Πνευματική ζωή

   Θεέ μου, τί μέρα ἦταν κι αὐτή! Κούραση, πολλὴ κούραση. Ἐπιτέλους τέλειωσε τὸ ὡράριό του, σχόλασε. Πῆρε τὸ δρόμο γιὰ τὸ σπίτι· ἔξω εἶχε κιόλας σουρουπώσει. Ἔσερνε σχεδὸν τὰ βήματά του, ὁ δρόμος τοῦ φάνηκε ἀτέλειωτος. Μὰ νά, πρόβαλε τώρα τὸ σπιτάκι του… πῆρε δύναμη.   Ἀνέβηκε τὰ λίγα σκαλιὰ…
   Ὅλοι οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ ποθοῦμε τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μας δὲν συμβαδίζει μὲ τὸν στόχο ποὺ θέλουμε νὰ ἐπιτύχουμε. Μᾶς ἀρέσει καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ νὰ ζοῦμε μὲ ἀπολαύσεις καὶ ­στὴν ἄλλη ζωὴ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὴ μακαριότητα τῆς Βασιλείας τῶν οὐ­ρα­νῶν.…
   Ὁ βασιλιὰς Ναβουχοδονόσορ πρὸς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του ἐπιτιμήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ τὴ μεγάλη ὑπερηφάνειά του! Τὴν παιδαγωγία αὐτὴ διηγεῖται μὲ αἰσθήματα μετανοίας καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ σὲ διακήρυξή του πρὸς ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς (βλ. Δαν. γ´ 31 - δ´):   «…Ἤμουν στὸ ἀπόγειο τῆς…
   Ὅταν τελείωσε τὸ ἔργο τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου ὁ παντοδύναμος, πάνσοφος καὶ πανάγαθος Δημιουργός, «εἶδε τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε, καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν» (Γεν. α΄ 31).      Ὅλα ἦταν ὄμορφα, χρήσιμα, καλὰ καὶ συναποτελοῦσαν ἕνα ἁρμονικό, ὑπέροχο καὶ θαυμαστὸ σύνολο.   Μέσα ὅμως στὴ θαυμαστὴ δημιουργία τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει…
   Τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο ἱερὰ Ἀναγνώσματα ποὺ ἀναγινώσκονται στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ εἶναι ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν Παροιμιῶν. Μία ἀπὸ τὶς σοφὲς Παροιμίες τῆς λειτουργικῆς αὐτῆς περιόδου μᾶς προτρέπει νὰ περιορίσουμε τὴν πολυλογία μας. Διότι ἀπὸ τὴν πολυλογία εἶναι ἀδύνατο νὰ ξεφύγουμε τὴν ἁμαρτία…
   Ὁ πάγκαλος Ἰωσὴφ ὡς τύπος Χριστοῦ εἶναι ἐξαίρετο παράδειγμα ἀν­εξ­ικα­κίας καὶ συγχωρήσεως. Οἱ ἀδελφοί του τὸν πούλησαν στοὺς Ἰσμαηλίτες ἐμ­πόρους γιὰ εἴκοσι χρυσὰ νο­μίσματα, κι αὐ­τοὶ τὸν μεταπούλησαν στὴν Αἴγυπτο ὡς δοῦλο στὸν ἀρχιμάγειρα τοῦ Φαραὼ Πετεφρῆ. Ἐκεῖ ὁ Ἰωσὴφ ἀντιμετώπισε μεγάλο πειρασμὸ ἀπὸ τὴ σύζυγο τοῦ Πετεφρῆ, ἐξαιτίας…
    Δυστυχῶς συχνὰ πολλοὶ ἄν­θρωποι θεωροῦν τὴν ἁμαρτία ὡς κάτι ποὺ ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στὴ σχέση τοῦ κάθε ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Καὶ ὅσο πιὸ χαλαρὴ σχέση ἔχουν μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, τόσο ξεγελοῦν τὶς συνειδήσεις τους ὅτι τάχα ἡ ἁμαρτία εἶναι κάτι ἀδιάφορο γι᾿ αὐτούς,…
   Φαίνεται κάποτε ὁ ἄνθρωπος δυνατός. Ἐπιχειρεῖ ἐγ­χειρήματα μεγάλα καὶ πετυχαίνει. Σχεδιάζει ἔργα θαυμαστὰ καὶ τὰ πραγματοποιεῖ. Προσπαθεῖ νὰ δαμάζει τὶς δυνάμεις τῆς φύσεως, νὰ ἀλλάζει τὶς συνθῆκες τῆς ζωῆς, νὰ ἐπινοεῖ νέους τρόπους ἐκμεταλλεύσεως τοῦ πλούτου τῆς γῆς, καὶ τὸ κατορθώνει. Δυνατὸς ὁ ἄνθρωπος!    Πολὺ συχνὰ ὅμως ἀποδεικνύεται…

Εγγραφή ή ανανέωση Συνδρομών