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν. 28 ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς, πληρώσεις με εὐ­φρο­σύνης μετὰ τοῦ προσώπου σου. 29 Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐξὸν εἰπεῖν μετὰ παρρησίας πρὸς ὑμᾶς περὶ τοῦ πατριάρχου Δαυῒδ ὅτι καὶ ἐτελεύτησε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνῆμα αὐ­τοῦ ἐστιν ἐν ἡμῖν ἄχρι τῆς ἡμέρας ταύτης. 30 προφήτης οὖν ὑπάρχων, καὶ εἰδὼς ὅτι ὅρκῳ ὤμοσεν αὐτῷ ὁ Θεὸς ἐκ καρποῦ τῆς ὀσφύος αὐτοῦ τὸ κατὰ σάρκα ἀναστήσειν τὸν Χριστὸν καθίσαι ἐπὶ τοῦ θρόνου αὐ­τοῦ, 31 προϊδὼν ἐλάλησε πε­ρὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χρι­στοῦ ὅτι οὐ κατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου οὐδὲ ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδε διαφθοράν. 32 τοῦτον τὸν Ἰησοῦν ἀνέ­στησεν ὁ Θεός, οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες. 33 τῇ δεξιᾷ οὖν τοῦ Θεοῦ ὑψωθείς, τήν τε ἐπαγγελίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λα­βὼν παρὰ τοῦ πατρός, ἐξέ­χεε τοῦτο ὃ νῦν ὑμεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε. 34 οὐ γὰρ Δαυῒδ ἀνέβη εἰς τοὺς οὐρανούς, λέγει δὲ αὐτός· εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου, κάθου ἐκ δεξιῶν μου 35 ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. 36 ἀσφαλῶς οὖν γινωσκέτω πᾶς οἶκος Ἰσραὴλ ὅτι καὶ Κύριον καὶ Χριστὸν αὐ­τὸν ὁ Θεὸς ἐποίησε, τοῦ­τον τὸν Ἰησοῦν ὃν ὑμεῖς ἐσταυ­ρώσατε. 37 Ἀκούσαντες δὲ κατενύγησαν τῇ καρδίᾳ, εἶπόν τε πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· τί ποιήσομεν, ἄνδρες ἀδελ­φοί; 38 Πέτρος δὲ ἔφη πρὸς αὐ­­­­τούς· μετανοήσατε, καὶ βαπτι­σθήτω ἕκαστος ὑ­μῶν ἐπὶ τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χρι­στοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρ­τιῶν, καὶ λήψεσθε τὴν δω­ρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

22 Ἄνδρες, ἀπόγονοι τοῦ εὐλογημένου Ἰσραήλ, ἀκοῦ­στε τούς λόγους αὐτούς πού θά σᾶς πῶ: Ποιός ἦταν ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, αὐτός ὁ ἄνδρας πού ἔζησε ἀνά­με­σά σας, σᾶς τό ἀπέδειξε ὄχι κάποιος ἄνθρωπος ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Σᾶς τό ἀπέδειξε μέ δυνάμεις καί καταπληκτικά ἔργα καί ἀποδεικτικά θαύματα πού ἔκανε διαμέσου αὐτοῦ ὁ ἴδιος ὁ Θεός ἀνάμεσά σας, ὅπως καί ἐσεῖς οἱ ἴδιοι τό γνωρίζετε. 23 Αὐτόν ὅμως τόν Ἰησοῦ, πού σᾶς παραδόθηκε ἀπό τόν προδότη σύμφωνα μέ τήν ὁρισμένη ἀπόφαση καί πρό­­­γνωση τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τόν πιάσατε, τόν καρφώσα­τε στό σταυρό καί τόν θανατώσατε παραδίδοντάς τον νά σταυρωθεῖ ἀπό τούς Ρωμαίους στρα­­τιῶτες, οἱ ὁποῖ­οι ἦταν ἐθνικοί καί ξένοι ἀπό τό Νόμο. 24 Αὐτόν ὅμως ὁ Θεός τόν ἀνέστησε καί ἔλυσε τίς λύπες πού τοῦ προξένησε ὁ θάνατος, διότι σύμφωνα μέ τίς προ­φη­τεῖες δέν ἦταν δυνατόν νά τόν κρατήσει ὁ θά­νατος. 25 Καί δέν ἦταν δυνατόν νά μείνει νεκρός, διότι ὁ Δαβίδ λέει γι’ αὐτόν: Ἐγώ ὁ Μεσσίας ἔβλεπα πάντοτε μπροστά μου τόν Κύριο. Τόν ἔβλεπα νά εἶναι στά δεξιά μου ἕτοιμος νά μέ προστατεύσει, γιά νά μήν ἀνησυχῶ καί κλονισθῶ ἀπό ὁποιονδήποτε φόβο ἤ κίνδυνο. 26 Κι ἐπειδή αἰσθάνομαι τόν Θεό στά δεξιά μου ἕτοι­μο νά μέ προστατεύσει, γι’ αὐτό πλημμύρισε μέ εὐ­φρο­­­σύ­­­­­νη ἡ καρ­­διά μου, καί ἡ γλώσσα μου δι­α­λάλησε τή μεγάλη μου χαρά. Ἀλ­λά ἀκόμη καί τό σῶμα μου τήν ὥρα τοῦ θανάτου θά ἀνα­­παυθεῖ καί θά ἡσυ­χά­σει στόν τάφο, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι γρήγορα θά ἀνα­στηθεῖ. 27 Διότι δέν θά ἐγκαταλείψεις τήν ψυχή μου νά μείνει γιά πολύ χρόνο στόν τόπο τοῦ Ἅδη, οὔτε θά ἐπι­τρέψεις νά πάθω στό σῶμα μου τή φθορά καί τήν ἀπο­σύν­θεση τοῦ τάφου ἐγώ, ὁ ἅγιός σου, πού εἶμαι τελείως ἀφο­σιω­μέ­νος σέ σένα. 28 Μοῦ ἔδειξες καί μοῦ φανέρωσες τούς δρόμους πού ἀπό τόν τάφο, ὅπου γιά λίγο καιρό θά παραμείνω, ὁδη­γοῦν στήν ἀληθινή καί μακαρία ζωή. Θά μέ γεμίσεις μέ εὐφροσύνη, ὅταν θά μέ ἀνυψώσεις καί θά μέ πάρεις μα­ζί σου στούς οὐρανούς, γιά νά ἀπολαμβάνω καί ὡς ἄν­θρωπος τή δόξα τοῦ προσώπου σου. 29 Ἄνδρες ἀδελφοί, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ νά σᾶς πῶ ἐλεύ­θερα γιά τόν πατριάρχη Δαβίδ, ὁ ὁποῖος εἶπε τήν προ­φη­τεία αὐτή, ὅτι αὐτός καί πέθανε καί ἐνταφιάστηκε, καί τό μνη­­μεῖο του εἶναι ἀνάμεσά μας ἐδῶ στά Ἱεροσόλυμα μέ­χρι σήμερα. Δέν ἐφαρμόζεται λοιπόν ἡ προφητεία αὐτή στό Δαβίδ, πού παραμένει νεκρός καί θαμμένος μέχρι σήμερα. 30 Ἀλλά ὁ Δαβίδ, προικισμένος μέ μόνιμο χάρισμα προφητείας καί γνωρίζοντας ὅτι ὁ Θεός τοῦ ὑποσχέθηκε μέ ὅρκο ὅτι ἀπό κάποιο ἀπόγονο τῶν σπλάχνων του, τήν Παρθένο Μαρία δηλαδή, θά ἀναστήσει ὡς πρός τήν ἀνθρώπινη φύση του τόν Χριστό, γιά νά καθίσει πάνω στό θρόνο του ὡς πραγματικός καί αἰώνιος βα­­σιλιάς, 31 προεῖδε τά μέλλοντα καί μίλησε προφητικά γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δέν ἐγκαταλείφθηκε ἡ ψυχή τοῦ Κυρίου στόν τόπο τοῦ Ἅδη, οὔτε τό σῶμα του εἶδε τή φθο­ρά καί τήν ἀποσύνθεση τοῦ τάφου. 32 Αὐτόν τόν Ἰησοῦ, γιά τόν ὁποῖο σᾶς μίλησα, τόν ἀνέ­στησε ὁ Θεός ἀπό τούς νεκρούς, κι ὅλοι ἐμεῖς εἴμα­στε μάρτυρες τοῦ γεγονότος αὐτοῦ τῆς Ἀναστά­σε­ως. 33 Ἀφοῦ λοιπόν ὁ Ἰησοῦς μετά τήν Ἀνάστασή του ἀνυ­ψώ­­θηκε μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ στόν οὐρανό καί πῆρε ἀπό τόν Πατέρα του τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού ὑπο­σχέ­­θηκε σέ μᾶς τούς ἀποστόλους ὅτι θά μᾶς ἔστελνε, μᾶς πλημ­μύρισε μέ τίς δωρεές καί τίς ὑπερφυσικές αὐτές ἐνέρ­­γειες πού ἐσεῖς βλέπετε καί ἀκοῦτε. 34 Ἀλλά καί γιά τήν ἀνύψωση αὐτή τοῦ Ἰησοῦ στόν οὐ­ρανό μίλησε προφητικά ὁ Δαβίδ, καί οἱ προφητικοί του αὐτοί λόγοι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνα­φέ­ρο­νται στόν ἴδιο ἀλλά στόν Ἰησοῦ. Διότι ὁ Δαβίδ δέν ἀνέ­βηκε στούς οὐρανούς· λέει ὅμως ὁ ἴδιος: Εἶπε ὁ Κύριος καί Θεός στό Μεσσία, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαια ἀπό­γονός μου ὡς ἄν­θρωπος, ἀλλά συγχρόνως ὡς Θεός εἶναι καί Κύριός μου: Κάθισε στά δεξιά μου, γιά νά ἀπολαμβάνεις καί ὡς ἄνθρωπος μοναδικές θεϊκές τιμές, 35 ὡσότου ὑποτάξω τελείως σέ σένα τούς ἐχθρούς σου καί τούς βάλω νικημένους κάτω ἀπό τά πόδια σου σάν βάθρο, πάνω στό ὁποῖο θά πα­τᾶς. 36 Ἄς γνωρίζει λοιπόν μέ σιγουριά καί βεβαιότητα ὅλο τό γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν ὅτι αὐτόν ἀκριβῶς τόν Ἰη­­σοῦ, τόν ὁποῖο ἐσεῖς σταυρώσατε, ὁ Θεός τόν ἀνέδειξε καί τόν ἐγκατέστησε Κύριο καί Χριστό, διότι ἔδωσε καί στήν ἀνθρώπινη φύση του κάθε ἐξουσία καί βα­σι­­λι­­­κή δόξα. 37 Ἀφοῦ λοιπόν τά πλήθη ἄκουσαν τό λόγο αὐτό, συναισθάνθηκαν τήν ἐνοχή τους κι ἔνιωσαν συντριβή καί κατάνυξη στήν καρδιά τους, καί εἶπαν στόν Πέτρο καί στούς ἄλλους ἀποστόλους: Τί πρέπει νά κάνουμε, ἄν­δρες ἀδελφοί, γιά νά συγχωρηθεῖ ἡ ἐνοχή μας; 38 Κι ὁ Πέτρος τότε τούς ἀπάντησε: Νά μετανοήσετε, καί καθένας ἀπό σᾶς νά ἐγκολπωθεῖ μέ πίστη τόν Ἰη­σοῦ Χριστό ὡς σωτήρα του καί Κύριό του καί νά βα­πτι­­­σθεῖ, γιά νά τοῦ δοθεῖ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Ἔτσι θά λάβε­τε τή δικαίωση καί τόν ἁγιασμό, τά ὁποῖα πα­ρέχει τό Ἅγιον Πνεῦμα ὡς δωρεά σ’ αὐτούς πού βα­πτίζονται.

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών