Μέ πόνο καί ἀγάπη στό σύγχρονο ἄνθρωπο
(Τά κείμενα πού δημοσιεύουμε εἶναι παρμένα ἀπό τό ὁμώνυμο ἔργο, πού ἐξέδωκε τό Ἱερό Ἡσυχαστήριο "ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, πρός τό ὁποῖο ἐκφράζουμε τίς θερμές μας εὐχαριστίες)

Ὁ διάβολος εἶναι ἀδύναμος

- Γέροντα, μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι ὁ διάβολος, ἰδίως στὶς μέρες μας, ἔχει πολλὴ δύναμη.
- Ὁ διάβολος ἔχει κακία καὶ μίσος, ὄχι δύναμη. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι παντοδύναμη. Ὁ σατανᾶς προσπαθεῖ νὰ φανῆ παντοδύναμος, ἀλλά δὲν τὰ καταφέρνει. Φαίνεται δυνατός, ἀλλά εἶναι τελείως ἀδύναμος. Πολλὰ καταστρεπτικὰ σχέδια τοῦ χαλοῦν, πρὶν κὰν ἀρχίσουν νὰ πραγματοποιοῦνται. Θὰ ἄφηνε ποτὲ ἕνας πολὺ καλὸς πατέρας μερικὰ ἀλητάκια νὰ χτυποῦν τὰ παιδιά του;
- Γέροντα, φοβᾶμαι τὰ ταγκαλάκια.
- Τί νὰ φοβηθῆς; Τὰ ταγκαλάκια δὲν ἔχουν καμμιὰ δύναμη. Ὁ Χριστὸς εἶναι παντοδύναμος. Ὁ πειρασμὸς εἶναι σάπιος. Σταυρὸ δὲν φορᾶς; Τὰ ὄπλα τοῦ διαβόλου εἶναι ἀδύναμα. Ὁ Χριστός μάς μᾶς ἔχει ὁπλίσει μὲ τὸν Σταυρό Του. Μόνον ὅταν ἀφήνουμε τὰ ὅπλα  τὰ πνευματικά, τότε ὁ ἐχθρὸς ἔχει δύναμη. Ἕνα μικρὸ σταυρουδάκι ἔδειξε ἕνας ὀρθόδοξος ἱερέας σὲ ἕναν μάγο καὶ ἔκανε νὰ τρέμη ὁ δαίμονας ποὺ εἶχε ἐπικαλεσθῆ μὲ τὶς μαγεῖες του.
- Γιατί φοβᾶται τόσο πολὺ τὸν Σταυρό;
-  Γιατί, ὅταν ὁ Χριστὸς δέχθηκε τοὺς ἐμπτυσμούς, τά ραπίσματα καὶ τὰ χτυπήματα, τότε συντρίφθηκε τὸ βασίλειο κα ἡ  ἐξουσία τοῦ διαβόλου. Μὲ τί τρόπο νίκησε ὁ Χριστός! «Μὲ τὸ καλάμι συντρίφθηκε τὸ κράτος τοῦ διαβόλου», λέει κάποιος Ἅγιος. Ὅταν δηλαδὴ Τοῦ ἔδωσαν τὸ τελευταῖο χτύπημα μὲ τὸ καλάμι στὸ κεφάλι, τότε συντρίφθηκε ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου. Δηλαδὴ ἡ ὑπομονὴ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἄμυνα καὶ ἡ ταπείνωση τὸ μεγαλύτερο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου. Τὸ μεγαλύτερο βάλσαμο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ συντρίφθηκε ὁ διάβολος. Μετὰ τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, εἶναι πιὰ ὅπως τὸ φίδι ποὺ τοῦ ἔχει ἀφαιρεθῆ τὸ δηλητήριο ἢ ὅπως τὸ σκυλὶ ποὺ τοῦ ἔχουν ἀφαιρεθῆ τὰ δόντια. Ἀφαιρέθηκε τὸ φαρμάκι ἀπὸ τὸν διάβολο, ἀφαιρέθηκαν τὰ δόντια ἀπὸ τὰ σκυλιά, τοὺς δαίμονες, καὶ εἶναι τώρα ἀφοπλισμένοι καὶ ἐμεῖς  μὲ τὸν Σταυρὸ ὁπλισμένοι. Τίποτε, τίποτε δὲν μποροῦν νὰ κάνουν οἱ δαίμονες στὸ πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ὅταν δὲν τοὺς δώσουμε ἐμεῖς δικαιώματα. Μόνο φασαρία κάνουν δὲν ἔχουν ἐξουσία.
- Μιὰ φορά, ὅταν ἤμουν στὸ Κελλὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, πέρασα μιὰ πολὺ ὄμορφη ἀγρυπνία! Εἶχαν μαζευθῆ τὴν νύχτα πολλοὶ δαίμονες ἐπάνω στὸ ταβάνι. Στὴν ἀρχὴ χτυποῦσαν μὲ βαριὲς δυνατὰ καὶ μετὰ θορυβοῦσαν, σὰν νὰ κυλοῦσαν κούτσουρα μεγάλα, κορμοὺς δένδρων. Σταύρωνα τὸ ταβάνι καὶ ἔψαλλα «Τὸν Σταυρὸν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα...». Τελείωνα, ἄρχιζαν τὰ κούτσουρα πάλι. «Τώρα, εἶπα, θὰ κάνουμε δυὸ χορούς! Ἕναν ἐσεῖς μὲ τὰ κούτσουρα ἀπὸ πάνω καὶ ἕναν ἐγὼ ἀπὸ κάτω!» Ἄρχιζα ἐγώ, σταματοῦσαν αὐτοί. Μιὰ φορά ἔψαλλα «ΤόνΣταυρὸν σου προσκυνοῦμεν... », τὴν ἄλλη «Κύριε, ὅπλον κατὰ τὸν διαβόλου τὸν Σταυρὸν σου ἡμῖν δέδωκας...». Πέρασα τὴν πιὸ εὐχάριστη νύχτα μὲ ψαλμωδία καί, ὅταν λίγο σταματοῦσα, συνέχιζαν αὐτοὶ μὲ τὴν ψυχαγωγία! Τὴν κάθε φορὰ ὅλο καὶ διαφορετικὸ ἔργο θὰ παρουσιάσουν!...
- Ὅταν ψάλλατε τὴν πρώτη φορά, δὲν ἔφυγαν;
- Ὄχι. Μόλις τελείωνα ἐγώ, ἄρχιζαν ἐκεῖνοι. Ναί, ἔπρεπε νὰ βγάλουμε ἀγρυπνία καὶ οἱ δυὸ χοροί! Ἦταν μιὰ ὄμορφη ἀγρυπνία!  Ἔψελνα μὲ καημό! Πέρασα καλὲς μέρες!...
- Γέροντα, πῶς εἶναι ὁ διάβολος;
- Ξέρεις τί «ὄμορφος» εἶναι; Ἄλλο πράγμα! Μόνο νὰ τὸν δῆς!! Καὶ πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ δὲν ἐπιτρέπει νὰ βλέπη ὁ ἄνθρωπος τὸν διάβολο! Ὤ, θὰ πέθαιναν οἱ περισσότεροι ἀπὸ τὸν φόβο τους! Σκέψου ἂν τὸν ἔβλεπαν πῶς ἐνεργεῖ, ἂν ἔβλεπαν τὴν... «γλυκειά» του μορφή! Μερικοὶ πάλι θὰ εἶχαν τὴν καλύτερη ψυχαγωγία! Ξέρεις τί ψυχαγωγία; Πῶς τὸ λένε; Σινεμά;... Γιὰ νὰ δῆ κανεὶς ὅμως ἕνα τέτοιο ἔργο, πρέπει νὰ πλήρωση πολλά..., καὶ πάλι ἂν θὰ μπόρεση νὰ τὸ δῆ!
- Ἔχει κέρατα, οὐρά;
- Ναί, ὅλα τὰ ἐξαρτήματα!!!
- Γέροντα, οἱ δαίμονες ἔγιναν τόσο ἄσχημοι, ὅταν ἔπεσαν καὶ ἔγιναν ἀπὸ Ἄγγελοι δαίμονες;
- Ἔμ, βέβαια! Καὶ εἶναι τώρα σὰν νὰ τοὺς χτύπησε κεραυνός. Ἂν πέση κεραυνὸς καὶ χτυπήση ἕνα δένδρο, δὲν θὰ γίνη ἀμέσως τὸ δένδρο ἕνα μαῦρο κούτσουρο; Ἔτσι καὶ αὐτοὶ εἶναι σὰν νὰ τοὺς χτύπησε κεραυνός. Ἕνα διάστημα ἔλεγα στὸ ταγκαλάκι: «Νὰ ἔρχεσαι νὰ σὲ βλέπω, γιὰ νὰ μὴν πέσω στὰ χέρια σου. Τώρα καὶ μόνον ποὺ σὲ βλέπω, φαίνεσαι πόσο κακὸς εἶσαι. Ἂν πέσω στὰ χέρια σου, τί κακὸ ἔχω νὰ πάθω!»